ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ನಾಮದೇವ ಕಾಗದಗಾರ “ನೆಲದ ರೋಧನೆ” ಜೀವಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲದ ಮಣ್ಣು;ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾವೇಕೊಂದು ನೇತು ಹಾಕಿದ್ದೇವೆ   ​***ಕೊಡಲಿಯ ಅಲಗಿನಲಿಮರಗಳ ಒಡಲು:ಭೂಮಿ ಬೆತ್ತಲೆ..! ಬೇಯುತ್ತಿದೆ   ​***ಎಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿದೆ;ಊರುಕೇರಿ ಜೊತೆಗೆಮನುಷ್ಯರೂ ಕೂಡಾ   ​***ಸೂರ್ಯ ಸತ್ತು ಕತ್ತಲಾಗಿದೆಜಗತ್ತು ಬೆತ್ತಲು;ನಾವು ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕಿಗಳು   ​***ಮರಗಳು ಪದೇ-ಪದೇಕೊಡಲಿಗೇ ಓಟು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು!ಭೂಮಿ ಬರಡಾಗಿದೆ   ​***ಮೌನದಲಿ ಆರಿದ ದೀಪ,ಹೊಂಬಿಸಲಾಗಿ ಬಾನಿಗೆಲ್ಲ ಹರಡಿದೆಬಣ್ಣಗಳ ಗರಿಬಿಚ್ಚಿ ಭೂಮಿ ಅಪ್ಪಿದೆ   ​***ಗಾಯಗೊಂಡ ಜಾಗೆಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತಕಣ್ಣೀರು;ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ ರೂಪ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪರಿಸರ,ಭೂಮಿ ರೋಧಿಸುತ್ತಿದೆ!    ನಾಮದೇವ ಕಾಗದಗಾರ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ವಾಣಿ ಭಂಡಾರಿ ಗಜಲ್ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಗರಿಕೆಯಂತೆ ಆದರೀಗ ನೋಡು ಸೋತು ಶವವಾಗಿದೆ ಈಗಲಾದರೂ ನನ್ನ ದಫನ್ ಗೆ ಬರುವೆಯಾ.ನೋವಿರದ ಊರೆಲ್ಲಿದೆ ಆ ನೋಟ ಆಟವೀಗ ನೋಡು ಜೀವ ಹಣ್ಣಾಗಿದೆ ಈಗಲಾದರೂ ನನ್ನ ದಫನ್ ಗೆ ಬರುವೆಯಾ. ಸಾವಿನ ಊರಿಗೆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಕನಸಿಗಲ್ಲ ಒಲವು ಒಲವಾಗೇ ಮಣ್ಣಾಗುತಿದೆ ನೋಡಿಲ್ಲಿ.ಬದುಕೊಂದು ಪಾಠ ಶಾಲೆ ಮೊಹಬತ್ ಮುದುರಿ ಕುಸಿದಿದೆ ಈಗಲಾದರೂ ನನ್ನ ದಫನ್ ಗೆ ಬರುವೆಯಾ. ನನ್ನ ನಾನು ಅರಿತ ಮೇಲೆ ಯೌವ್ವನಕ್ಕೂ ಮುಪ್ಪು ಅಡರಿ ಹೆಪ್ಪಾಗಿರುವೆ.ವಿಳಾಸವಿರದ ದಾರಿ ನನ್ನದು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯುಸಿರು ಜನ್ನತ್ ಗೆ ಚಲಿಸಿದೆ ಈಗಲಾದರೂ ನನ್ನ ದಫನ್ ಗೆ ಬರುವೆಯಾ. ಏನಿದ್ದರೇನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮಣ್ಣೊಳಗೆ ಸಿಗುವಾಗ ನನ್ನಾಸೆಗೂ ಅಲ್ಲೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗಲಿ ಬಿಡುಈಜಲಾಗದ ಪಾಡು ಕಡಲ ಕಣ್ಣೀರು ಬಡಿದಿದೆ ಈಗಲಾದರೂ ನನ್ನ ದಫನ್ ಗೆ ಬರುವೆಯಾ. ಎಂತ ಗೋಳು “ವಾಣಿ” ನಿನ್ನ ಬಾಳು ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಒಲವೊಂದು ನಗುತಿದೆ ಬಾನಾಡಿ ಚೆಲ್ಲಿ.ಕನಸಿನ ಅರಮನೆ ಮುರಿದು ಉಸಿರು ತಣ್ಣಗಾಗಿದೆ ಈಗಲಾದರೂ ನನ್ನ ದಫನ್ ಗೆ ಬರುವೆಯಾ.  ವಾಣಿ ಭಂಡಾರಿ  ಶಿವಮೊಗ್ಗ           

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಅನುರಾಧಾ ರಾಜೀವ್ “ಭಾವಗಳ ಹೂರಣ” ಬರೆದ ಒಲವ ಓಲೆಯ ತುಂಬಾನಿನ್ನುಸಿರ ಬಿಸಿ ಸಿಂಚನಬೆರೆಸಿ ಪ್ರೇಮದ ಪನ್ನೀರ ಹನಿಯುನೀಡಿ ಎನ್ನೆದೆಗೆ ಹೊಸ ಚೇತನ ಪ್ರತೀ ಪದಗಳಲೂ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತಿದೆನಿನ್ನಂತರಂಗದ ಭಾವಗಳ ಹೂರಣಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆವಾಸೆ ಬದುಕಲಿಕಟ್ಟಿರುವೆ ಬಯಕೆ ತೋರಣ ಪುಳಕಗೊಂಡಿದೆ ತನುಮನ ಒಂದಾಗಿಹೃದಯದೊಳು ನವ್ಯ ಮಿಡಿತತಳಮಳವು ಹೆಚ್ಚಿರೆ ಒಂದೊಮ್ಮೆಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕದಂತೆ  ನಿನ್ನೊಡಲಮಾತಿನ ಸರಣಿ ಮಾಲೆಮರೆತೆ ಮಧುರ ಅನುಭೂತಿಯಲಿಸೆಳೆಯಿತು ಮೋಹದ ಸೆಲೆ ಅನುರಾಧಾ ರಾಜೀವ್ ಸುರತ್ಕಲ್

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಕಲ್ಪನಾ ಎಸ್ ಪಾಟೀಲ “ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಮನೆ” ಈ ಮನಸು ಕನಸಲ್ಲೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುತಿತ್ತುಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕೋಣೆಯ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿಸಿನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಮನೆ*ತ್ತುಇಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಏರಿಸಿತ್ತುಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮವೆಂಬ ಗಟ್ಟಿತನದ ಸಿಮೆಂಟಿತ್ತು. ಶುದ್ಧ ಗಾಳಿ ಬೆಳಕು ಬರುವಂತೆಮನೆ ಮುಂದೆ ಗಿಡ ನೆಡುವಂತೆನೆರಳಿನಾಸರೆ ಹಕ್ಕಿ ಪಿಕ್ಕಿಗಳು ಪಡೆದಂತೆನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಸೂರಂತೆ. ಒಂದು ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಮೇಲೊಂದು ಬಾಡಿಗೆಗೆಪುಟ್ಟ ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಒಂದು ಒಳಗೆಒಳಾಂಗಣ ಹೊರಾಂಗಣ ಆಟಕೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೋಣೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ. ಪುಟ್ಟ ಗೂಡಿನ ಕನಸೊಂದ ಕಂಡಿಹೆನುಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲಿ ಕೊಡುವರಂತೆ ಕಟ್ಟಲು ಲೋನುಮಳೆರಾಯ ಒಳ ಬಂದು ಸೋಕಿದನುಕನಸಿಂದ ವಾಸ್ತವಕೆ ದೂಡಿದ ಮನವನು. ಕಲ್ಪನಾ ಎಸ್ ಪಾಟೀಲ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಗೀತಾ ದಾನಶೆಟ್ಟಿ “ಹುಲುಮಾನವ “ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯವನು ನೀನಿನ್ನೂಅರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ ಹಲುಮಾನವ ಮೂರು ದಿನದ ಬಾಳಿನ ಪಯಣದಲಿನೂರಾರು ಆಸೆಗಳ ಹೊತ್ತುವಾಸ್ತವ ಸತ್ಯ ಅರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಂದು ಮಣ್ಣಿಗೆಮರಳುವೆನೆಂಬುದ ಮರೆತುಮಹಡಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿ ಮೆರೆಯುವೆಯಲ್ಲ ಹಣ ಹುದ್ದೆ, ಹೆಸರಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಮಾನವೀಯತೆಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಮೌಲ್ಯ ಮರತೆಯಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರದ ಅಮಲಿನಲಿಅಹಂಕಾರದ ಕಿರೀಟವ ಧರಿಸಿಆಡಂಭರಕ್ಕೆ ಅದೀನವಾದೆಯಲ್ಲ ಕಂಡ ದೇವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೈಮುಗಿಯುತ್ತತನ್ನಲ್ಲಿಯ ದೈವತ್ವ ಅರಿಯದೆದಯೆ ಇಲ್ಲದೆ ದು:ಖಿಯಾದೆಯಲ್ಲ ಜಾತಿ ಧರ್ಮದ ಗೋಡೆಗಳ ಕಟ್ಟಿದ್ವೇಷ ಅಸೂಯೆಗಳ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿಭಾಷೆ ಭಾವನೆಗಳ ಬೆಸೆಯಲಿಲ್ಲ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಿರುವ ಜಗತ್ತಿಗೆಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಿದೆಎಂಬುದ ತಿಳಿಯದೆ ಮೂಢನಾದೆಯಲ್ಲ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯವನು ನೀನಿನ್ನೂಅರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ ಹುಲುಮಾನವ ಡಾ.ಗೀತಾ ದಾನಶೆಟ್ಟಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಜಯಶ್ರೀ ಭ.ಭಂಡಾರಿ “ಋತುಗಾನ.” ಆಸರೆಯಿಲ್ಲದ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆನೆಲೆಯಿಲ್ಲದ ಬಾಳ ಸಂತೆಯಲಿತರಗಲೆಯಂತೆ ಉದುರುವಾಗಭಾವನೆಗಳ ಹೊತ್ತಿಸಿ ದೀಪವಾದೆಬದುಕಲಿ ಬೆಳಕ ಚಿಮ್ಮಿಸಿದೆಮತ್ತೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಕಿಡಿಹಚ್ಚಿದಚತುರೆ ನೀನಾರೆ…..ಸೋತಬದುಕಲಿ ಗೆಲುವು ತುಂಬಿದೆಬಾನಂಗಳದ ಬೆಳಕಾಗಿ ನಿಂದೆಉಷೆಯಂತೆ ಉಲಿಯುತ ಉನ್ಮಾದ ಉಕ್ಕಿಸಿದೆ ನವಚೈತ್ರದಿಜೀವಜಂಜಡ ಮರೆಸಿದ ಕೋಗಿಲೆಹಾಡು ಕಲಿಸಿದ ಹಮ್ಮಿಲ್ಲದ ಹಕ್ಕಿಯೇ…ನೀನಾರೆ….. ಸುಖವೇನೆಂದು ಅರುಹಿದೆ ನಲುಗಿದಜೀವಕೆ ಜೀವವಾಹಿನಿಯಾದೆ….ಅಂಧಕಾರದ ಮಡಿಲಿಂದ ಜ್ಯೋತಿಯೆಡೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದೆ.ಬದುಕೇ ಇಲ್ಲ ಬಾಳೇ ಬೇಡಂದವನಬಾಳಲಿ ಭಾಗ್ಯದ ಕಿರಣ ಹೊಮ್ಮಿಸಿದೆಪದಗಳಲಿ ಕಟ್ಟಲಾರೆ ನಿನ್ನನು…. ನೀನಾರು .. ನನ್ನ ಉಸಿರ ಬಸಿರಲಿ ಬೆರಗು ತಂದವಳೆ.ಬೆಂದ ಬಾಳಿಗೆ ಜೀವತುಂಬಿದ ಬೆಡಗಿನವಳೆ.ನೀನೆ ನನ್ನವಳು ಸದಾ ಚಿನ್ಮಯಿ ಚಿತ್ಕಳೆಯವಳೆ…ಮುಂಗುರುಳ ಉಂಗುರದ ಕೆನ್ನೆಯವಳೆಮಲ್ಲಿಗೆಯೆ ನಾಚುವ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯವಳೆಹೇಳಬಾರದೆ ನೀನಾರು… ಕಣ್ಣ ಅಂಚಿನ ಸಂಚಿನ ಮಿಂಚಂಚೆಯವಳೆಬೆಂಗಾಡಿನಲಿ ಬಳಕುವ ಬೆಳಕ ಬೀರಿದವಳೆನಗುವ ನೈದಿಲೆಯಾಗಿ ಈ ಹೃದಯವಆಳುಬಾ ಬಾಳುವ ಬಾ ದೀಪವಾಗಿಬೆಳಗು ಬಾ….ಯಾರೆ ನೀ ಮಂದಸ್ಮಿತ ತಂದವಳೆ…. ಜಯಶ್ರೀ ಭ.ಭಂಡಾರಿ.

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಶಿವಕುಮಾರ ಕೋಡಿಹಾಳ ಮೂಡಲಗಿ “ಅಹಂಕಾರ”  ಕಾಡುತಿಹೆ ವ್ಯಸನವಾಗಿಘನತೆ ಕಳೆವ ಮೌನವಾಗಿದೂರ ಸರಿಸಿಬಿಡು ಮನವೇ ಕೊಬ್ಬಿದ  ಅಹಂಕಾರವಹರಡಿಬಿಡು ಬಾಂಧವ್ಯದ ಮೃದುತನವ ನಾನು ನನ್ನದು ಎಂದುಮೆರೆಯುವ ಮನವೇಈ ಜಗದಲಿ ಯಾವ ತನಗಳು ಶಾಶ್ವತ?ಕೊನೆಯಲಿ ಏನಾಗುವೆ ಎಂಬುದ ಅರಿಯದ ಮೂರ್ಖತನವೇ ನಿನಗೆ? ನಾ ಕಾಣುವುದೇ ಸತ್ಯಆನೆ ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿಎಂಬುವ ಹುಚ್ಚುಭ್ರಮೆ ಬೇಡಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗುವೆ ನೀ ಹೊಳೆಯಲಿ ಅದ ತಿಳಿಯೋಮನವೇ ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂಬ ಭಾವಅಹಂಕಾರದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಸರ್ವರೊಳಗೂ ಒಂದಾಗಿ  ಶಾಂತಿದೂತ ಬುದ್ಧನಾಗುಬದುಕಿಗೆ ಅದೇ ಪರಮಸುಖಚಿರನೂತನ ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯ ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಮೆರೆದವರುಮಣ್ಣಾಗಿ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಹೋಗುತಿಹರುಅಹಂಕಾರದ ಅಮಲುವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕೊನೆಯ ಉಯಿಲು ಮನವೇ ನೀ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಗುವಾಗುದುರಹಂಕಾರಿಯಾಗಬೇಡನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕಿಗೆ ಭಂಗ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ  ಶಿವಕುಮಾರ ಕೋಡಿಹಾಳ ಮೂಡಲಗಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಟಿ.ದಾದಾಪೀರ್‌ ತರೀಕೆರೆ “ನೇಹ ಬೋರಾ.. ಹೋರಾಟದ ಹೊಸ ರೂಪ” ನೇಹ ಬೋರಾ..ಸ್ತ್ರೀ ಹೋರಾಟದ ಹೊಸ ರೂಪ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ರ್ಯಾಂಪ್ ಗಳ ಮೇಲೆ ಕ್ಯಾಟ್ ವಾಕ್ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಹಾಕಿದಸುಂದರಿ ಲಾರ, ಸುಷ್ಮೀತ, ಐಶ್ವರ್ಯ ವಜ್ರದ ಕಿರೀಟ ಧರಿಸಿಭುವನ ಸುಂದರಿಯಾದರು ನೇಹ…..