ನೀ ಅದನ್ನು ಪೂಜೆ ಎಂದೆ,
ನನಗದು ಪೂಜೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ
ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ
ನೀ ನೀಡಿದ ಪ್ರೀತಿಯ
ಮೌನ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿತ್ತು

ನಿನ್ನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ
ಆ ಕ್ಷಣ ಕಂಡ ಭಕ್ತಿಗಿಂತ
ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ
ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯೇ
ನನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಬಾಗಿಸಿತ್ತು

ಇಂದು ಬೇಬಿಮಾ…
ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳ ಮುಂದೆ
ಕೈಗಳನ್ನಿಡುವ ಸರದಿ ನನ್ನದು

ನೀ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ
ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ
ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಡೆದಿರುವೆ
ಈಗ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಹೂವಿಡುವಾಗ
ಆ ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ
ನನ್ನ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನೂ ಇಡುವೆ.

ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೇ
ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಅರಿತವಳು ನೀನು
ನನ್ನ ಸೋಲಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ
“ನಾನಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು
ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದವಳು ನೀನು.

ನಾನು ಕುಗ್ಗಿದಾಗ
ನನ್ನೊಳಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದವಳು
ನಾನು ಮೌನವಾದಾಗ
ನನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಓದಿದವಳು
ನಾನು ಗೆದ್ದಾಗ
ನನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟವಳು ನೀನೇ ಅಲ್ಲವೇ ಬೇಬಿಮಾ…

ನನ್ನ ಬಾಳ ಬಾಗಿಲಿಗೆ
ನೀ ಕಾಲಿಟ್ಟ ದಿನದಿಂದ
ಈ ಮನೆ
ಕೇವಲ ಗೋಡೆಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ನಗುವಿನಿಂದ
ಮನೆಯಾಯಿತು
ನಿನ್ನ ಮಮತೆಯಿಂದ
ಮಂದಿರವಾಯಿತು
ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಿಂದ
ನನ್ನ ಬದುಕಾಯಿತು

ನಿನ್ನ ಪಾದದ ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದವೇ
ನನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ರಾಗ
ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದೇ
ನನ್ನ ಸಂಜೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ
ನೀ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೆ
ಮೌನವೂ ಮಾತಾಗುತ್ತದೆ
ನೀ ದೂರವಿದ್ದರೆ
ಮಾತುಗಳಿದ್ದರೂ
ಮನಸ್ಸು ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ

ಬಾ ಬೇಬಿಮಾ…
ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು
ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರಿಸು
ಹೂವಿಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು
ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕು
“ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ
ನೀ ಬಂದದ್ದು
ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟವಲ್ಲ
ನನ್ನ ಬದುಕೇ
ನಿನ್ನಿಂದ ಅದೃಷ್ಟವಾಯಿತು”

ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ
ನಾನು ಬಾಗುವಾಗ
ನಿನ್ನ ಭಗವಂತನಾಗಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ
ಜೀವಮಾನವಿಡೀ
ಸೋತು ಬದುಕಲು ಬಯಸುವ
ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ ಬಾಗುವೆ

ನೀ ನನ್ನ ಅರ್ಧಾಂಗಿಯೆಂದು
ಹೇಳುವುದು ಬಹಳ ಸಣ್ಣ ಮಾತು
ನೀ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ
ಅರ್ಧವಲ್ಲ ಬೇಬಿಮಾ—
ನನ್ನ ಬದುಕಿನ
ಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ ನೀನು

ನನ್ನ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ
ನಿನ್ನ ಮಮತೆಯಿದೆ
ನನ್ನ ಧೈರ್ಯದ ಹಿಂದೆ
ನಿನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ
ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯ ಹಿಂದೆ
ನಿನ್ನ ಮೌನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿದೆ

ನಾನು ಹೊರಗೆ
ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ
ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿ ನಿಂತರೂ
ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ
ನಿನ್ನ ಒಂದು ನೋಟಕ್ಕಾಗಿ
ಕಾಯುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ನಾನು

ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ
ಒಂದು ಹೂವಿಡುವೆ
ಅದರೊಳಗೆ
ನನ್ನ ಕೃತಜ್ಞತೆ
ಒಂದು ಮುತ್ತಿಡುವೆ
ಅದರೊಳಗೆ
ನನ್ನ ಜೀವಮಾನ ಪ್ರೀತಿ

ಒಂದು ಕ್ಷಣ
ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚುವೆ
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು
ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುವುದು

“ದೇವರೇ,
ಮುಂದಿನ ಏಳೇಳು ಜನ್ಮಗಳಲೂ
ಮತ್ತೆ ಈ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಸುಮವನ್ನೇ ಕೊಡು
ಅವಳ ಪಾದಗಳ ಬಳಿಯೇ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು
ಆರಂಭಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಕೊಡು”

ನಿನ್ನ ಪಾದಪೂಜೆ
ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲ ಬೇಬಿಮಾ;
ನೀ ನನ್ನನ್ನು
ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೀಯೋ
ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
ನಿನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ
ನಮ್ಮ ದಾಂಪತ್ಯದ ಹಬ್ಬ

ಇದು
ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಬಾಗಿದ ಕ್ಷಣವಲ್ಲ
ಎರಡು ಹೃದಯಗಳು
ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು
“ನೀ ಇಲ್ಲದೆ ನಾನು ಪೂರ್ಣನಲ್ಲ”
ಎಂದು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕ್ಷಣ

ನೀ ಬರಿ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯಲ್ಲ…
ನನ್ನ ಉಸಿರು,
ನನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿ,
ನನ್ನ ಮೌನದ ಭಾಷೆ,
ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಅರ್ಥ,
ನನ್ನ ನಗುವಿನ ಕಾರಣ,
ನನ್ನ ಸುಕನಸು,
ನನ್ನ ಬದುಕು…