ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು ಅವರ ಕವಿತೆ "ಸತ್ತ ನಂಬಿಕೆ" - ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಗಾತಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ

ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು

“ಸತ್ತ ನಂಬಿಕೆ”

ದೈವ ಸನ್ನಿಧಿಗಾಗಿ ಹೊರಟ ಪಾದಗಳು
ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಹೋದವು
ಕರ್ಪೂರದ ಹೊಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕ ಹುಡುಕಿದವರು
ಕಾಲನ ಕತ್ತಲೆಗೆ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟರು

ದರ್ಶನದ ಸಾಲೇ
ಸಾವಿನ ಸುರಂಗವಾಗಿ
ಹೂವಿನ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ
ಸಾವಿನ ಸಂತೆ ತೆರೆಯಿತು

ಇತ್ತ ಬೆಳಕಿನ ಮನೆಯ ಮಗ
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೆಡವಲ್ಪಟ್ಟ ,ಬಂದೂಕು
ಹಣದ ಕೋಟೆಯನೂ ಕಾಯದು
ಹೆಸರಿನ ಛಾಯೆಯನೂ ಉಳಿಸದು .

ಭಕ್ತರ ಕಾಯುವ ದೇವರೂ ಮೈಮರೆತ
ಸುರಕ್ಷತೆಯ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಡೆಗಣಿಸಿತು
ದೇವರು ,ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎರಡಷ್ಟೇ ಸೋತು ಸತ್ತದ್ದಲ್ಲಾ
ಸತ್ತಿದ್ದು ನಂಬಿಕೆಯು

ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇನ್ನೂ ಹದವಾಗುವುದು
ದಾರಿ ಅಗಲ ಮಾಡುವವವರು ರೊಕ್ಕ ನೋಡ್ತಾರೆ
ಇಂದು,ಮಾಡುವ ಕರ್ತವ್ಯವು ಕಾಸು ಕೇಳುತ್ತದೆ
ಕುಸಿದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ

ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಕಲಿಯದ ಗುಂಪಿನ ನಡುವೆ
ಜೀವಗಳು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿವೆ
ಸಹನೆ ಕಲಿಯದ ದಾರಿಯ ನಡುವೆ
ಕನಸುಗಳೂ ಸುಂಕ ಕೇಳಿವೆ

ನಾವು ದೇವರ ಯಾಕೆ ನಂಬುತ್ತೇವೆ?
ಭಯದಿಂದಲೋ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೋ
ಆದಿಯಿಂದ ಬಂದ ಆಚಾರದಿಂದಲೋ
ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮರುಳು
ಉತ್ತರ ಹುಡಕಲಾಗದು

ನಂಬಿಕೆ ಸತ್ತಾಗ ದೇವರು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ
ಮನುಷ್ಯ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ
ದೇವರು ಗುಡಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ತಾಯಿಯಲ್ಲಿ, ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿ
ಪ್ರೇಮದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ,ನಿಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ
ಹದವರಿತ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ಎಂಬರಿವು ಯಾವಾಗ ?

ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು.