ಪುಸ್ತಕಸಂಗಾತಿ ಅರುಣಾ ನರೇಂದ್ರ ಲೌಕಿಕ ಅಲೌಕಿಕಗಳ ಸಮನಾದ ಚಿಂತನೆ   ಡಾ.ಗೋವಿಂದಹಹೆಗಡೆ “ಬದುಕು ಬಾರಾ ಕಮಾನು” ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಯಲ್ಲಾಪುರ ತಾಲೂಕಿನ ಡಾ. ಗೋವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯವರು ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ವೈದ್ಯರು. ಅರಿವಳಿಕೆ ತಜ್ಞರಾಗಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಡಾ. ಗೋವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯವರು ಸುಮಾರು ಒಂದು ದಶಕದಿಂದ ನನಗೆ ಪರಿಚಿತರು. ಗಜಲ್ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಗಜಲ್ ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮೀಯರಾದವರು. ಹಿರಿಯರೂ, ಪ್ರಾಜ್ಞರೂ ಎಂಬ ಗೌರವ ಭಾವ ನನಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರು *ಬದುಕು ಬಾರಾ ಕಮಾನು*, *ಗಜಲ್ ತಿಳಿಯೋಣ, ಬನ್ನಿ!* ಈ ಎರಡು ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ  ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಬಹಳ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಓದಿದೆ. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಕುರಿತು ಬರೆಯಲು ತಡವಾಯಿತು. ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರು ಓದಿದ್ದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಆದರೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒಲವು. ಓದು ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಮಾಗಿದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಹಾಯಿಕು, ರುಬಾಯಿ, ಗಜಲ್ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವರು. ತನಗ ಎಂಬ ಫಿಲಿಫೈನ್ಸ್ ಮೂಲದ ಕಿರು ಕಾವ್ಯಪ್ರಕಾರವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಇವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇವರು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವರು. ಗಜಲ್ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಛಂದೋ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಶುದ್ಧ ಬರಹ ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಎಡೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಲುವು. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗಜಲ್‌ನ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಗಜಲ್ ರಚಿಸುವವರನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಗಜಲ್ ಬರೆಸುವ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಹಲವಾರು ಗಜಲ್‌ಕಾರರನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಬೆಳೆಸಿದ್ದಾರೆ.               ಸಮಕಾಲೀನ ಗಜಲ್‌ಕಾರರಲ್ಲಿ ಗಜಲ್ ಕಾವ್ಯದ ಪರಿಶುದ್ಧತೆ, ಛಂದೋಬದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಗೇಯತೆಯತ್ತ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಟ್ಟು ಗಜಲ್ ಬರೆಯುವ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಡಾ. ಗೋವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯವರು ಪ್ರಮುಖರು. “ಬದುಕು ಬಾರಾ ಕಮಾನು” ಇದು ಇವರ ಮೊದಲ ಗಜಲ್ ಸಂಕಲನ. ‘ಜಂಗಮ’ ಕಾವ್ಯನಾಮದಿಂದ ಬರೆದ ೬೦ ಸುಂದರ ಗಜಲ್‌ಗಳು ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿವೆ. ಸಂಕಲನದ ಹೆಸರೂ ತುಂಬಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ವಿಜಯಪುರ ಹೆಸರಾಗಿರುವದು ಅಲ್ಲಿರುವ ಗೋಲಗುಮ್ಮಟಕ್ಕೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಎತ್ತರವನ್ನೂ ಭವ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸಬೇಕೆಂದು ಕಟ್ಟಲು ಹೊರಟ ಇಮಾರತು ಬಾರಾ ಕಮಾನು. ಅದು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲಿ ಗೋಲಗುಂಬಜ್‌ದ ಮಹತ್ವ ಹೋಗುತ್ತದೆಯೋ ಎಂದು ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದಂತೆ ತಡೆಯಲಾಯಿತು. ಅದು ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೇ ನಿಂತಿತು  ಎಂದು ವಿಜಯಪುರದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಕಥೆಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ! ಎಷ್ಟೋ ಪೂರ್ಣವಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದೇ ಇರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇದೆ ಎಂದು ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಗಜಲ್‌ಕಾರ ಡಾ. ಗಿರೀಶ ಜಕಾಪುರೆಯವರು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.      ಲೌಕಿಕದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಅಲೌಕಿಕದತ್ತ ಚಿಂತಿಸುವ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರು ಶೇರ್ ಆಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಹಸ್ತರು.  ಅವರ ಮೊದಲ ಗಜಲ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ *ಮತಿ ಕೃತಿಗಳ ನಡುವೆ ಎಷ್ಟು ಅಂತರ ಗೆಳೆಯ**ಎಲ್ಲವೂ ಇವೆ ಇಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮದ ಹಾದಿ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ* ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನದ ಬಸವಣ್ಣನವರು ತಮ್ಮ ವಚನದಲ್ಲಿ “ಎನ್ನ ನಡೆಯೊಂದು ಪರಿ ಎನ್ನ ನುಡಿಯೊಂದು ಪರಿಎನ್ನೊಳಗೇನೂ ಶುದ್ಧವಿಲ್ಲನೋಡಯ್ಯಾ..ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈ ಗಜಲ್  ‘ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ ಇಲ್ಲಿ ಆತ್ಮದ ಹಾದಿ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ’ ಎಂದು ಆ ಇನ್ನೊಂದರ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವದು ಸೋಜಿಗವಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ಅಮೂಲ್ಯ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಕವಾಗಿಸುವದಕ್ಕೆ ಅಪಾರವಾದ ಓದು, ಪರಿಶ್ರಮ ಬೇಕು. ಅದು ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರ ಗಜಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತದೆ.  ಮೂರನೆಯ ಗಜಲ್  ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ*ಈ ಜಂಗಮನ ನಿಗೂಢ ನಡೆಗಳ  ಅರ್ಥವೇನು**ಕೂಡಿ ಕಳೆದರೆ ಸಿಗದು ಅವನ ಲೆಕ್ಕ – ಗುಣಿಸಬೇಕು* ಎಂಬಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹುದೇ ಭಾವವಿದೆ. ಹೀಗೆ ಅನೂಹ್ಯವಾದುದುರ ಸಾಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಿಂತನೆ ಅಧಿಕವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಡಾ.ಹೆಗಡೆಯವರ ಗಜಲ್‌ಗಳು ಅನುಭವ- ಅನುಭಾವದ ಮಿಳಿತದಿಂದ ಮನಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವ ರಚನೆಗಳು ಎನ್ನುವದು ಒಂದೇ ಓದಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.     ಕಾವ್ಯ ಅದು ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಅದು ಹುಡುಕುವದು ಪ್ರೇಮದ ಹಾದಿಯನ್ನು. ಅದು ಲೌಕಿಕವೋ ಪಾರಮಾರ್ಥವೋ  ಎಲ್ಲ ಪ್ರೇಮಗಳೂ ಒಂದೇ. ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದ ಹಾದಿ ಮರೆತು ಹೋದಾಗ ಜಗತ್ತು ಬರಡಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು  ಕವಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.       ಕೊರೋನಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸಾವಿರಾರು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಓದಿದ್ದೆವು. ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರು ಅಂದು ಮನುಷ್ಯತ್ವವೇ ಸತ್ತಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ ನಮ್ಮ ನಡೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನಾವೇ ಮನುಷ್ಯತ್ವವೇ ಸತ್ತು ಹೋದಂತೆ ಕೊರೋನಾ ಮಹಾಮಾರಿ ಮೇಲೆರಗಿದಾಗ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮುಟ್ಟದೇ ಬದುಕಿದ್ದೆವು. *ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ಮಿಗಿಲಾದ ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ನಂಬಿದ್ದೆ**ಮುಗ್ಧತೆ ಸತ್ತ ಸಾವಿರ ಸಾವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ಹೇಳಲು ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲ*ಎಂದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನಡೆಯನ್ನು ಪುನರಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಚ್ಚುತ್ತವೆ.  ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. *ಹಾಲೆಂದು ಸುಣ್ಣದ ನೀರು ಕುಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಯಾರೋ* ಎಂದು ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.ಗಜಲ್ 7 ರಲ್ಲಿಯೂ  ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ದುರುಳತೆಯ ಅಟ್ಟಹಾಸಕ್ಕೆ ಕರೋನಾದಂಥ ಮಹಾಮಾರಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ  ‘ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ವರ್ಗ ಅಳಿದ’ ಚಿತ್ರವಿದೆ. ಕೇವಲ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯತ್ತ, ಇಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಘೋರ ಅನ್ಯಾಯದತ್ತ ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸದೇ ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರ ಗಜಲ್ ಗಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕುರಿತೂ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವದೂ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ದು:ಖಗಳಿಲ್ಲ, ಸಂಕಟಗಳಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವ ದಾರಿಗಳೂ ಇವೆ ಎನ್ನುವದನ್ನು ಕವಿ ಸಾರುತ್ತಾರೆ… *ಸುರಂಗಕ್ಕೊಂದು ಕೊನೆಯಿದ್ದೇ ಇದೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲಿ**ಕತ್ತಲ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿದ್ದೇ ಇದೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲಿ*  ಕವಿಯ ಕಾರ್ಯ ಇಂಥ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಾರದು. ಇಂಥದೊಂದು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನಾವು ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಕವಿತೆಗಳೂ, ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವದೇ ಕವಿಯ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.   ಬದುಕಿನ ಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಜುಗುಪ್ಸೆಗೊಳ್ಳದೇ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತವಕದ ಸುಂದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ *ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಏನಿದೆ ಹೇಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಾಯಾರಿ ಬಿರಿದಿದೆ ನೆಲ**ಹನಿಸು ನೀರು ಸುರಿಸು ಮಳೆ ಬಾ ಕುರುಳ ನೇವರಿಸು* ಅವನ ದಯೆ ಇರದೆ ಬದುಕು ಬರಡಾಗಿದೆ. ಬಿರಿದೆದೆಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಧಾರೆ ಸುರಿಸಿ ಕುರುಳ ನೇವರಿಸು ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೈನ್ಯ ಭಾವ ಇಲ್ಲಿದೆ.ಹಾಗೇ ಮುಂದುವರಿದು ಮಕ್ತಾದಲ್ಲಿ ಕವಿ ಆ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕರೆಯುವ ಶೇರ್ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿದೆ. *ಪಡಿ ಬೇಡಿ ದಣಿದಿದ್ದೇನೆ ಜಂಗಮ ಖಾಲಿ ಇದೆ ಪಾತ್ರೆ**ನೀನಲ್ಲದೆ ಯಾರು ಎರೆದಾರು ಬೆಳಕ ಬಾ ಹದುಳಿಸು* ಬದುಕಿನ ಅಲೆದಾಟದಲ್ಲಿ ದಣಿದ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಸಾಲುಗಳಿವು.ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕದ ಹಸಿವು, ಬಡತನವನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿದೆ. ಕತ್ತಲು ಕವಿದ ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವಂತನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಬೇಡುವ ಮತ್ತು ನೀನಲ್ಲದೆ ಯಾರು ಎರೆದಾರು ಬೆಳಕು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಡೀ ಗಜಲ್‌ಗೆ ಅಪೂರ್ವವಾದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ.ಎಲ್ಲ ಅರವತ್ತು ಗಜಲ್‌ಗಳೂ ಸೊಗಸಾಗಿವೆ. ತುಂಬಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರೂಪಕ, ಉಪಮೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರ ಲೇಖನಿಗೆ ಅಪರೂಪದ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ಇಂಥ ಸಶಕ್ತವಾದ ಗಜಲ್ಗಳ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಹೊರತಂದಿರುವ ಡಾ. ಗೋವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯವರಿಗೆ  ಶುಭ ಕೋರುತ್ತೇನೆ. ಅರುಣಾ ನರೇಂದ್ರ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ನಾಮದೇವ ಕಾಗದಗಾರ “ಮುಖವಾಡಗಳ ಸಂತೆ”             ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ಸಮಾಜದ ಕತ್ತಲುಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಎದೆ ಹಣತೆಯಾಗಬೇಕು;ಹಣತೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆ,ಜಾತ್ಯತೀತ ಎಣ್ಣೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ   ​***ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮ ಮರೆತಾಗಿದೆ,ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಒಳಗೆ,ಸಾವಯವದ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಜಗತ್ತಾಗಿದೆ!   ​***ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಸಾಲು;ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕುವ ಚಂದಿರನಿಗೂಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಒಂದು ಪಾಲು!  ​***ನೂರು ಗ್ರೂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಗೆಳೆಯರು;ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವಾಗಒರೆಸಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ! ​***ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಗೂ ಭಾವನೆಗಳ ಲೇಪನ;ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಯಂತ್ರ,ಚೇತನ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ! ​***ಸ್ಟೇಟಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಕದರು;ರಸ್ತೆಯ ಕಸವನು ದಾಟುವಾಗ ಮಾತ್ರಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಣ್ಣಿನ ಪದರು   ನಾಮದೇವ ಕಾಗದಗಾರ

ಕಥಾ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಸೌಮ್ಯ ಕೆ.ವಿ.ಯಲ್ಲಾಪುರ “ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು, ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನ..” ಸುಮಾ ಒಡವೆಗಳ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಒಂದೊಂದು ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯ ಬಂಗಾರ. ಒಳ್ಳೆಯ ತೂಕದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಹಾರ.. ಹವಳ, ವಜ್ರ, ಟೆಂಪಲ್ ಜ್ಯುವೆಲರಿ.. ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಬ್ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು, ದುಡ್ಡು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿ ಬೇಕೆನಿಸಿದ ಒಡವೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಳು.. ಆಗೆಲ್ಲ ಬಂಗಾರದ ರೇಟು ಈಗಿನಷ್ಟು ಇರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.. ಆದರೂ ಯಾಕೋ ಯಾವುದನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿಕೊಂಡರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. “ಛೇ! ಈ ಮದುವೆ ಫಂಕ್ಷನ್ನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಳೆದ ಸಲದ ಒಡವೆಯನ್ನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಜನ ಏನಂದುಕೊಂಡಾರು?” ಕನ್ನಡಿ ನೋಡುತ್ತಾ ತನಗೇ ತಾನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಬಂದ ಗಂಡ ಅವಿನಾಶ್, ಅವಳ ಅವತಾರ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ. “ಏನೇ ಸುಮಾ, ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಒಡವೆ ಅಂಗಡಿ ತೆರೆಯಬೇಕೋ? ಇಷ್ಟೊಂದು ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಏನು ಹುಡುಕ್ತಿದ್ದೀಯಾ?” ಸುಮಾ ಅವನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ನಿಮಗೇನು ಗೊತ್ತು? ಹೆಂಗಸರ ಕಷ್ಟ! ಪ್ರತಿ ಸಲ ಅದೇ ರೀತಿ ರೆಡಿಯಾಗಿ  ಹೋದರೆ ನೋಡಿದೋರು ಏನಂದುಕೊಳ್ತಾರೋ?” ಅವಿನಾಶ್ ನಗುತ್ತಾ, “ನೋಡಿದೋರು