ಬದುಕಿನ ಸಂಗಾತಿ ಜಯಶ್ರೀ. ಜೆ. ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ “ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಆಯಸ್ಸಿನ ಲೆಕ್ಕವಲ್ಲ, ,,,,,,,,,? “ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕ ಒಲಿವರ್ ಗೋಲ್ಡ್ ಸ್ಮಿತ್ ಅವರ ‘ದಿ ವಿಕಾರ್ ಆಫ್ ವೇಕ್ ಫೀಲ್ಡ್’ ಕೃತಿಯ ಒಂದು ಸುಂದರ ರೂಪಾಂತರ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಗ್ಧ ಪಾದ್ರಿ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಅರಮನೆಯಂತಹ ಭವ್ಯ ಸೌಧದಲ್ಲಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಬಡತನದ ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಆಯಸ್ಸು ಕಷ್ಟಗಳಿಂದಲೇ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿ, ತ್ಯಾಗ, ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ಮೂಲಕ ನೊಂದವರ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ. ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆತ ಸೋತವನಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಬದುಕಿನ ಸಂಜೆವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ: “ನನ್ನ ಉಸಿರಿನ ಲೆಕ್ಕ ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಬಡವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೂಡಿಸಿದ ಕಿರುನಗೆಯ ಅನುಭವ ನನ್ನನ್ನು ಚಿರಂಜೀವಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ.” ಈ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯವಿರುವುದು ಕಾಯದ ಆಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಲ್ಲ, ಚೇತನದ ಅನುಭವದ ಆಳದಲ್ಲಿ. ಕಾಲದ ಅಲೆಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜಾರಿಹೋಗುವ ಮರಳಿನ ಕಣಗಳಂತೆ. ಮಾನವನ ಆಯಸ್ಸು ಕೇವಲ ಒಂದು ಉಸಿರಿನ ತಂಗಾಳಿಯಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳ ಮುತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ ಏರುವ ಅನುಭವಗಳ ಶಿಖರವೇ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಅಳತೆಗೋಲು. ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವ ಆಯಸ್ಸಿನ ಲೆಕ್ಕವಲ್ಲ; ಅದು ಚೈತ್ರಮಾಸದ ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಅನುಭವಗಳ ಅದ್ಭುತ ಮೊತ್ತ.  ಬಾಲ್ಯದ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಮುಗ್ಧತೆ  ನಾವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ವರ್ಷಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಬದುಕು ಅಡಗಿರುವುದು ಬಾಲ್ಯದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಆನಂದದಲ್ಲಿ. ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಆಕಾಶದಂತಹ ನೆಮ್ಮದಿ, ಮಳೆಯ ಹನಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಮೂಡುವ ರೋಮಾಂಚನ ಕೇವಲ ಅನುಭವದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದರು: “ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ವರ್ಷಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೇಗೆ ಬದುಕಿದಿರಿ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ.”ಬೆಳಗಿನ ಮುಂಜಾನೆ ತಂಪಾದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸ್ಪರ್ಶದ ಸುಖ, ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮಗುವಿನಂತೆ ನಗುವ ಕ್ಷಣಗಳು ಬದುಕಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಕೇವಲ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಬದಲು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಅನುಭವವನ್ನೂ ಆನಂದಿಸುವುದೇ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಸಂಕೇತ. ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನೀರಸ ಆಯಸ್ಸಿಗಿಂತ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅನುಭವ ನಮ್ಮ ಚೇತನವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಸವಿಯುವ ಒಳಗಣ್ಣು ನಮಗಿರಬೇಕು. ಸೋಲು ಮತ್ತು ಗೆಲುವಿನ ಸಮಚಿತ್ತ  ಜೀವನ ಎಂಬ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ತರಂಗಗಳಂತೆ ಏಳುಬೀಳುಗಳು ಸಹಜ. ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೋ ಸೋತಾಗ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಆಯಸ್ಸು ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಸೋಲು ನೀಡುವ ಪಾಠ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೂ ಕಲಿಸಲಾರದು. ಹೆನ್ರಿ ಡೇವಿಡ್ ಥೋರೋ ನುಡಿದಂತೆ: “ಬದುಕಿನ ಸಂಪತ್ತು ಎಂದರೆ ನೀವು ಕರಗಿಸಿದ ಸಮಯವಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ.” ಒಬ್ಬ ಕೃಷಿಕ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ಒಣಗಿದಾಗ ಧೃತಿಗೆಡದೆ, ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಸನು ಮಾಡುವ ದೃಢ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅನುಭವವೇ ಆತನ ಶಕ್ತಿ. ದೈನಂದಿನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸವಾಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸೋಲಿನ ಕಹಿಯನ್ನೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಿಹಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು. ಬದುಕು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಚಂಡಮಾರುತ ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹಡಗಿನ ಧೈರ್ಯ. ಅನುಭವಗಳ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದ ಚಿನ್ನವೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಧ್ರುವತಾರೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಿಹಿ–ಕಹಿ  ನಾವು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಸಂಬಂಧಗಳು ನೀಡುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಅನುಭವವೇ ಬದುಕಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವ. ಹೆಲೆನ್ ಕೆಲರ್ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಹೇಳಿದ್ದರು: “ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಲಾಗದು, ಕೇವಲ ಹೃದಯದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು.”ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಬಂದು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ‘ನಾನಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಶ, ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಅನುಭವ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ದಂಪತಿಗಳು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮೌನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವಾಗ ಅವರ ಆಯಸ್ಸಿನ ಲೆಕ್ಕ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ; ಕೇವಲ ಅನುಭವಗಳ ಸಿಹಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಪರಮೋಚ್ಚ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಜೀವಾಳ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನೋದಯಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಓಡುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ. “ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಪರಮ ಗುರು, ಅದರ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಬದುಕಿನ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿದೆ” ಎಂಬ ಹಿರಿಯರ ನಾಣ್ಣುಡಿಯಂತೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅನುಭವ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆಕಾಶವು ಕೆಂದಾವರೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಕಾಡಿನ ಕೋಗಿಲೆಯ ಗಾನವನ್ನು ಆಲಿಸುವುದು ಬದುಕಿನ ಪರಮ ಸುಖ. ದಿನದ ಆಯಸ್ಸು ಕರಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಸಂಜೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತುತ್ತದೆ. ದುಡಿಮೆಯ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ನಗುವ ಹೂವನ್ನು ಸವಿಯುವ ಅನುಭವವೇ ಬದುಕಿನ ಸಂಜೀವಿನಿ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವು ನಮಗೆ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಮೂಕವಾಗಿಯೇ ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಕಲೆಯ ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಅನುಭವಗಳು. ಕೇವಲ ಅನ್ನ ತಿಂದು ಬದುಕುವುದು ಮೃಗಸಮಾನ. ಆದರೆ ಕಲೆಯ ಆಸ್ವಾದನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವತ್ವಕ್ಕೆ ಏರಿಸುತ್ತದೆ. “ಕಲೆಯಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯ ಕೊಂಬಿಲ್ಲದ ಪಶು ಇದ್ದಂತೆ” ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿ ಇಲ್ಲಿ ಅನ್ವರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ದಿನವಿಡೀ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ದಣಿದ ತಂದೆ, ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹಳೆಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಆಲಿಸುವಾಗ ಆತನ ಸಕಲ ಆಯಾಸವೂ ಮಂಜಿನಂತೆ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂಗೀತ ನೀಡುವ ಆನಂದದ ಅನುಭವ ಆತನ ಆಯಸ್ಸನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಸೃಜನಶೀಲತೆಯು ನಮ್ಮ ಒಳಮನಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳಗುವ ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆ. ಚಿತ್ರಕಲಾವಿದನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಕುಂಚದಿಂದ ಮೂಡಿಸುವ ಬಣ್ಣಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನ ಕೇವಲ ಚಿತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಆತನ ಆತ್ಮದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ಕಲೆಯ ಸೌರಭವು ಬದುಕಿನ ಒರಟುತನವನ್ನು ಮೃದುಗೊಳಿಸಿ ಬೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ಅಮೃತ ಧಾರೆ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವವನು ಬದುಕಿದ್ದೂ ಸತ್ತಂತೆ. ಆದರೆ ಇತರರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವವನು ಮರಣದ ನಂತರವೂ ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. “ಪರೋಪಕಾರವೇ ಪುಣ್ಯ, ಪರಪೀಡನೆಯೇ ಪಾಪ” ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಪರಮ ಧ್ಯೇಯವಾಗಬೇಕು. ತ್ಯಾಗದ ಮೂಲಕ ಸಿಗುವ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಸಾಟಿಯೇ ಇಲ್ಲ.ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕ ತನಗೆ ಬರುವ ಅಲ್ಪ ಆದಾಯದಲ್ಲೇ ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಡಿಸಿ, ಆ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅನುಭವಿಸುವ ತೃಪ್ತಿ ಅಪಾರ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಆತನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದಾಗ ಮೂಡುವ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ ಬದುಕಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧನೆ. ಆಯಸ್ಸಿನ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಮುಗಿಯಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳ ನೆನಪು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇತರರ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸುವ ಕೈಗಳೇ ದೇವರ ಪವಿತ್ರ ರೂಪ. ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಅಮರ ಕಾವ್ಯ ಧಾರೆ “ಓ ದೇವರೆ, ನಿನ್ನೀ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮಾಯೆಯಲಿ,ಆಯಸ್ಸಿನ ಎಣಿಕೆಯಲಿ ಕರಗದಿರಲಿ ಮನವು.ಅನುಭವದ ಅಮೃತವನು ಜಿನುಗಿಸು ಒಡಲಲಿ,ಅದರಿಂದಲೇ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಲಿ ಜನ್ಮವು!” ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಈ ಸಾಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನು ದೇವರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ, “ಓ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ, ಕೇವಲ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಆಯಸ್ಸನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಮಾಯೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಬೇಡ. ಬದಲಾಗಿ, ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ಅನುಭವದ ಅಮೃತ ಧಾರೆಯನ್ನು ಜಿನುಗಿಸು. ಆ ಸತ್ತ್ವಭರಿತ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ನನ್ನ ಈ ಮಾನವ ಜನ್ಮವು ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಶಿಖರವನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯ” ಎಂದು ಸಾರಿದ್ದಾರೆ. ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಟದ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವು ಸವಿಯುವ ರಸಾನುಭವಗಳ ಅದ್ಭುತ ಕಾವ್ಯ. ಜಯಶ್ರೀ. ಜೆ. ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ

ಕಥಾ ಸಂಗಾತಿ ಶ್ರೀದೇವಿ. ಮ. ಗುಮ್ಮಗೋಳ “ಕರ್ಮದ ಫಲ” ಅಂದು ನಾನು ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸ ವರುಷ.  ಮಂಗಳಗೌರಿ ವೃತ ಇಟ್ಟಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಪೂಜಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಜ್ಜು ಮಾಡಿದೆ. ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ವಸ್ತ್ರ ಹಾಸ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ದೇವರನ್ನು ಕೂಡಿಸುವಾಗ ಕೆಳಗೆ ಕೆಂಪ ವಸ್ತ್ರ ಹಾಕಬೇಕಂತ ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ಹೇಳತಿದ್ಲು. ತಕ್ಷಣ ನನಗ ನನ್ನಜ್ಜಿ ಸಾಯುವ ಮುಂಚೆ ಕೊಟ್ಟ ಆ ಕೆಂಪು ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರ ಹೊರಗ ತಗದೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ದಾರದಿಂದ ಹೊಲೆದ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಕಮಲದ ಚಿತ್ತಾರ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು.  ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆ ಕೈಯಾಡಿಸಿದೆ. ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ನೆನಪು ಬಂತು. ಅದರೊಳಗಿಂದ ನನ್ನಜ್ಜಿ  “ಸೀತವ್ವ ನಿನ್ನ ಸಂಸಾರ ಚಂದ ಇರಲಿ. ನಿನ್ನ ಮದುವಿ ನೋಡು ಭಾಗ್ಯ ನನಗ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಈ ವಸ್ತ್ರದಾಗ ನನ್ನ ಜೀವ ಐತಿ” ಸಣ್ಣಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹೇಳದಂಗಾತು. ರೇಷ್ಮೆಯ ನೂಲಿನ ಎಳೆಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆ ಎಳೆಗಳು ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಎಳೆದು ಎಳೆದು ತಂದು ಕಣ್ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ನನ್ನ ಮನ ಮದುವೆ ಮುಂಚಿನ ದಿನಗಳತ್ತ ಹೊರಳಿತು. ****************** ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು “ರೀ… ಅತ್ತಿಯಾರಿಗೆ ಇವತ್ತ… ಊಟ ಕೊಡಾಕ ಹೋದಾಗ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕ್ತಿದ್ದರು. ನಾನ ನಿನಗ… ಎಷ್ಟ ಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟನಿ. ಜಗಳದೊಳಗ ಬೈ ಬಾರದನೆಲ್ಲಾ ಬೈದ್ನಿ… ಅನಬಾರದೆಲ್ಲಾ ಅಂದ್ನಿ…. ಆದರೂ ನೀ ಎನು ಮನಸಗ ಹಚ್ಚಗೊದ ನನ್ನ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಿದಿ…. ನಾನು ಇನ್ನ ಬಾಳ ದಿವಸ ಇರುದಿಲ್ಲಾ ಅನಸಾಕ್ಕತ್ತೈತಿ ಅಂತ ಅತ್ತಿಯವರು ಹೇಳಿ ಬಾಳ ನೊಂದಕೊಂಡರು.” ಅಪ್ಪ “ಹೌದು ನನಗೂ… ಮನಸಿಗೆ ಬಾಳ ದುಃಖ ಆಗಕ್ಕತ್ತೈತಿ… ಅಪ್ಪಿಲ್ಲದ ನನ್ನನ್ನ ಒಬ್ಬಕೀನ ಸಾಕಿ ಬೆಳಿಸಿ… ಈ ಮಟ್ಟಕ ತಂದಾಳು. ಬಾಳ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಾಳು ಮಗಳ ಮದ್ವಿ ನೋಡಿಲಿ ಅಂತ… ಮನಸ ಬಯಸಾಕ್ಕತ್ತೈತಿ ಆದರ ದೇವರ ಇಚ್ಛೆ ಏನೈತೊ ಏನೋ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಪ್ಪ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತರು.  ನಾನು ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳತಿದ್ದವಳಿಗೆ ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವೆನಿಸಿತು. ನನ್ನಜ್ಜಿಗೆ ಈಗ ತೊಂಬತ್ತು ವಯಸ್ಸು. ಹಾಸಗಿ ಹಿಡಿದು ಒಂದ ತಿಂಗಳಾಯಿತು. ಅಪ್ಪ ಇನ್ನೂ ಆರೇಳು ವರ್ಷದಾಗ ಇದ್ದಾಗನ ಅಜ್ಜ ತೀರಿಕೊಂಡನಂತೆ. ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ಅಪ್ಪನ್ನ ಬೇರಯವರ ಮನೆ ಕಸ ಮುಸರೆ ತಿಕ್ಕಿ ಸಾಲಸೊಲ ಮಾಡಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅಪ್ಪನಿಗೊಂದು ಸರಕಾರಿ ಗುಮಾಸ್ತನಾಗುವ ಬಾಗ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬಳೆ ಮಗಳು ಡಿಗ್ರಿ ಓದ್ತಾ ಇದ್ದೆ.  ಅಜ್ಜಿ ನನಗ ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಬಿಡಿಗಾಸುಗಳಿಂದ ಊರೊಳಗ ಮಾರಲಿಕ್ಕ ಬ್ಯಾಡರು ತಂದಂತಹ ಕವಳಿ ಹಣ್ಣು, ನೀರಲ ಹಣ್ಣು, ಪೇರಲ ಹಣ್ಣು ಕೊಡಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಿತ್ಯವು ಹತ್ತಿರದ ಶಿವನ ಗುಡಿಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗವಳು. ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಭಕ್ತಿ ಭಾವ ನನ್ನೊಳಗ ಅದ ಅಂದರ ಅದಕ್ಕ ಅಜ್ಜಿನ ಕಾರಣ. ಅವಳ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪೂಜೆಯ ಪರಿಪಾಠ ಹಾಕಿದವಳು ಅವಳು.   ಅಜ್ಜಿ ಹಾಸಗಿ ಹಿಡದ ಮ್ಯಾಲ ಅವ್ವ ಅವಳ ಹೊತ್ತ ಹೊತ್ತಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಂಡಿ ಊಟ ಕೊಟ್ಟು ಉಪಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವ್ವನ ಮನಸ್ಸು ಹೂವಿನಂತದು ಅಂದಕೊಂಡೆ. ಅಜ್ಜಿ ಅತ್ತಿ ಅನ್ನುವ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮವ್ವಗ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂಗ ಬೈದುದ್ದುಂಟು ಆದರ ಮನಸ್ಸು ಬೆಣ್ಣಯಂತದು. ಅಮ್ಮ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಚ್ಚಕೊದ ಚಾಕರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗಿತ್ತು. ಈಗ ಕೆಲದಿನಗಳಿಂದ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಿವಿಯು ಮಂದವಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದ ದಿನಾ ನಾನು ಕಾಲೇಜನಿಂದ ಮನಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮ “ಅಜ್ಜಿ ನಿನ್ನನ್ನ ಬಾಳ ಕೇಳಾಕತಿದ್ಲು. ಸೀತವ್ವ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಹತ್ತರ ಕಳಿಸು ಅಂದ್ಲು.  ಇನ್ನೇನು ಬಾಳ ದಿನಾ ಬದಕುದಲ್ಲಾ ಅಂತ ಅನಸ್ತದ. ಎನರ ಬಂಗಾರ ಬೆಳ್ಳಿ ದುಡ್ಡು ಕೂಡಿಟ್ಟದ್ದರ ಕೊಡತಾಳ ಹೋಗು”   ನನಗ ಅಮ್ಮನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತಂತು. ಹಂಗಾದರ ಅಮ್ಮಾ ಇದ ಆಸೆಕ ಅಜ್ಜಿ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಕ್ಕತ್ತಾಳು ಅನಸ್ತು.  “ಹೌದಾ ಆತು” ಎಂದು ಕೈ ಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ಅಜ್ಜಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ. “ಎನಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಕೇಳ್ತಾ.. ಇದ್ದಂತಲ್ಲ ಯಾಕ….”  ಅಂದ್ನಿ.ಅವಳು ತನ್ನತ್ತರ ಇರುವ ಚೀಲ ದೊಳಗಿಂದ ಮಡಚಿದ ಒಂದು ಕೆಂಪು ರೇಶ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರ ತಗೆದು “ನೋಡ…. ಸೀ….ತವ್ವ ನನ್ನ ಹತ್ತರ ನಿನಗ….. ಅಂತ… ಕೊ…..ಕೊ….ಡಾಕ ಯಾವ ಬೆಳ್ಳಿ ಬಂಗಾರ…. ಒಂದು ಇಲ್ಲ. ಇರೊದು… ಇದೊಂದು ನನ್ನವ್ವ ಕೊಟ್ಟ ವಸ್ತ್ರ. ಇದನ್ನ ಇಟಕೊ….. ಪಾ..ಪ ನಿಮ್ಮವ್ವ ಬಾಳ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಿದಳು ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಕೊಡದ ಬರಿ..ಗೈ…ಲೆ… ಹೋಗುದಾ..ತು.” ಎಂದು ತಡೆದು ತಡೆದು ಮಾತಾಡುತ ನೋವು ತೋಡಿಕೊಂಡಳು‌. ನಾನು‌ ” ಆತು ಅಜ್ಜಿ‌ ನೀ ಹಂಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಕೊ ಬೇಡ.  