ನೀನು ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅರಳಿ, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ತೆವಳಿ ಸೌಂದರ್ಯದ ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯಬರೆದವಳು ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದವಳುಅದುಮಿದಷ್ಟುಚೆಂಡಿನಂತೆ ಪುಟಿಯುವವಳುಬಭ೯ರತೆ, ಕ್ರೂರತೆಯ ಎದುರುಶಾಂತಿಯ ಮಾತಾಡಿದವಳು ನೀರಜಾ , ಥೆರೆಸಾ, ಝಾನ್ಸಿ ,  ಚೆನ್ನಮ್ಮ, ಅಕ್ಕಳ ನಂತರ ನೀನೆ ಇರಬೇಕುಭಗತ್, ಸುಭಾಷ್, ಬಿಸ್ಮಿಲ್ನಿನ್ನ ಅವತಾರ ಎತ್ತಿದಂತಿದೆ ‘ ಸಹನೆ ಸುಟ್ಟ ಕಿಡಿ,  ಕತ್ತಲೆ ಸೀಳಿದ  ಬೆಳಕು ನೀನು ‘ಲತೆ, ಕೋಮಲೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಬೇರೆನೀನು ಸುಡುವಾಗ್ನಿ, ಬೋಗ೯ರೆವ ಶರಧಿತಲೆ ಮೇಲೆ ಮುಳ್ಳಿನ ಕಿರೀಟ ಧರಿಸಿದ  ‘ ಭುವನ ಸುಂದರಿ’ ಟಿ ದಾದಾಪೀರ್ ತರೀಕೆರೆ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಶಂಕರರಾವ ಉಭಾಳೆ ಅವರ “ಮರದೊಳಗಣ ಅಗ್ನಿ” ಮರದೊಳಗಣ ಅಗ್ನಿಬೋಧಿಸತ್ವ ಹೇಳಿತು,“ಬುದ್ಧ ನನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಆತನೊಂದಿಗೆ ನನಗೂಮನಃಶಾಂತಿ ದೊರಕಿತ್ತು.ಅರಮನೆಯ ಬೇಲಿಯೊಳಗೆಸೆರೆಮನೆಯ ಗಾಳಿಯಿತ್ತು.ಹಂಗಿನ ಒಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮರಸಾಲದ ಬಡ್ಡಿಯಂತೆ ಫಲ ನೀಡಲೇಬೇಕು.ಮರ ಅಮರವಾಗೋದುಸಮರ ನಿಂತಾಗಲೇ….. ಮರಾ….. ಎಂದು ಜಪಿಸಿದವರಾಮನ ರಾರಾಜಿಸಿದ.ಆದಿ ಪೂಜಿತನಾದಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಿಡದ ಎಲೆಯಿಂದಗಿರಿಧರನನ್ನೇ ತೂಗಿದ ದೃಷ್ಟಾಂತವಿದೆತಿಮ್ಮಕ್ಕ ನೆಟ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದದಾರಿಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳ ಮರಇಂದು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷವಾಗಿದೆ ತಾಯ ಒಡಲು ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನ ಒಡಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಬನ್ನಿ ಮರಕ್ಕಿಂತದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನೆರಳು ನೀಡುವಸಾಲು ಮರದ ತಿಮ್ಮಕ್ಕ ಬೆಳೆಸಿದಮರ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆನಿಸಿತು ಮದ್ದು ಗುಂಡುಗಳ ಬೆಂಕಿಯಲಿ ಉಕ್ರೇನ್ಬೂದಿಯಾಗುವಾಗಹಸಿರ ಹುಲ್ಲಿನ ಓಕ್ ಮರದ ಇಬ್ಬನಿಕಂಬನಿಯಲಿ ಆವಿಯಾಯಿತು