ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಸಾವಿರ ಕನಸು ಹೊತ್ತು,
ನೋವಿನ ಮುಳ್ಳುಗಳ ಹಾದಿಯಲಿ ನಡೆದು,
ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿಗಳ ಮೌನದಲಿ ಕರಗಿ,
ನನ್ನವರಿಗಾಗಿಯೇ ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತು

ಬಿರುಗಾಳಿಯ ನಡುವೆ ದೀಪವಾಗಿ ಉರಿದೆ, ಬಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತೆ,
ಸೋಲಿನ ನೆರಳಿಗೂ ಸವಾಲೆಸೆದೆ,
ಗೆಲುವಿನ ಕನಸಿಗೆ ಆಯುಷ್ಯವ ಕೊಟ್ಟೆ.

ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿದದ್ದೇನು?
ಸುಟ್ಟ ಕನಸುಗಳ ಬೂದಿಯ ಹೊರತು
ನಂಬಿದ ಕೈಗಳೇ ಕೈಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ,
ಯಾರಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಲಿ ಸಾಂತ್ವನದ ಬೆಳಕು?

ನೋವು ನುಂಗಿ ನಗುವುದ ಕಲಿತೆ,
ಒಳಗಿನ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಮೌನದ ಹೊದಿಕೆ ಹೊದೆದೆ,
ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರ ಕಥೆಯ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲದೆ,
ನಾನೇ ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ.

ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕೆಂದು ಹೋರಾಡಿದೆ ನಾನು,
ಸೋಲಬಾರದೆಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿದೆ,
ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸೋತವಳಾದರೂ,
ನನ್ನವರಿಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ತೆತ್ತೆ

ಇಂದು ದಣಿದಿವೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು, ಮೌನವಾಗಿವೆ ಮನದ ಮಾತುಗಳು,
ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣೀರಾದರೂ,
ಆತ್ಮಗೌರವ ಇನ್ನೂ ತಲೆಬಾಗಿಲ್ಲ

ಹೌದು, ಹೋರಾಡಿ ಸೋತೆ ನಾನು,
ಆದರೆ ಸೋಲಿಗೆ ಶರಣಾಗಿ ಅಲ್ಲ;
ನನ್ನವರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿ ಸೋತೆ,
ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಮುಚ್ಚಿ ಸೋತೆ