ಕಥಾ ಸಂಗಾತಿ ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್‌ ಟಿ.ಬಿ. “ನನ್ನಂತೆ ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಸುವಳು” ಒಂದು ಮೌನ ಪ್ರೇಮಕಥೆ ನನ್ನಂತೆ ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಸುವಳು ಒಂದು ಮೌನ ಪ್ರೇಮಕಥೆ ಅಧ್ಯಾಯ 1 : ಅವಳೆಂದರೆ ನನಗಿಷ್ಟ ಅವಳನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ಪ್ರೀತಿಯಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಸುಳ್ಳಾಗಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಾ…ಅವರ ನಗು ನೋಡುತ್ತಾ…ಅವರು ಕೋಪಗೊಂಡಾಗಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಾ…ನಮ್ಮ ಮಾತಿಗಿಂತ ಅವರ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುವಾದಾಗ… ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಕಥೆಯಲ್ಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು. ಅವಳು ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಘಟನೆ ಏನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ದಿನ. ಆದರೆ ಆ ಸಾಮಾನ್ಯ ದಿನವೇ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶೇಷ ದಿನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಆಗ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಅವಳು ಆನ್‌ಲೈನ್ ಬಂದಿದ್ದಾಳಾ ಎಂದು ನೋಡುವುದು. ಅವಳ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದಿದೆಯಾ ಎಂದು ಫೋನ್ ನೋಡುವುದು. ಅವಳು “ಊಟ ಆಯ್ತಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ಇಡೀ ದಿನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅವಳು ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಬೇಸರವಾಗುವುದು. ಅವಳು ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಕಾರಣವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ನಾನೂ ನಗುವುದು. ಅದು ಸ್ನೇಹವೋ… ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಯೋ… ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನಗೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿತು. “ಅವಳು ನಿನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ?” ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನನಗೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಧ್ಯಾಯ 2 : “ನನ್ನ ಉತ್ತರ NO ಆಗಿರಬೇಕು…” ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತನ್ನು ಎದುರಿಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಇಡುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ಹೆದರಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾನೂ ಹೆದರಿದ್ದೆ. ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ದಿನ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫೋನ್ ಕೂಡ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದೆ. “ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ…” ಅಳಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಬರೆದೆ. “ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ…” ಮತ್ತೆ ಅಳಿಸಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೆ ಹೇಳುವ ಮೊದಲು ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದೆ. “ನಾನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಉತ್ತರ NO ಆಗಿರಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿ… ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.” ಅವಳು ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಒತ್ತಾಯವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದುದನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿತ್ತು. ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಮೌನದೊಳಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಮಾತುಗಳಿದ್ದವು. ನಾನು ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾವನೆ ಇತ್ತು. ಅದು “ಇಲ್ಲ” ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ “ಹೌದು” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು— “ನಾನು ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ…” ನಾನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದೆ— “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ.” ಆದರೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು— “ನನಗೆ ಗೊತ್ತು… ನಿನಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ.” ಅಧ್ಯಾಯ 3 : ಅವಳ ಮೌನದೊಳಗಿನ ಉತ್ತರ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾತಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು— “ಏನಾಯ್ತು?” “ಏನಿಲ್ಲ” ಎಂದರೆ, “ನಿಜ ಹೇಳು…” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಊಟ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ತಡವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಸೋತಾಗ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಗೆದ್ದಾಗ ನನ್ನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ಏನು? ಇದು ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹವೇ? ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ— “ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟ ಇದೆಯಾ?” ಅವಳು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು— “ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಹೇಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ…” ಆ ಮಾತು ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದು ತಾಕಿತು. ನಾನು ಮತ್ತೆ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿಸುವವನಿಗೆ ಉತ್ತರಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಉತ್ತರ ಹೇಳಲಾಗದ ಕಾರಣವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಅಧ್ಯಾಯ 4 : ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು… ಆದರೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಂದು ಹೆಸರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ “ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬೇರೆ. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಗಡಿಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಅವಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುವಷ್ಟು ಅವಳ ಹೃದಯವೂ ಕಠಿಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನಂತೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಾನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮಾತು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಅವಳ ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಅವಳ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಅವಳು ನನಗೆ “ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳದಿದ್ದರೂ, ಅವಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲೂ ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ— “ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹೇಳು.” ಅವಳು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಕೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ— “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ… ಹೇಳಬೇಡ.” ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ನಾನು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ— “ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಪಡೆಯಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.ನೀನು ಹೇಳಲಾಗದಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಅವಳ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರು ಜಾರಿತು. ಅದು ಅವಳ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತೋ… ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಕಥೆಯ ನೋವಾಗಿತ್ತೋ… ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ.ಅವರು ನಮ್ಮವರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಾಗಲೂ, ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು. ಅಧ್ಯಾಯ 5 : ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ… ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೂ ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದವು. ಹಿಂದಿನಂತೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸಂಗತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಮಾತನಾಡದ ದಿನವೂ… ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವಳು ನನ್ನ ಸ್ಟೇಟಸ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವಳ ಸ್ಟೇಟಸ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾರೂ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳಿಂದ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು. “ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ?” ನಾನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆ ಮೆಸೇಜ್ ನೋಡಿದೆ. ನಂತರ ಬರೆದೆ— “ಇಲ್ಲ.” ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಳು— “ನಿಜವಾ?” “ಹೌದು.” “ಆದರೆ ಮೊದಲು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ…” ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ— “ನಿನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.” ಅವಳು ಏನೂ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು. “Thank you.” ಆ ಎರಡು ಪದಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುರಿದವು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅವಳಿಂದ “I love you” ಕೇಳಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು— “Thank you.” ಅವಳು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅವಮಾನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಉತ್ತರ ನನಗೆ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕಿತ್ತು? ಅಧ್ಯಾಯ 6 : ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದು ಸಂಜೆ ನಾವು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಮಾತನಾಡಿದೆವು. ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು— “ನಾನು ನಿನಗೆ ಏನೂ ಕೊಡದಿದ್ದರೂ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇಕೆ?” ನಾನು ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ— “ನೀನು ಏನೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲವಾ?” ಅವಳು— “ಏನು ಕೊಟ್ಟೆ?” ನಾನು ಹೇಳಿದೆ— “ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಒಂದು ಸುಂದರ ನೆನಪು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯ.” ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. “ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಅಂತ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಜೀವನ ಕಳೆಯಬೇಕು ಅಂತಲೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲೇಬೇಕು ಅಂತಲೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಒಂದೇ…” ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು— “ಏನು?” ನಾನು ಹೇಳಿದೆ— “ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕು.” ಅವಳು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಿನ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವ ಭಯದಿಂದ ಅತ್ತಳು. ಅಧ್ಯಾಯ 7 : ಅವಳ ಒಂದು ಮಾತು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಳು. ಬಹಳ ಸಮಯದ ನಂತರ. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅದೇ ಮುಖ. ಅದೇ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಅದೇ ನಗು. ಆದರೆ ಯಾವುದೋ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ನನ್ನ ಎದುರು ನಿಂತು ಹೇಳಿದಳು— “ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ.” ನನ್ನ ಹೃದಯ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತಂತಾಯಿತು. ಅವಳು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು— “ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ.” ನಾನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದೆ. “ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ನನಗಿಲ್ಲ.” ನಾನು ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಅವಳು ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು— “ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಇದ್ದೀಯ.ಆದರೆ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಧಾರಗಳೂ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ.” ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ನಂತರ ನನಗೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ನಾನು ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂದು ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ… ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಧ್ಯಾಯ 8 : ಅವಳು ನನ್ನಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸುವಳು ಆ ದಿನದ ನಂತರ ನನಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಗೊಂದಲ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನನ್ನಂತೆ. ಬಹುಶಃ ನನ್ನಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾಷೆ ಬೇರೆ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಷ್ಟೇ. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗಬಹುದು. ಅಥವಾ… ಒಂದು ಸುಂದರ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಬಹುದು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳು ಯಾವ ದಾರಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ನಾನು ಅವಳನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳು

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಸರಸ್ವತಿ ಕಳಸದ “ಸಂಗಾತಿ” ಹೋಗು ಮನಸೆ ಹೋಗುನಲ್ಲೆ ಇರುವಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುಕೇಳು ಮೌನಕ್ಕೆ ಕಾರಣಕೇಳು ಇದೆಂತ ಜೀವನ//ಅವಳಿಲ್ಲದಾ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿನಗುವಿಲ್ಲ ನಲಿವಿಲ್ಲ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲಾಅವಳಿಲ್ಲದಾ  ಬದುಕಿನಲ್ಲಿರವಿಚಂದ್ರರಿಲ್ಲಾ, ಹೂಕಂಪೇಯಿಲ್ಲಾಎದೆಯೇಕೋ ತಳಮಳವಾಯಿತಲ್ಲಾ //ಅವಳಿದ್ದರೇ ಬಾಳಲ್ಲಿಅಮೃತವುಂಟುಸಿರಿಸಂಪದವುಂಟುನಗೆಯ ನಗನಾಣ್ಯವುಂಟುಅವಳಿದ್ದರೇ ತಾನೇ ಎಲ್ಲಾ//ಅವಳಿಲ್ಲದ ಮನೆಯಲ್ಲಿಹೆಜ್ಜೆಗಳೇ ಇಲ್ಲಾಗೆಜ್ಜೆಗಳೇ ಇಲ್ಲಾನೆಲ ನೊಂದು ಬಿರುಕಾಯುತ್ತಲ್ಲಾ //ಅವಳಿದ್ದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿಬೆಳಕುಂಟು, ರಂಗುಂಟುರಂಗೋಲಿಯುಂಟುಅವಳಿದ್ದರೆ ತಾನೆ ಎಲ್ಲಾ.. ಎಲ್ಲಾ //ಜೀವನಾಲಯದಲ್ಲಿಕಥೆಯುಂಟು! ವ್ಯಥೆಯುಂಟು!ಜೊತೆಯೂ ಉಂಟುಅವಳಿದ್ದಾ ನೌಕೆಗೆ ನೆಲೆಯುಂಟು// ಡಾ.ಸರಸ್ವತಿ ಕಳಸದ