ಅದು ಅಮ್ಮನ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಾಡಿದಾಳು. ನೀ ಹಂಗೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸಬ್ಯಾಡ” ಅಂದ್ನಿ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಅಳ ತೊಡಗಿದಳು. “ಸೀತವ್ವ… ನಿನ್ನ ತಲಿ ಮ್ಯಾಲ ….. ಎರಡ ಅಕ್ಕಿ…..ಕಾಳು ಹಾಕು ಬಾಗ್ಯ ….ಇ…ಲ್ಲ.”  ನನಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ದುಃಖ ಆತು ಬರುವ ಕಣ್ಣಿರನ್ನು ಒಳಗೆ ನುಂಗಿದೆ. ನಮ್ಮವ್ವ ಅಡುಗಿ ಮನಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಕೂಗಾಕ್ಕತ್ಲು. ನಾನು ಬಂದೆ ತಡಿ ಅಜ್ಜಿ ಅಂತ ಅವ್ವನ ಕಡೆ ಹೋದೆ. ಅವ್ವ ನೋಡಿ “ಅಜ್ಜಿಗೆ ಈ ಚಹಾ ಕೊಟ್ಟ ಬಾ. ನೀನು ಚಹಾಕುಡಿಯವಂತಿ” ಅಂತ ಹೇಳಿದಳು. ನಾನು ಅಜ್ಜಿಗೆ ಚಹಾ ಕೊಟ್ಟ ಬಂದ್ನಿ. ನಮ್ಮವ್ವ ಬಹಳ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ‌”ಅಜ್ಜಿ ಏನ ಕೊಟ್ಲು ನಿನಗ” ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು. ನಾನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರ ತಂದ ತೋರಿಸಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಇದನ್ನ ಇಟ್ಟಕೊ ಅಂತ ಕೊಟ್ಟಾಳು ಅಂದಾಗ ನಮ್ಮವ್ವ “ಅಯ್ಯ ನಾ ಮಾಡಿದ ಚಾಕರಿ ಎಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥ ಆತು. ಏನರ ಬಂಗಾರ ಬೆಳ್ಳಿ ರೊಕ್ಕಾ ಹಂತೆಕ ಅಡಿಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಾಳು ಎನರ ಕೊಡತಾಳು ಅನಕೊಂಡಿದ್ನಿ ಇದನ್ನ ಕೊಟ್ಟಾಳ. ಇದೇದಕ ಬರತೇತಿ” ಅಂದ್ಲು. ನಾನು “ಬಿಡಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗ ಮಾತಡಬ್ಯಾಡ. ಪಾಪ ಅಜ್ಜಿ ಕಡೆ ಏನಿರಬೇಕು. ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಅದ… ಅಪ್ಪ ಹೇಳುದೂ ಕೇಳಿ. ಅಪ್ಪನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಓದಸ್ಯಾಳು ಅಂತ. ಅಪ್ಪನಿಗೂ ಮಾಡಿದ ಸಾಲ ತೀರಸಾಕ, ನನ್ನ ಓದಸಾಕ ಅರ್ದ ಜೀವನ ಹೋಯಿತು. ಬಂಗಾರ, ಬದುಕಿನ ಆಸೆ ಬಿಡು. ನೀನು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ದಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ್ದರ. ಎಲ್ಲಿಂದರ ಅದರ ಲಾಭ ನಿನಗ ಇದ್ದ ಇರ್ತದ”  ನಾನು ಮನಸ್ಸನೊಳಗ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ಹಾಗಾದರೆ ಅವ್ವ ಇಷ್ಟ ದಿವಸ ಅಜ್ಜಿ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಏನೊ ಸಿಗತೈತಿ ಅನ್ನು ಆಸೆಕ. ಅವ್ವನಿಗೆ ಎಷ್ಟೊ ಒಳ್ಳೆ ಮನಸ್ಸು ಅದ ಅನ್ನಕೊಂಡಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಾತು. ಆಮೇಲೆ ಅಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯ ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲಿ ಏನೊ ನಿರಾಶ ಭಾವ ತಾತ್ಸಾರ ಕಂಡೆ. ಅಜ್ಜಿ ಆ ಒಂದ ವಾರದ ನಂತರ ತೀರಕೊಂಡ್ಲು. ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮುಂದೆ ಆಗಾಗ ಅಜ್ಜಿಯ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಿದ್ದು. ಅದರ ಅವಳಿಂದ ತನಗೇನು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ತನ್ನ ಹತಾಸೆ ತೋಡಕೊತಿದ್ಲು. ನಂತರ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಪರಿಚಯದವರ ಮೂಲಕ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಶ್ರೀಪಾದರ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಯಿತು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದೆ. ******” “ಸೀತಾ.‌..ಸೀತಾ…..” ಎಂದು ಯಾರೊ ಕರೆದ ಹಾಗಾಯಿತು. ನಾನು ನನ್ನ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದೆ.ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ವಿಶಾಲಕ್ಷಮ್ಮನವರು ತಮ್ಮ ಮನಿ ಮಂಗವಾಳರದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪೂಜಾದ ಅರಿಷಣ ಕುಂಕಮ ಕರೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದೆ.  