ಡಾ. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ ಅವರ ಕವಿತೆ "ಅರಳಿಯ ನೆರಳು" - ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಗಾತಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ

ಡಾ. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ

“ಅರಳಿಯ ನೆರಳು”

ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡದ ತೋಳಲಿ
ಕೆರೆಯೂರ ಕೇರಿ;
ಅರಳಿಯ ನೆರಳಲಿ
ಊರು ಉಸಿರಾಡಿತು.

ಕರುಗಳ ಮೊರೆ,
ಒಲೆ ಹೊಗೆ,
ಒನಕೆಯ ತಾಳಕೆ
ಬೆಳಗು ಮೂಡಿತು.

ಹುಟ್ಟು ಬಂದರೆ
ಅರಳಿಯ ಕೆಳಗೆ;
ಸಾವು ಬಂದರೂ
ಅರಳಿಯ ಕೆಳಗೆ.

“ಅರಳಿ ಕಡೀಬೇಡಯ್ಯ…
ಒಳಗ ದೇವರಿರ್ತಾರೆ…”
ಹಿರಿಯರ ನುಡಿ
ಗಾಳಿಯಲಿ ತೇಲಿತು.

ಹೊನ್ನಯ್ಯನ ಕೊಡಲಿ
ಬೇರಿಗೆ ಇಳಿಯಿತು.

ಕೊಂಬೆ ಮುರಿಯಿತು.
ಗೂಡು ಉದುರಿತು.
ಮರಿ ಬಿತ್ತು.
ಊರು ಮೌನವಾಯಿತು.

ತಾಯಿಹಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿತು;
ಗಾಳಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟಿತು;
ಅರಳಿಯ ಎಲೆಗಳು
ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಉದುರಿದವು.

ಅರಳಿ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ
ಬಿಸಿಲು ಹರಡಿತು;
ಕೇರಿಯ ದಾರಿಯಲಿ
ನೆರಳು ಕಳೆದುಹೋಯಿತು.

ಹೂವಯ್ಯ
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ.

ಅರಳಿ ಬಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ
ಇಂದಿಗೂ
ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೆ
ಮೌನ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಡಾ. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