ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ. ಹೆಚ್. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ “ನವಿಲಗರಿಯ ನೆನಪು” ನೀನು ಮಳೆ, ನಾನು ನವಿಲು,ನಿನ್ನ ನಗು ಹೊನ್ನ ಹೊಳಪು;ನೀಲಿ ಹಸಿರು ಗರಿಯ ತುಂಬನಿನ್ನ ಒಲವ ರೇಷ್ಮೆ ಒನಪು. ಹನಿಯ ಗೆಜ್ಜೆ ಮಣ್ಣಿಗೆ ತಾಗಿ,ಅದರ ತಾಳಕೆ ನಾನು ಕುಣಿದೆ;ನೀನು ನಗುತ್ತ ನೋಡಿದಾಗಗರಿಯ ನೆರಳಲಿ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಮುಡಿಯ ನೀಲಿ ಗರಿಯಂತೆನಿನ್ನ ಮನದಿ ನೆಲೆ ಬಯಸಿದೆ;ನಿನಗಾಗಿ ತಂದ ನವಿಲಗರಿಯಕೊಡಲು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತೆ. ಹೇಳಬೇಕಿದ್ದ ಮಾತು ಉಳಿಯಿತು,ಚಾಚಬೇಕಿದ್ದ ಕೈ ಮುದುಡಿತು;ಮೋಡದಂತೆ ನೀನು ಸರಿದೆ,ನನ್ನ ಹಾಡಲಿ ನಾನೇ ಉಳಿದೆ. ಪುಸ್ತಕದಲಿ ಹೊನ್ನಂಚಿನ ಗರಿಯಿಟ್ಟುಮರಿ ಬರುವುದೆಂದು ಕಾದೆ;ಪುಟ ತೆರೆದು ಗರಿಯ ಸವರಿನೀನು ಬರುವ ಕನಸು ಕಂಡೆ. ಮರೆಯಲೆಂದು ಮಧು ಹಿಡಿದೆ,ಹೊರಗೆ ಮಳೆಹನಿಯ ಸದ್ದು;ನೀನು ಬಂದೆಯೆಂದು ತಿರುಗಿದೆಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯ ಗುದ್ದು. ಮತ್ತೆ ಮಳೆ, ಮತ್ತೆ ಕುಣಿತ,ನೀನು ನಿಂತ ಜಾಗ ಮಾತ್ರ ಖಾಲಿ;ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿ ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಂಡೆಒಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಮುರಿದ ಗರಿ. ಮೊದಲ ಹನಿಗೆ ಗರಿ ತೆರೆದೆ,ನಿನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ;ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೂ ಒದ್ದೆನೀನು ಮುಡಿಯದ ನವಿಲಗರಿ.

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ. ಪುಷ್ಪಾವತಿ ಶಲವಡಿಮಠ “ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಅವಳು” ಅವಳೆಂದೂ ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲಶಸ್ತ್ರಗಳನೆoದೂ ತೊಡಲಿಲ್ಲಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಅವಳನು ಸೋಲಿಸಬೇಕೆಂಬಅವರ ದಾಹ ಮಾತ್ರ ತಣಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಹೂಮೊಗ ತೊಟ್ಟುಅವರು ಇರಿಯಲು ಬರುತ್ತಾರೆಅವಳೋ ಬಂದವರಿಗೆಹೂ ಹಾಸುತ್ತಾಳೆ,ದಣಿವಾರಿಸುತ್ತಾಳೆಜೋಗುಳ ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ, ನೆರಳಾಗುತ್ತಾಳೆಆದರೂ….ಕತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ದಾಹ ತಣಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಅವರು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆಅವಳೆಲ್ಲೋ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುತ್ತಾಳೆವಿಸ್ಮಯವಿದು!ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತಾಳೆತುಂಡರಿಸಿದರೂ ತಮ್ಮಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಾಗಲೂಅವಳು ಅಖಂಡವಾಗುತ್ತಾಳೆಪರಿಪೂರ್ಣಳಾಗುತ್ತಾಳೆ ಅವಳೆಂದೂರಣಭೂಮಿಗಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲಮರಭೂಮಿಯನು ಹಸಿರಾಗಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆಅವರಾದರೋ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆಕರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆಶಸ್ತ್ರಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿದು ಬರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆಅವಳೋ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೇ ಮುದ್ದಿಸಿಯುದ್ಧ ಮುಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ ಅಹಂಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗಾಗಿಸೋಲಿಸುವ – ಗೆಲುವಈ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಠದಿಂದಅವರು ಸೋಲುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ…ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಸೋಲುತ್ತಲೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ….ಅವಳೆಂದೂ ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ….. ಡಾ. ಪುಷ್ಪಾವತಿ ಶಲವಡಿಮಠ