ನಾನು ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಪೂಜೆ ಮುಗಸಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಕಾರ್ಯ ದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾದೆ. ********* ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಪೋನ ಬಂತು. ಅಮ್ಮ “ಲೇ ಸೀತಾ ಅಜ್ಜಿ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗ ಮಾತಾಡಬಾರದಿತ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕಪಾಟನಲ್ಲಿ ಒಂದ ರಸೀದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಿನ್ನಜ್ಜಿ ಇಪ್ಪತ್ತ ವರಷದ ಹಿಂದ ೧೦೦೦೦ ರೂಪಾಯಿ ಪೊಸ್ಟ ಆಫಿಸನಾಗ ಇಟ್ಟಿದ್ಲಂತ ಅದೀಗ ೧ ಲಕ್ಷ ಸಮೀಪ ಆಗೇತಿ. ಇವರು ಅದರಲೇನ ನನಗೊಂದು ಬೋರಮಾಳ ಸರ ಮಾಡಸಿರು. ನೀನು ನಿಮ್ಮತ್ತಿಗೆ ಚಾಕರಿ ಮಾಡುವಾಗ ನನ್ನಂಗ ಯೊಚಿಸಬೇಡ” ಎಂದು ಖುಷಿಯಲೆ ಹೇಳಿದಳು. ನಾನು “ನೊಡಮ್ಮ ನಾನಂದಿದ್ದಿಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಸೇವೆಯ ಫಲ ಸಿಗ್ತದಂತ. ಚುಲೊ ಆತು” ಎಂದು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಕುಶಲೊಪಚರಿ ಮಾತನಾಡಿ ಪೊನ್ ಇಟ್ಟೆ. **********  ಮನಸ್ಸು ಯೊಚಿಸತೊಡಗಿತು. ಮನಷ್ಯನಿಗೆ ಆಸೆ ಸಹಜ. ಎಷ್ಟೊ ಸಾರಿ ಬದುಕಿನ ಸಂದಿಗ್ದ ಪರಿಸ್ಥತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಏನ ಮಾಡುದ ಬಂತಪಾ ಕರ್ಮ’ ಎಂದು ಯೊಚಿಸುತ್ತೇವೆ.  ಕರ್ಮದ ಫಲಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸೆಯಿಂದ ಅಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.  ಆದರೆ ಆಸೆಯನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಮನಸಾಕ್ಷಿಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಬೇಕು.  ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದಂಗ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಶ್ರದ್ದೆಯಿಂದ ಮಾಡುಬೇಕು.  ಕೆಲಸ, ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವದರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಡಬೇಕು.  ಫಲಾ ಫಲಗಳನ್ನ ದೇವರಿಗೆ ಬಿಡುಬೇಕು “ಕರ್ಮಣ್ಯೇ ವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ | ಮಾ ಫಲೇಷು ಕದಾಚನ|| ಮಾ ಕರ್ಮಫಲ ಹೇತುರ್ಭೂ || ಮಾ ತೇ ಸಂಗೋಸ್ತ್ವ ಕರ್ಮಣಿ”  ಶ್ರೀದೇವಿ. ಮ. ಗುಮ್ಮಗೋಳ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಎಮ್ಮಾರ್ಕೆ ಅವರ ಗಜಲ್ ಕತ್ತಲೆಗೊಂದಷ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ನೀಡೋಣ ಬಾಬೆಳಕಿಗೊಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸವ ಕೊಡೋಣ ಬಾ ಹೊರಗೋ ಒಳಗೋ ಕತ್ತಲನ್ನ ಕಳಿಬೇಕಂತಹೊಳಪಿಗೊಂದಷ್ಟು ಹಾಡು ಹಾಡೋಣ ಬಾ ಕತ್ತಲೆ ಕವಿದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕವಿ ಕಂದೀಲಾಗಬೇಕಂತತಿಮಿರಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ತಿವಿದು ಕಾಡೋಣ ಬಾ ಎದೆಹಣತೆಯದು ಸದಾಕಾಲ ಬೆಳಗಬೇಕಂತಜತೆಯಾಗೊಂದಷ್ಟು ಹೆಜ್ಜೆಯ ಇಡೋಣ ಬಾ ನಾ ಹೆಚ್ಚು ನೀ ಹೆಚ್ಚು ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಹುಚ್ಚಂತಕುಡಿಯಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ಸೊಕ್ಕ ಸುಡೋಣ ಬಾ ಎಮ್ಮಾರ್ಕೆ

ಸಮ್ಮಾನ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಶಶಿಕಾಂತ್‌ ಪಟ್ಟಣ ರಾಮದುರ್ಗ “ಮಹಾ ಮಾನವತಾವಾದಿ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ನವಿ ಪಿಳ್ಳೆ ಇವರಿಗೆ 2026 ರ ನೊಬೆಲ್   ಶಾಂತಿ ಪುರಸ್ಕಾರ” *ಮಹಾ ಮಾನವತಾವಾದಿ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ನವಿ ಪಿಳ್ಳೆ ಇವರಿಗೆ 2026 ರ ನೊಬೆಲ್  ಶಾಂತಿ ಪುರಸ್ಕಾರ* ನವನೇತೆಮ್ “ನವಿ” ಪಿಳ್ಳೆ (Navanethem “Navi” Pillay) ಅವರು 85 ವರ್ಷದ  ಭಾರತೀಯ ತಮಿಳು ಮೂಲದ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ. ಇವರು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಅಪಾರ ಕೊಡುಗೆಗಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿ 2026ರ ಸಾಲಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ನೊಬೆಲ್ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಭಾಜನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಗಳ ಮುಖ್ಯ ವಿವರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ: ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ • ಜನನ: 23 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 1941 ರಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಡರ್ಬನ್‌ನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. • ತಂದೆ: ಇವರ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿ ನಾಯ್ಡು (Narrainsamy Naidoo). ಇವರು ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬಸ್ ಚಾಲಕರಾಗಿದ್ದರು. ಬಡತನದಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಲಹಲು ಬಸ್ ಚಾಲನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.• ತಾಯಿ: ಇವರ ತಾಯಿಯ ಹೆಸರು ಶಾಂತಮ್ಮ ನಾಯ್ಡು (Santhama Naidoo). ಇವರು ಗೃಹಿಣಿಯಾಗಿದ್ದು, ಒಟ್ಟು ಎಂಟು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಪತಿ ಗ್ಯಾಬಿ ಪಿಳ್ಳೆಒಬ್ಬ ಮಗ  ವರ್ಣಭೇದ ನೀತಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.ಇವರ ಪೋಷಕರು ಭಾರತೀಯ ತಮಿಳು ಮೂಲದವರಾಗಿದ್ದರು.• ಆರಂಭಿಕ ಹೋರಾಟ: ವರ್ಣಭೇದ ನೀತಿಯ (Apartheid) ಕಠಿಣ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಇವರು, ಜನಾಂಗೀಯ ತಾರತಮ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರಮುಖ ಹುದ್ದೆಗಳು ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಧನೆಗಳು • ಮೊದಲ ಬಿಳಿಯೇತರ ಮಹಿಳಾ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶೆ: 1994 ರಲ್ಲಿ ನೆಲ್ಸನ್ ಮಂಡೇಲಾ ಅವರು ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದಾಗ, ನವಿ ಪಿಳ್ಳೆ ಅವರನ್ನು ದೇಶದ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ನ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಮೂಲಕ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತಲುಪಿದ ಮೊದಲ ಬಿಳಿಯೇತರ ಮಹಿಳೆ ಎಂಬ ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.• ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೈಕಮಿಷನರ್: ಇವರು 2008 ರಿಂದ 2014 ರವರೆಗೆ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ (UN) ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೈಕಮಿಷನರ್ ಆಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.• ರುವಾಂಡಾ ನರಮೇಧ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿ: ರುವಾಂಡಾ ನರಮೇಧದ ಆರೋಪಿಗಳ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿದ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿಯ (ICTR) ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಾಚಾರವನ್ನು ನರಮೇಧದ ಒಂದು ಕ್ರೂರ ಅಂಗ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಇವರು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು.• ಪ್ರಸ್ತುತ ಜವಾಬ್ದಾರಿ: ಸದ್ಯ ಇವರು ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರೋಹಿಂಗ್ಯಾ ನರಮೇಧದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ (ICJ) ತದರ್ಥ (Ad hoc) ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 2026ರ ನೊಬೆಲ್ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಯುದ್ಧ ಅಪರಾಧಗಳು, ಮಾನವೀಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಅಪರಾಧಗಳು ಮತ್ತು ನರಮೇಧಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರನ್ನು ಕಾನೂನಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಅವರು ನಡೆಸಿದ ನಿರಂತರ ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಓಸ್ಲೋದ ನಾರ್ವೇಜಿಯನ್ ನೊಬೆಲ್ ಸಮಿತಿಯು ಈ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಅಲ್ಬೇನಿಯಾ ಮೂಲದ ಮದರ ಥೆರೇಸಾ ಅವರ ನಂತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಇದಾಗಿದೆ.ನೂರು ವರುಷ ಬಾಳಲಿ ನವಿ ಪಿಳ್ಳೆ ಡಾ ಶಶಿಕಾಂತ ಪಟ್ಟಣ ರಾಮದುರ್ಗ ಪುಣೆ