ಏನಂದುಕೊಳ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಒಡವೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲಾಕರ್ ನೆನಪಾಗ್ತಿದೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಲಾಕರಿನಿಂದ ತರುವುದು, ಸೇಫಾಗಿ ಧರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಲಾಕರಿಗೆ  ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಇಡೋದೇ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ! ಮತ್ತೆ ಆ ಲಾಕರ್ ಕೀ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಇಟ್ಟು ಮರೆತರೆ ಅಷ್ಟೇ ಕಥೆ ” ಎಂದ. “ಆಯ್ತು ಬಿಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಹೇಳಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಸುಮಾ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜುಮಕಿಯನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಐದಾರು ನಿಮಿಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ಎಳೆಯತೊಡಗಿತು. “ಅಬ್ಬಾ! ಈ ಒಡವೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಗುವುದಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ. ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡೋದೋ, ಕಿವಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕೂರೋದೋ!” ಅಂತ ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಜುಮಕಿಯನ್ನು ತೆಗೆದಿಟ್ಟು, ನಿತ್ಯ ಧರಿಸುವ  ಪುಟ್ಟ ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಅವಿನಾಶ್ ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. “ಅದೇನಾಯ್ತು? ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬಂಗಾರಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡ್ತಿದ್ದವಳು ಈಗ ಈ ಪುಟ್ಟ ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕಿಗೆ ಶರಣಾದೆಯಲ್ಲ?” ಸುಮಾ ಕಿವಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು. “ದೊಡ್ಡ ಒಡವೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಿವಿಗೆ ಹಿತವಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲ! ಬಂಗಾರಕ್ಕಿಂತ ಈ ಪುಟ್ಟ ಕುಡುಕೇ ವಾಸಿ.” ಅವಿನಾಶ್ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದ. “ಅಂದರೆ ಬಂಗಾರ ಲಾಕರಿನಲ್ಲಿರಲಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿರಲಿ ಅಂತಾಯ್ತು!” ಸುಮಾ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು. “ನಿಮಗೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡೋದೇ ಕೆಲಸ!” “ತಮಾಷೆ ಅಲ್ಲ ಮೇಡಂ. ಬದುಕಿನ ಅರ್ಧ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಇಷ್ಟೇ. ಯಾವುದರಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತೋ ಅದನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು!” ಸುಮಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾದಳು. — ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಿನಾಶ್ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಟಿವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಸುಮಾ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಾಲ್ಕು ತುತ್ತು ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನ ತಿಂದು ಬಂದು ಅವನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಳು. “ಏನಾಯ್ತು? ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿಲ್ವಾ?” ಅವಿನಾಶ್ ಕೇಳಿದ. “ಊಟಕ್ಕೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪಲಾವ್, ಪನ್ನೀರ್, ಪೂರಿ,  ಬಾದೂಷಾ , ಕೇಸರಿ ಬಾತು… ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಂದರೆ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಪ್ಪಾ.  ಅದಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನ ತಿಂದೆ .” “ಹಾಗಾದರೆ ರಾಜಭೋಜನಕ್ಕಿಂತ  ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನಕ್ಕೇ ನಿನ್ನ ವೋಟ್ ಅಂತಾಯ್ತು?” “ಹೌದು. ತಿನ್ನೋಕೆ ಎಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆದರೆ ತಿಂದ ಮೇಲೆ ಹೊಟ್ಟೆ ನಮ್ಮದೂ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ ಅಂತ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ!” ಅವಿನಾಶ್ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ. “ನಿಜ ಕಣೇ! ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾಲಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಕೇಳ್ತೀವಿ. ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೇಳೋದನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತೆ!” “ನಿಮಗೂ ಈಗ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಆಗ್ತಿದೆಯಲ್ಲ!” ಎಂದು ಸುಮಾ ಕಿಚಾಯಿಸಿದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಸುಮಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು. “ಅವಿನಾಶ್, ನಿಮಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಾ?” “ಕೇಳು.” “ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆಯಾ?” ಅವಿನಾಶ್ ಟಿವಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಅವಳತ್ತ ತಿರುಗಿದ. “ಆಸೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೇಕು, ಯಾವುದು ಸುಮ್ಮನೆ ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ.” ಸುಮಾ ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. “ನೋಡು ಸುಮಾ, ಹಿಂದೆ ನಿನಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಒಡವೆಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಕಿವಿಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆರಾಮವಾಗಿದ್ದೀಯ. ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ತಿಂಡಿ ಇದ್ದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿತವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನೇ ಆಯ್ದುಕೊಂಡೆ. ಬದಲಾವಣೆ ನಿನ್ನ ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಆದ್ಯತೆಗಳಲ್ಲಿ!” ಸುಮಾ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾದಳು. “ನಿಜ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀರಾ. ಹಿಂದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಆರಾಮವಾಗಿರಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಹಿಂದೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ತಿಂಡಿ ತಿಂದರೆ ಖುಷಿ ಅಂತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಗುರವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಸಂತೋಷ.” ಅವಿನಾಶ್ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. “ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದು, ಬದುಕಿನ ಸುಖವೆಲ್ಲ ದುಬಾರಿ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುತ್ತೆ.” “ಹಾಗಾದರೆ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಗೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗೋದು ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು, ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನ ಅಷ್ಟೇನಾ?” ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು. “ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ಆರಾಮವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸೋಕೆ ಆರೋಗ್ಯ ಬೇಕು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಬೇಕು, ಇವಿಷ್ಟು ಇದ್ದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕೂ ಸುಂದರವಾಗಿರುತ್ತೆ.” ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನದ ತೃಪ್ತಿಯಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಜೀವವಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ತಾನು ಗಳಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲವೆನಿಸಿತು. ಬದುಕಿನ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಗಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಓಡುತ್ತೇವೆ. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಯಾವುದರಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಯಾವುದರಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊರೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಬದುಕಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಐಶ್ವರ್ಯವೆಂದರೆ ಕಿವಿಗೊಂದು ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು, ಹೊಟ್ಟೆ ತಂಪಾಗಲು ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನ, ಮನಸ್ಸಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿ… ಡಾ ಸೌಮ್ಯ ಕೆ.ವಿ.  ಯಲ್ಲಾಪುರ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಹಮೀದಾಬೇಗಂ  ದೇಸಾಯಿ ಗಜಲ್ ನಿನ್ನೆದೆಯ ಅಂಗಳದಿ ಹಿಡಿ ಹೂಗಳನು ನಾನು *ಸುರಿದೆ*  ಕಟುಕ ನೀನು ನನ್ನ  ಮನದಲಿ ಮುಳ್ಳುಗಳನು  *ಮುರಿದೆ*   ಭರವಸೆಯ ಹಸ್ತವೆಂದು  ನಂಬಿ ಕೈ  ನೀಡಿದೆ ನಾನಂದುಜೇನುಲಿಯಲಿ  ವಂಚನೆಯ ವಿಷವನು  *ಕಾರಿದೆ*   ಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳಿಗೆ  ನಗುತ ರಂಗು ತುಂಬುತ ಬಂದೆಪ್ರೀತಿಯ  ಚೂರಿಯಲಿ ಹೃದಯವನೇಕೆ  *ಇರಿದೆ* ತಂಗಾಳಿಯೇ ಬಿರುಗಾಳಿಯಾಗಿದೆ  ಬದುಕಲಿ ಇಂದುಮರುಳ ಹುಚ್ಚು ಭಾವಗಳನು ನಾನೇ *ಜರಿದೆ*   ಕಂಗಳಲಿ ಮೂಡಿದ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಮಾಸುತಿಹುದುಬೇಗಂಳ ಒಲವು ಕಾಣದ ವಿಧಿಯ  *ದೂರಿದೆ*ಹಮೀದಾಬೇಗಂ  ದೇಸಾಯಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಸು ಸಕ್ರೋಜಿ ಪುಣೆ “ರಾವಣನ ಪ್ರಶ್ನೆ” ಉರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ರಾವಣನುನಕ್ಕು ಸಮೂಹವ ನೋಡಿದನುನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಎಂದು ಅಟ್ಟಹಾಸದಿ ನುಡಿದನು// ಮಾಡಿರುವೆನು ನಾನು ಅಪರಾಧಸೀತೆಯ ಅಪಹರಣವ ಮಾಡಿದರೆಆದರೆ ಮೀರಲಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ನಾನುಮರ್ಯಾದೆಯ ಎಲ್ಲೆಯ ಗೆರೆಗಳನು// ಹಗಲಿರುಳು ಎನ್ನದೆ ರಸ್ತೆಯಲಿಅಬಲೆಯರ ಮಾನ ಕಳೆಯುವಿರಿಸಭ್ಯತೆಯ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟುವರ್ಷವರ್ಷವೂ ನನ್ನ ಸುಡುವಿರಿ// ನಿಮ್ಮಂಥ ಮಾನವರಿಗಿಂತರಾಕ್ಷಸನಾದ ನಾನೇ ಮೇಲುಸೀತೆ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲಿದ್ದರೂಅವಳ ಮಾನಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ// ವರದಕ್ಷಿಣೆಯ ದುರಾಸೆಗಾಗಿಸಾವಿರಾರು ಸೀತೆಯರ ಸುಡುವಿರಿವಂಶದ ಕುಡಿಯಾಸೆಯ ಬೆನ್ನೇರಿಗರ್ಭದ ಮೊಗ್ಗುಗಳ ಕೊಲ್ಲುವಿರಿ// ನನ್ನನು ಕಳಂಕಿತನೆಂದು ಕರೆಯಲುನಿಮಗೇನು ಹಕ್ಕಿದೆ ಹೇಳಿಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ತಿದ್ದಿನಂತರ ನನ್ನನು ದೂಷಿಸಿರಿ// ನಿಮ್ಮ ಆನಂದ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿವರ್ಷವರ್ಷವೂ ನನ್ನ ಸುಡಿರಿಆದರೆ ಸುಡುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ರಾಮನ ತೋರಿಸಿರಿ// ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಸು ಸಕ್ರೋಜಿ ಪುಣೆ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಎಮ್.ಎಚ್.ಹಾಲ್ಯಾಳ ಗಜಲ್ ನೋಡಲ್ಲಿ ಚೆಲುವೆ ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲು, ನಿನಗಾಗಿ ತಂದು ಕೊಡಲೆ,ನಕ್ಷತ್ರ ಲೋಕ ಕಯ್ಯಾರ ಹಿಡಿದು, ಮುಡಿಗಾಗಿ ತಂದು ಕೊಡಲೆ.. ಮುಂಜಾನೆ ವೇಳೆ ಮೊಗ್ಗೆಲ್ಲ ಅರಳಿ, ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಘಮವು ನೋಡು,ಆ ಹೂವನಿಳಿಸಿ ನಿನ್ನ ಮುಡಿಗೆ ಏರಿಸಲು, ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ತಂದು ಕೊಡಲೆ.. ಮಕರಂದ ಕದ್ದ ಮರಿ ದುಂಬಿ ಹಿಡಿದು, ಆ ಜೇನು ಕಸಿದು ತರಲೆ,ಸುಳಿ ಸುಳಿದು ಬರುವ ತಂಗಾಳಿ ಕರೆದು, ಒಲವಾಗಿ ತಂದು ಕೊಡಲೆ.. ಮರದೆಲೆಯ ಹರಿದು ತುತ್ತೂರಿ ಮಾಡಿ, ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನಾನು ಊದಿ,ಮಾಮರದ ತುಂಬ ಇಳಿ ಬಿದ್ದ ಹಣ್ಣು, ಸವಿಗಾಗಿ ತಂದು ಕೊಡಲೆ.. ಜುಳು ಜುಳನೆ ಹರಿವ ನೀರಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಹಾಯಾಗಿ ನಾನು ಮಲಗಿ,ನಾ *ಶಾಂತಿದೂತ* ಶಾಂತತೆಯ ಶಬ್ದ, ನಿನಗಾಗಿ ತಂದು ಕೊಡಲೆ.. ಎಮ್.ಎಚ್.ಹಾಲ್ಯಾಳ. ಕೋಳೂರು