ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ

ದಾನಮ್ಮ ಝಳಕಿ

“ಕನಸಿನ ಅರಮನೆ”

ರಾತ್ರಿಯ ಮೌನದ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ
ಒಂದು ಕನಸು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಿತು,
ಬಡ ಹೃದಯದ ಚಿಕ್ಕ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ
ಅರಮನೆಯೊಂದು ಅರಳಿತು.

ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಲ್ಲು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ
ಕಟ್ಟಿದ ಮನದ ಮಂದಿರವು,
ಆಶೆಗಳ ಹೊನ್ನಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ
ಬೆಳಗಿತು ಬದುಕಿನ ಅಂತರವು.

ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿಯ ನೀರಿನಿಂದಲೇ
ಬೇರು ಬಿಟ್ಟಿತು ಬಯಕೆಯ ಗಿಡ,
ನೋವಿನ ಬೆಂಕಿ ದಾಟಿಬಂದಾಗ
ಹೂವಾಯಿತು ಬದುಕಿನ ಹಾದಿ ಬಿಡ.

ಬೆವರ ಹನಿಗಳ ಮುತ್ತುಗಳಿಂದ
ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರ ಬರೆದೆ,
ಸಹನೆಯ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು
ಸಾವಿರ ಕತ್ತಲ ದಾರಿ ನಡೆದೆ.

ಬಿರುಗಾಳಿಗಳು ಬಂದಾಗಲೂ
ಮನದ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಲಿಲ್ಲ,
ಸೋಲಿನ ನೆರಳು ಸುತ್ತಿದಾಗ
ನಂಬಿಕೆಯ ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅರಮನೆ ಎಂದರೆ ಚಿನ್ನವಲ್ಲ,
ಅದು ಮನದ ಮಹತ್ವದ ಗೃಹ,
ಪ್ರೀತಿಯೇ ಅದರ ಸಿಂಹಾಸನ,
ಮನುಜತ್ವವೇ ಅದರ ಸುಗಂಧ ಸುಭ್ರ.

ಕನಸು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ನಿದ್ರೆ ಅಲ್ಲ,
ಕನಸು ಎಂದರೆ ಜೀವದ ಜ್ಯೋತಿ,
ಬಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ
ಧೈರ್ಯದ ಅಮರ ಪ್ರೀತಿ.

ಇಂದು ನಿಂತಿದೆ ಆ ಅರಮನೆ
ಕಾಲದ ಮುಂದೆ ಗರ್ವವಾಗಿ,
ನಿನ್ನೆ ಕಣ್ಣೀರಲಿ ತೇಲಿದ ಮನಸು
ಇಂದು ನಗುತ್ತಿದೆ ಹೂವಾಗಿ.

ಜೀವನವೆಂಬ ವಿಶಾಲ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ
ಕನಸೇ ಮಾನವನ ರೆಕ್ಕೆ,
ಕನಸಿನ ಅರಮನೆ ಕಟ್ಟಿದವನಿಗೆ
ಆಕಾಶವೂ ಚಿಕ್ಕದಾದ ತೆಕ್ಕೆ.

ಡಾ ದಾನಮ್ಮ ಝಳಕಿ

About The Author

admin

See author's posts