ಸ್ನೇಹ ಅಂದ್ರೆ ನೀನು ಫೇಲ್ ಆದಾಗ
“ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಕಣೇ/ಣೋ” ಅಂತ  
ನಿನಗಿಂತ ಜೋರಾಗಿ ಬೇಜಾರು
ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.  
ನೀನು ಪಾಸ್ ಆದಾಗ ನಿನಗಿಂತ
ಜೋರಾಗಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟೋದು.

ಸ್ನೇಹ ಅಂದ್ರೆ  
ಅರ್ಧ ರಾತ್ರಿ “ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿಲ್ಲ” ಅಂದ್ರೆ  
ಎರಡು ಗಂಟೆ ಮಾತಾಡಿ “ಮಲ್ಕೊ” ಅಂತ ಹೇಳೋದು. ಜಗಳ ಆಡಿ, ಮತ್ತೆ ಐದು
ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿರದಿದ್ದರೂ “ಸಾರಿ ಕಣೇ” ಅನ್ನೋದು
ಬೇಜಾರು ಮಾಡೋದೆ ಇರದು.

ಅದು ರಕ್ತದ ಸಂಬಂಧ ಅಲ್ಲ,  
ಆದ್ರೂ ರಕ್ತಕ್ಕಿಂತ ಗಟ್ಟಿ.  
ಅದು ಮಾತಿನ ಒಪ್ಪಂದ ಅಲ್ಲ,  
ಆದ್ರೂ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಥ ಆಗೋ ಬಂಧ.

ಸ್ನೇಹ ಇದ್ರೆ ಬದುಕು ಸುಲಭ.  
ಬೀಳುವಾಗ ಹಿಡಿಯೋ ಕೈ,  
ನಗುವಾಗ ಜೊತೆಗಿರುವ ನೆರಳು,  
ಅಳುವಾಗ ಒರಗಲೊಂದು ಭುಜ
ಕಣ್ಣೀರೊರೆಸುವ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಹೃದಯಗಳು.