ಕಾಡುತಿಹೆ ವ್ಯಸನವಾಗಿ
ಘನತೆ ಕಳೆವ ಮೌನವಾಗಿ
ದೂರ ಸರಿಸಿಬಿಡು ಮನವೇ ಕೊಬ್ಬಿದ  ಅಹಂಕಾರವ
ಹರಡಿಬಿಡು ಬಾಂಧವ್ಯದ ಮೃದುತನವ

ನಾನು ನನ್ನದು ಎಂದು
ಮೆರೆಯುವ ಮನವೇ
ಈ ಜಗದಲಿ ಯಾವ ತನಗಳು ಶಾಶ್ವತ?
ಕೊನೆಯಲಿ ಏನಾಗುವೆ ಎಂಬುದ ಅರಿಯದ ಮೂರ್ಖತನವೇ ನಿನಗೆ?

ನಾ ಕಾಣುವುದೇ ಸತ್ಯ
ಆನೆ ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ
ಎಂಬುವ ಹುಚ್ಚುಭ್ರಮೆ ಬೇಡ
ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗುವೆ ನೀ ಹೊಳೆಯಲಿ ಅದ ತಿಳಿಯೋ
ಮನವೇ

ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂಬ ಭಾವ
ಅಹಂಕಾರದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ
ಸರ್ವರೊಳಗೂ ಒಂದಾಗಿ  ಶಾಂತಿದೂತ ಬುದ್ಧನಾಗು
ಬದುಕಿಗೆ ಅದೇ ಪರಮಸುಖ
ಚಿರನೂತನ ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯ

ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಮೆರೆದವರು
ಮಣ್ಣಾಗಿ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಹೋಗುತಿಹರು
ಅಹಂಕಾರದ ಅಮಲು
ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕೊನೆಯ ಉಯಿಲು