ಪೂರ್ವದಿಂದಲೂ ಮರಕ್ಕೂ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೂ ಅದೇನೋ ಸಾಂಗತ್ಯಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮರವು ಪಿಶಾಚಿಗಳಮನೆಯಾಗಿತ್ತುಮನುಷ್ಯರಿಲ್ಲದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮರಅರಸನಂತಿತ್ತುದಾನವರ ವಿಷಪ್ರಾಶನದಿಂದ ಮಸಣವಾದನೆಲದಲ್ಲಿ ಬೀಜ ನೆಟ್ಟರೆಬರೀ ಕೆಂಪು ದಾಸವಾಳವೇ ಹುಟ್ಟಿತು ಭವಿಷ್ಯ ನುಡಿದ ತಾಳೇಗರಿಗಳು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಿವೆಕೆಟ್ಟ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಜನ ಪಟಪಟನೆ ಸಾಯುವಾಗಮರದ ತಾಕತ್ತು ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು ಪಾರಿಜಾತ ಬೇಕೆಂದರೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲಮನದ ಪೊರೆ ಕಳಚಿದರೆ ಸಾಕು..! ಅಳಿವ ಮನೆಗಿಂತಬೆಳೆವ ಮರಭವಿಷ್ಯದ ರಾಯಭಾರಿಯಂತೆಅಂತರಂಗದಿ ಅಗ್ನಿಯಿದ್ದರೂ ಜಗಕೆಗಾಳಿಯನ್ನೇ ಕೊಡುವೆನೀರಿಗೂ ಕರ ವಿಧಿಸಿದಂತೆನನ್ನ ಸಂತತಿ ನಾಶವಾದರೆಗಾಳಿಗೂ ಕರ ಕೊಟ್ಟು ಕರಗದಂತೆಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದೀತು ಶಂಕರರಾವ ಉಭಾಳೆ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಪ್ರೊ. ಡಾ.ಸರಸ್ವತಿ ಕಳಸದ ಅವರ ಕವಿತೆ “ಬೀದಿಯಲಿ ಬಿದ್ದವಳು” ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವಳುಟಾರು ರೋಡು ಗಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿಫುಟ್ ಪಾತ್ ಮಠ ಮಸೀದಿಎಲ್ಲವೂ ಎನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವೆನುತಕಾಲ ಕಳೆಯುತಿಹಳುಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಕಂಡವರ ಜರಿಯುತಕೆಂಡದುಂಡೆ ಕಣ್ಣ ತಿರುವುತಚಿಂದಿಯಲಿ ಹಂದಿಯೊಡಗೂಡಿಕೇಕೆ ಹಾಕುತನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಓಡುತಿಹಳುಬಿಸಿಲಿನ ದಳ್ಳೂರಿ ಎಲ್ಲೋಕನಸಿನ ಕಲ್ಪನೆ ಎಲ್ಲೋಕತ್ತಲಿನ ಕರಾಳತೆ ಎಲ್ಲೋಸುತ್ತೆಲ್ಲಾ ಜನವಿದ್ದರೂಇವಳಿಗಿಲ್ಲ ಚಿಂತೆಹಸಿದೊಡಲಿಗಾಗಿ ಕೈ ಹಾಕಿಹಳುಅಂಗಡಿಯ ಲಾಡುವಿಗೆಬೆನ್ನೇರಿ ಬಂತು ಬಾಸುಂಡೆ, ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ತುರುಕುತ್ತಾಲೋಡುವಳುದಿಕ್ಕು ದೆಸೆ ತಿಳದತ್ತಕಂಡವರ ಕರುಣೆಗೆನಿಂತವರ ನಿಂದೆಗೆನಕಾರಾತ್ಮಕ ಉತ್ತರವಿತ್ತುಸಂಧಿ ಗೊಂದಿಗಳಲ್ಲಿಸುಖನಿದ್ದೆ ಗೈಯುತುಳಿದವಳೀಕೆಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಮೆರೆದವಳುಈಗೊಮ್ಮೆ ತೊರೆದವಳಾಗಿಬೀದಿಯಲಿ ಬಿದ್ದವಳಾಗಿಹಳು ಪ್ರೊ. ಡಾ. ಸರಸ್ವತಿ ಕಳಸದ