ಮಹಿಳಾ ಸಂಗಾತಿ
ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ
ಗಾಜಿನ ಪಂಜರ, ಕಾಣದ ಅಂತರ
ಬೆಳಗಿನ ಅಲಾರಾಂ ಸದ್ದಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವ ಇಂದಿನ ಹೆಣ್ಣಿನ ದಿನಚರಿ, ರಾತ್ರಿ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಪರದೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ; ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನಾರಿ ಇಂದು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏಣಿ ಹಾಕುವಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೂ, ಆಕೆಯ ಅಂತರಂಗದ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನೋಡಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ಮೌನರಾಗ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ತಳಮಳ ಮತ್ತು ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಕನಸುಗಳ ಸುಳಿಯಿದೆ. ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ತಾನೊಬ್ಬ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದರೆ, ಆಕೆಯೊಂದು ದ್ವೀಪದಂತೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.
ವರ್ತಮಾನದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಜೀವನ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹಗ್ಗದ ಮೇಲಿನ ನಡಿಗೆಯಂತೆ. ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರಿಗಳಿದ್ದರೆ, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದ ನೂರಾರು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿವೆ. “ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಪರರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸಂಪಿಗೆ” ಎಂಬ ಅಪರೂಪದ ಗಾದೆಯಂತೆ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ತನ್ನ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯವನ್ನು ತಂಪಾಗಿಸುತ್ತಾ, ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾಧನೆಯ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ಬೀರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಕುಟುಂಬಸ್ಥರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ‘ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗಳು’, ‘ಆದರ್ಶ ಸೊಸೆ’, ‘ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಂಡತಿ’ ಹಾಗೂ ‘ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳ ತಾಯಿ’ ಎಂಬ ಪಟ್ಟವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಹಣತೆಯಂತೆ ಕರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇಡೀ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕಚೇರಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುವ ಆ ದೀಪದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ನಿಜ. ಆದರೆ, ಆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ‘ಸೂಪರ್ ವುಮನ್’ ಆಗಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ಅಲಿಖಿತ ಒತ್ತಡವೂ ಆಕೆಯ ಹೆಗಲೇರಿದೆ. “ಒಲೆ ಉರಿದರೆ ಮನೆ ಬೆಳಕು, ಮನಸ್ಸು ಉರಿದರೆ ಬದುಕು ಕತ್ತಲು” ಎಂಬ ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವದ ನುಡಿಯನ್ನು ನಾವಿಂದು ಮರೆತಂತಿದೆ. ವೃತ್ತಿರಂಗದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲು ದಾಟಿದ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪದವಿಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಒಲೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಈ ಎರಡೂ ಜಗತ್ತುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯ ಸ್ವಂತ ಆಸೆಗಳು ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜಿನ ಹನಿಯಂತೆ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಆವಿಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.
ಈ ಕಾಲದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಕನಸುಗಳಾದರೂ ಯಾವುವು? ಅವು ಕೇವಲ ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರು, ಬಂಗಲೆ ಅಥವಾ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಅಲ್ಲ. ದಿನವಿಡೀ ಎಲ್ಲರ ಕರೆಗಳಿಗೆ, ಸಂದೇಶಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿ ದಣಿದ ಜೀವಕ್ಕೆ, ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಕಪ್ ಕಾಫಿ ಹೀರುವ ಸಣ್ಣ ಆಸೆ. ತನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂಸಾರದ ನೊಗದ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದ ಹಳೆಯ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ತವಕ. “ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ಕೃತಕ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಬದಲು, “ನೀನು ತುಂಬಾ ದಣಿದಿದ್ದೀಯ, ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೋ” ಎಂದು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಡುವ ಒಂದು ಆಪ್ತ ಸ್ವರಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯ ಹೃದಯ ಸದಾ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ.
“ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ನೋವಿದ್ದರೂ, ಬಟ್ಟಲಷ್ಟು ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಳು” ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ, ಆಕೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದರೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ಎದುರು ತಾನು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ ಕಾಣಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ನೋವುಗಳನ್ನು ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೃತಕ ನಗುವನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ. ಕಲ್ಲು ಸಕ್ಕರೆಯಂತೆ ಕರಗುವ ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಈಕೆಗೆ, ಕಲ್ಲಿನಂತಹ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇದೆ. ಆದರೆ, ನಿರಂತರ ಓಟದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಅಂತರಾಳ ಬಾಡಿದ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಸೊರಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಇಂದು ಆಕೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಆಗಸದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿರುವ ಹಕ್ಕಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ದಟ್ಟ ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಈ ಹಾರಾಟ ನೋಡಲು ಎಷ್ಟು ರಮಣೀಯವಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ, ಆ ಹಾರಾಟದ ಹಿಂದೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗಾದ ಗಾಯಗಳೆಷ್ಟು, ಉಸಿರಿನಲ್ಲಡಗಿರುವ ದಣಿವೆಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದ್ದೀರಾ?
ಈಗ ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೀವು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ…
ಆಗಸದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಆಕೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಾನಿನಂತಹ ಮುಕ್ತ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಆ ಹಾರಾಟದ ನಡುವೆಯೂ ಕಾಲಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಕಾಣದ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಬಿಗಿದು, ‘ನೀನು ಹಾರುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು?’ ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ?
ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ
About The Author
