ಪುಸ್ತಕ ಸಂಗಾತಿ ವರದೇಂದ್ರ ಕೆ ಮಸ್ಕಿ ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್ಅವರ ಕಾದಂಬರಿ  “ಒಲವಿನ ಭಿನ್ನರಾಶಿ”ಅವಲೋಕನ    “ಒಲವಿನ ಭಿನ್ನರಾಶಿ” ಒಂದು ತ್ರಿಕೋನ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ÷ ಕಾದಂಬರಿಲೇಖಕಿ : ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್ಪ್ರಕಾಶಕರು: ಪುಸ್ತಕಾಗಾರಬಳ್ಳಾರಿ       “ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಒಲವನ್ನು ಸಾರುವ ಒಲವಿನ ಭಿನ್ನರಾಶಿ”        ಕೃತಿ ಚೌರ್ಯ ಅನ್ನೋದು ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಬರೆದ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸದೇ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿ ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಇಡೀ ಲೇಖನವನ್ನೋ, ಕಥೆ, ಕವನವನ್ನೋ ಅಥವಾ ಅದರೊಳಗಿನ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನೋ, ಇನ್ನೂ ನವಿರಾಗಿ ಎಂದರೆ ಅದೇ ಭಾವದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಕೊಂಚ ಬದಲಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸೋದು. ಆದರೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಒಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ, ಪ್ರೀತಿಯ, ಆತ್ಮೀಯತೆಯ, ಕಾಳಜಿಯ, ಸ್ನೇಹದ ಸೋಗಿನ ಪರದೆಯನ್ನು ಎಳೆದು ಒಂಥರಾ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪರವಶಗೊಳಿಸಿ ನೇರಾ ನೇರಾ ಅವರಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬರೆಸಿ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆಗೊಳಿಸುವುದಿದೆಯಲ್ಲಾ ಇದು ಕೇವಲ ಕೃತಿ ಚೌರ್ಯವಲ್ಲ, ಮೂಲ ಸಾಹಿತಿಯ ಕಗ್ಗೊಲೆ. ಹೌದು ಇದನ್ನೇಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ತಿದಾರೆ ಅಂತ ನಿಮಗನಿಸಿದರೆ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ನೆಚ್ಚಿನ ಬರಹಗಾರ್ತಿ, ಸಹೋದರಿ  ಶ್ರೀಮತಿ ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್ ಅವರ “ಒಲವಿನ ಭಿನ್ನರಾಶಿ” ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನೀವು ಓದಲೇಬೇಕು.    ಈಗಾಗಲೇ ಆಮ್ರಪಾಲಿ, ಟ್ರಾಯ್ ನಂತಹ ಜನಪ್ರಿಯ ಕಾದಂಬರಿಗಳಿಂದ ಮುನ್ನೆಲೆ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರವ ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್ ಅವರ ಈ “ಒಲವಿನ ಭಿನ್ನರಾಶಿ” ಕಾದಂಬರಿ ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಒಂದು ತ್ರಿಕೋನ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯ ಕಾದಂಬರಿ. ಹಾಗಂತ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಕೈ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸುತ್ತಾಡುವ,  ಪ್ರಣಯ ಭರಿತ ಮಾತುಗಳು, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು ಎಂದು ನೀವಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದು ತಪ್ಪು.       ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವಿದೆ ಪ್ರಣಯವಿಲ್ಲ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧಗಳಿವೆ ಆದರೆ ಅವು ಮುಳ್ಳಿನ ಮೇಲೆ ಕುರುಡನ ನಡಿಗೆಯಂತಿವೆ. ಕಾಳಜಿ ಇದೆ ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಕಪಟ ನಾಟಕವಿದೆ. ಸಾಂತ್ವನ ಇದೆ ಆದರೆ ಅದು ಸ್ವಾರ್ಥದ ಬೇಲಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದಂತಿದೆ.       ತಾನೇ ತನ್ನ ಸುತ್ತ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಪರಿಧಿಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಅನಾಥೆ ಅನ್ವಿತಾ ಅಕ್ಷರಶಃ ಎದೆ ತಟ್ಟುವ  ಶಬ್ದಗಳ ಅಧೀಶ್ವರಿ. ಉದಾತ್ತ, ಅತ್ಯುನ್ನತ ಚಿಂತನೆಗಳ‌ ಅದರಲ್ಲೂ ಸ್ತ್ರೀ ಸಂವೇದನೆಯ ಬರಹಗಳ ಒಡತಿ. ಒಂದೊಂದು ಸಾಲುಗಳೂ ಅವಳ ಎದೆಯ ನೆತ್ತರಿನಿಂದ ಪುಟಿದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮುತ್ತುಗಳು. ಕೇಳುಗರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರದೇ ಅವರ ಕರಗಳು ತಾಡನ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂತಹ ಚತುರಾತ್ಮಕ ಭಾವೋಕ್ತಿಗಳು ಅವಳ ಕಂಠದಿಂದ, ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅರಿತ ಅನ್ವಿತಾಳ ಸಹಪಾಠಿ ಆದಿತ್ಯ ಭಾರಜ್ವಾಜ್ ಅವಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದೂ ಮುಳ್ಳುಗಳಿರುವ ಪ್ರೇಮದ ಹೂವಿನ ಪಂಜರದಲ್ಲಿಟ್ಟು. ಅತ್ತ ಚುಚ್ಚುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಹೊರಬರಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಲುಗಿ ನಲುಗಿ ಆದಿತ್ಯನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ; ಅಕ್ಷರ ಲೋಕದ ಧೃವತಾರೆ ಆಗಬೇಕಾದವಳು ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಸುತ್ತಾನೆ, ತನ್ನ ಒಂಟಿತನದ ಅನಾಥ ಬದುಕಿಗೆ ಜಂಟಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟು ತಾನು ಮಾತ್ರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾಳೆ.    ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಂಧ, ಭಾಷಣ ಅಂತ ಶುರುವಾದದ್ದು ಹತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಗಳವರೆಗೂ ಈ ಕೃತಿಚೌರ್ಯ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆದಿತ್ಯ ಕೆಲವೇ ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದ ದಿಗ್ಗಜನಾಗಿ ಮೆರೆಯುವಷ್ಟು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಅನ್ವಿತಾ ಮಾತ್ರ ತನಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದುದನ್ನು ಒಂದೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಿಡಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಸೆಗೆ, ಆದಿತ್ಯ ತನ್ನವನು ತನಗಾಗಿಯೇ ಇರುವವನು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬರಹವನ್ನೂ ಧಾರೆ ಎರೆಯುತ್ತಾಳೆ.     ಆದಿತ್ಯ ಸಾಹಿತಿ ಎಂಬ ಮಿಥ್ಯ ಭ್ರಮರವಾಗಿ ಕೋಮಲ, ಪರಿಶುದ್ಧ ಮನಸಿನ ಅನ್ವಿತಾಳ ಸತ್ವಯುತ ಬರಹದ ರಸವನ್ನು ಹೀರುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅನ್ವಿತಾಳ ಜೀವದ ಗೆಳತಿ ಸೌಮ್ಯ ಪ್ರಾರಂಭದ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಅನ್ವಿತಾಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದರೂ ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಾನೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಅನ್ವಿತಾ ಸೋಲುತ್ತಾ ಅವನಿಗಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಕೊನೆಗೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕೋರಿಕೆಯ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ಆದಿತ್ಯನ ವಿಕೃತ ಮನಸು ಅನ್ವಿತಾಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಆದಿತ್ಯ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ನನ್ನನ್ನಲ್ಲ. ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮದ ನಾಟಕ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಝರಿಯಿಂದ ಅವನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದ ದಿಗ್ಗಜನಾಗಲು ಬಯಸಿದ್ದನೆಂಬ ಸತ್ಯ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪರಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅನ್ವಿತಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅನ್ವಿತಾ ಆದಿತ್ಯನಿಂದ ಪರಿತ್ಯಕ್ತಳಾಗಿ ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಳೆ.      ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ, ಮೊದಲ ಕಾಳಜಿ, ಮೊದಲ ಸಾಂತ್ವನವೇ ಭ್ರಮೆ, ಸುಳ್ಳು ಎಂಬುದು ಅವಳನ್ನು ಸುಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಪೂರ್ತಿ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಗೆಳತಿ ಸೌಮ್ಯಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟ ಅನ್ವಿತಾಳಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲೇ ಜೊತೆಯಾದದ್ದು ವಿಹಾನ್. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅನ್ವಿತಾ ಹಾಕಿದ ಎಲ್ಲ ಅಂತರಗಳನ್ನು, ಅವಳ ಸುತ್ತ ಇರುವ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದ ವಿಹಾನ್ ಕೊನೆಗೆ ಅನ್ವಿತಾಳ ಬದುಕಿಗೆ ಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.      ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಗೋವಾಗೆ ಬಂದ ಅನ್ವಿತಾಳಿಗೆ ಮೊದಲು ಜೊತೆಯಾದದ್ದು ಮೇರಿ ಮತ್ತು ಜೋಸೆಫ್ ದಂಪತಿಗಳು. ಮೇರಿ ಜೋಸೆಫ್ ದಂಪತಿಗಳ ಹಾಜರಿ ಅನ್ವಿತಾಳನ್ನು ಮುದಗೊಳಿಸಿದ್ದು, ಅವರ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ, ಅಂತಃಕರಣ ಅನ್ವಿತಾಳ ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನು ತುಸು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಅವಳ ಬದುಕಿಗೆ ಖುಷಿ ತಂದದ್ದು ಓದುಗನಿಗೆ ತುಸು ತೃಪ್ತಿ ತರುತ್ತದೆ.     ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಅನ್ವಿತಾ ಮತ್ತು ವಿಹಾನ್ ನಡುವೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ? ಅವರನ್ನು ಸಮಯ ಹೇಗೆ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಹತ್ತಿರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ? ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಉಂಟಾದ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆಯೇ? ಇವರ ಬಾಂಧವ್ಯದಿಂದ ಅನ್ವಿತಾ ಖಿನ್ನತೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಾಳಾ? ಮತ್ತೆ ವಿಹಾನ್ ಕೂಡ ಮೋಸದ ಬಲೆ ಹೆಣೆಯುತ್ತಾನಾ? ಅವಳ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ವಿಹಾನನೂ ಕದ್ದು ಒಯ್ಯುತ್ತಾನಾ? ಎಂಬೆಲ್ಲ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ತೆರೆದ ಕಣ್ಣನ್ನು ಪಿಳುಕಿಸದೆ ಓದುವಂತೆ ಗಾಯತ್ರಿ ಅವರು ಪದ ಪೋಣಿಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅನ್ವಿತಾಳಿಗೆ ಆಗುವ ಅನ್ಯಾಯ, ಮೋಸ ಓದುಗನನ್ನೂ ತಲ್ಲಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.     ಒಬ್ಬ ಗಂಡಸಿನಿಂದ ಮೋಸ ಹೋಗಿ ಪ್ರೇಮ ವೈಫಲ್ಯ ಕಂಡ ಜೀವಕ್ಕೆ ಮಂತ್ತೊಂದು ಗಂಡು ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಕೊಂಡರೆ ಅವನೂ ಅದೇ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಕಳವಳವಾಗಿ ಓದುಗನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ.     ಪ್ರೇಮದ ನಾಟಕವಾಡಿ ಅನ್ವಿತಾಳ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಾಗಿ ರಚನೆ ಆಗಿದ್ದ “ಒಲವಿನ ಭಿನ್ನರಾಶಿ” ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನೂ ಸಹ ಕದ್ದ ವಿಹಾನ್ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಾಡಿದ್ದು ಏನು? ಮತ್ತೆ ಅನ್ವಿತಾಳ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕೃತಿ ಚೌರ್ಯ ಆಯಿತೇ?! ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಓದುಗನನ್ನು ಸಹ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ದೂಡುತ್ತದೆ.    ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿ ಚೌರ್ಯದ ವಿಷಯವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತ್ರಿಕೋನ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೆಣೆದ ಗಾಯತ್ರಿ ಅವರ ಜಾಣ್ಮೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೆಚ್ಚುವಂತದ್ದು. ಒಂದು ಹುಡುಗ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಆ ಹುಡುಗಿ ಬೇರೋಬ್ಬ ಹುಡುಗನನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಸುವುದು ಒಂದು ತ್ರಿಕೋನ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಓದುಗನಿಗೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ವಿಭಿನ್ನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೂ ತ್ರಿಕೋನ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ಇರಬಹುದಾ!? ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇಮಿಸಿ ಅಚಾತುರ್ಯ ಎಸಗಿ ನಡುನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ಬಿಡುವ ಕಥೆ ಗೊತ್ತು ಆದರೆ ಒಬ್ಬರ ಮೈ ಮುಟ್ಟದೇ ಮನಸನ್ನು ಅತ್ಯಾಚಾರಗೊಳಿಸುವ ಕಥೆ ವಿಶೇಷ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.   ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೋದಲ ಆತ್ಮೀಯ ಹುಡುಗ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವ ಒಬ್ಬ ಮನಸನ್ನು ಮುರಿದರೆ, ನಂತರ ಬದುಕಿಗೆ ಧಾಪುಗಾಲಿಟ್ಟ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾನೆಯೇ?    ನಾಯಕಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕದಿಯದೇ ಕಸಿದುಕೊಂಡ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಪುರುಷ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯದಿದಂಲೇ ನಾಯಕಿಯನ್ನು ದೇಶಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಲು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪುರುಷ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅವನೂ ಅದ್ಭುತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಂಡು ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಯೇ? ಎಂಬುದೇ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವಾಗಿದೆ.    ಅನೇಕ ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥಾ ಹಂದರವನ್ನು ಅರಿಯಲು, ಕಥೆಯ ಸ್ವಾದವನ್ನು ಸವಿಯಲು ಖುದ್ದಾಗಿ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು. ಓದಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಭಾವಗಳ ಏರಿಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅಭಿಮತವಾಗಿದೆ.      ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ 348 ಪುಟದ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಬಹು ಪ್ರೌಢಿಮೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಲೇಖಕಿ ಇದನ್ನು 3 ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದು ಒದುತ್ತಾ ಸಾಗವಾಗ ಮಧ್ಯೆ ಅಲ್ಪ ವಿರಾಮವನ್ನೂ ಪಡೆದು ಓದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ನಮಗೆ ಮನಸು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.      ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್ ಅವರು ಇದರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಅನೇಕ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ, ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನಾವು ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಿವೆ‌. ಈ ಸಾಲುಗಳು*  ಬದುಕಲ್ಲಿ ಕುಗ್ಗಿದವರಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿ ಎಬ್ಬಿ‌ಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತಿವೆ.* ಸೋತವರಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿ ಗೆಲುವಿನ ಹಾದಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಂತಿವೆ. * ಮೋಸ ಹೋದವರ ಮನಸಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿ ಮತ್ತೆ ಪುಟಿದು ನಿಲ್ಲುವಂತಿವೆ.      ಜೊತೆಗೆ ಲೇಖಕಿಯವರೇ ಪ್ರತೀ ವಿಭಾಗಕ್ಕೂ ಆ ಭಾಗದ ಸಮಗ್ರ ಭಾವರ್ಥವನ್ನು ಒಂದೊಂದು ವಿಶೇಷ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸಿ ಓದಿದರೆ ಸಾಕು ಕಾದಂಬರಿಯ ಗೂಢಾರ್ಥ ಅರಿತಂತಾಗುತ್ತದೆ.      ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಈ “ಒಲವಿನ ಭಿನ್ನರಾಶಿ” ಕಾದಂಬರಿ ಓದುಗನ ಎದೆಗೆ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸಂದೇಶಗಳೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮನಸಿನ ಭಾವ ಗೋಚರಗೊಂಡು ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ದೀರ್ಘವಾದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಹೊರಬರುತ್ತದೆ.    ಇಂತಹ ಕಥಾ ವಸ್ತುವಿನಿಂದನೂ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ತ್ರಿಕೋನ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯನ್ನಾಗಿಸಬಹುದೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದ ಕೃತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಎರಡನೇ ಮುದ್ರಣದ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಕೃತಿ ಅನೇಕ ಮರುಮುದ್ರಣಗಳನ್ನು ಕಾಣಲಿ, ಎಲ್ಲ ಓದುಗರು ಕೃತಿಯನ್ನು ಕೊಂಡು ಓದಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯದೊಂದಿಗೆ ಲೇಖಕಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತ ನನ್ನ ಅವಲೋಕನಕ್ಕೆ ವಿರಾಮ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಕೃತಿಗಳಿಗಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್  91485 68846 ವರದೇಂದ್ರ ಕೆ ಮಸ್ಕಿ

ಮಕ್ಕಳ ಸಂಗಾತಿ ಶಾರದಜೈರಾಂ.ಬಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ದೇವರುಲಾಲಿಸಿದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಇಂದು ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಂಡಿತ್ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು ಅವರ ಜನುಮದಿನದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಇಂದು ಮಕ್ಕಳ ದಿನ ಎಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೆಹರೂ ಅವರನ್ನು *ಚಾಚಾ* ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು, ಅವರಿಗೂ ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ ಅವರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ದ್ದು *ನಾಳೆ ನಿಮ್ಮದು* ಎಂದು ಏಕೆಂದರೆ ಭವ್ಯ ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿನ ಪ್ರಜೆಗಳು ನೀವು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. *Letters from a Father to His Daughter* ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ *ಮಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳು* ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಕಪಟರಾಳ ಕೃಷ್ಣರಾಯರು ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ,ಇದು ಮಗಳು ಇ‌ಂದಿರೆಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳ ಸಾರಾಂಶವದು. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆ ನೆಹರುರವರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳುವೆ ಏಕೆಂದರೆ ನೆಹರು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಷ ಭಾವನೆ ಬಿತ್ತುವ ಕೆಲಸಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ, ವ್ಯಕ್ತಿ, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅವರಿಂದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸಂದ ಕೊಡುಗೆಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಹಾಗೇಯೇ ಕೆಡುಕುಗಳ ನಿಂದಿಸುವಂತೆ ಒಳಿತನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುವ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಹೃದಯ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು, ನಾವು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತರಾಗದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬೇಕು. ನಾವು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸೋಣ, ಗೌರವಿಸೋಣ ಸಿಗುವ ಅಲ್ಪ ಬದುಕಿಗೆ ದ್ವೇಷಿಸಲು ಸಮಯವಾದರೂ ಎಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿಸಬೇಕು ಒಳಿತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಡುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯನ್ನು ಮಸೂರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ವೇಳೆ,ಆಕೆಯ ತಂದೆ ನೆಹರೂ ಅಲಹಾಬಾದಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭ ನೆಹರೂ ಇಂದಿರೆಗೆ ಭೂಮಿಯ ಹುಟ್ಟು, ನಾಗರೀಕತೆ,ಸಮಾಜಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರನ್ನು ಸಹೋದರರಂತೆ ಕಾಣಲು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಗಳ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು ತಿಳಿಯಬೇಕು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ನುಡಿಯಂತೆ  *ಇತಿಹಾಸ ತಿಳಿದವರು ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ* ಭೂಮಿಯ ರಚನೆ, ವಿಕೋಪಗಳು, ನಾಗರೀಕತೆ,ಆಧುನಿಕರಣ ಎಲ್ಲಾ ತಿಳಿಸಬೇಕು ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳೇ ಮುಂದಿನ ಗಣ್ಯರು ಅವರ ಮನಸ್ಸು,ದೇಹ ಎರಡನ್ನು ಸದೃಢಗೊಳಿಸಬೇಕು ಫಲಭರಿತ ಮರದ ಸೊಬಗಂತೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಬೇಕು ಮಕ್ಕಳು.ಆಗಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿ ಕಲಿಸುವುದಲ್ಲ ರವೀಂದ್ರ ನಾಥ್ ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರು ಶಾಂತಿನಿಕೇತನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಭೋದಿಸುವ ಶಾಲೆ ಆರಂಭಿಸಿದರು ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಹರುಷದಿಂದ ಕಲಿಯುವಂತಾಗಬೇಕು ಸೊರಗಬಾರದು ಹೊರೆಯಾಗದೇ ಕಲಿಸುವ ಭೋದನಾ ಕ್ರಮಗಳ ನಾವು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಥೆಗಳೆಂದರೆ ಇಷ್ಟ ಕಥೆಯಿಂದ ನೀತಿ ಬೋಧಿಸಬೇಕು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೋಡಿ ಕಲಿಯುವವರು ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ವರ್ತನೆಯೂ ಹೇಳುವಂತಿರಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂಬುದು ಶಿಕ್ಷೆ ಆಗದಿರಲಿ,*ಪೂಜಿಸಿದರೆ ದೇವರು,ಲಾಲಿಸಿದರೆ ಮಕ್ಕಳಂತೆ* ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸು ಹಸಿ ಜೇಡಿಮಣ್ಣಿನಂತೆ ಬೇಕಾದ ಆಕಾರಕ್ಕೆ ರೂಪಿಸಬಹುದು ಹಾಗಾಗಿ ಗುರುತರ ಹೊಣೆ ನಮ್ಮದಾಗಿರುತ್ತದೆ.ಡಾ.ಎಪಿಜೆ.ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಹೇಳುವರು ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯದ ಮೂರು ಆಧಾರಸ್ತಂಭ ಗಳೆಂದರೆ   *ಪೋಷಕರು, ಶಿಕ್ಷಕರು,ಸಮಾಜ* ಎಂದು ಇದು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತಲ್ಲವೇ ಕಲಿಸೋಣ Pressure ಅಲ್ಲ pleasure ಆಗಿ ಕಲಿತು ಬೆಳೆಯಲಿ ಎಳೆಯ ಮನಸುಗಳು.ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವು ಎಂತಹ ವಿದ್ಯೆ ನೀಡಬೇಕು ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತ ಎಂಥದ್ದೆ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಕುಗ್ಗದೆ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುವ ಮನೋಬಲ ವೃದ್ಧಿಸುವಂತಿರಬೇಕು.ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಸಿನಿಮಾದ ಗೀತೆಯ ಸಾಲುಗಳುಗುಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಶಿಲೆಗಳೆಲ್ಲ ದೇವರಂತೆಗುಣವಿರುವ ಮನುಜರೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಂತೆಮಕ್ಕಳಿಗೂ ದೇವರಿಗೂ ಭೇದವಿಲ್ಲಇಬ್ಬರ ಮನದಲ್ಲೂ ಕಪಟವಿಲ್ಲಮಕ್ಕಳ ಭಾಗ್ಯ ಸಿನಿಮಾದ ಈ ಗೀತೆ ರಚಿಸಿದ ಗೀತಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಅಭಿನಂದಿಸುತ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಸಲ್ಲುವ ಗೀತೆ ಬರೆದ ಆ ಹೃದಯವಂತಿಕೆಗೆ ನಮನಗಳು. ಶಾರದಜೈರಾಂ.ಬಿ

ವಿಶೇಷ ಸಂಗಾತಿ. ಕೆ. ಎಂ. ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ…ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ಅಮ್ಮ –ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಅಪ್ಪ. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಎನ್ನುವುದು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸಾವಿನವರೆಗಿನ ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣ. ಈ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ಬಂದು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ, ಹಲವು ಅನುಭವಗಳು ನಮಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥ, ನೆಲೆ, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ದಿಕ್ಕು ನೀಡುವ ಪ್ರಮುಖ ಸಂಬಂಧವೆಂದರೆ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ. ಒಂದು ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ತಂದೆತಾಯಿಗಳ ಪಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಗೆ ಎರಡು ಗಾಲಿಗಳಂತೆ, ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳಂತೆ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಆಸರೆಯಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಎರಡು ಗಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಾಲಿ ಇಲ್ಲವಾದಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಗಾಲಿಯ ಬದುಕು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾವು ಎಂದಾದರೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನ ಜೀವನ, ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪನ ಜೀವನ ಎರಡೂ ಸುಲಭದ ಪಯಣಗಳಲ್ಲ. ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಡೆದವರು, ಕಷ್ಟಸುಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡವರು, ಸಿಹಿ ಕಹಿಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರು, ಆರೋಗ್ಯ ಅನಾರೋಗ್ಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದವರು, ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡವರು, ಹಣವಿದ್ದ ದಿನಗಳನ್ನೂ ಹಣವಿಲ್ಲದ ದಿನಗಳನ್ನೂ ದಾಟಿದವರು. ಆಶೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗೆದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೋತು, ಜೀವನದ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿತವರು. ಅಂಥವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಇಲ್ಲವಾದಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಖಾಲಿತನವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಯ ಎರಡು ಗಾಲಿಗಳು: ಗಂಡ ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಎರಡು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲ; ಅವರು ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳು. ಮದುವೆಯಾದ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೊಸ ಬದುಕಿಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಮನೆ, ಮಕ್ಕಳ ನಗು, ಕುಟುಂಬದ ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವದ ಬದುಕು ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಣದ ಕೊರತೆ ಕಾಡಬಹುದು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಮನೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಉದ್ಯೋಗ, ಕೃಷಿ, ಸಾಲ, ಆಸ್ತಿ, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಹೀಗೆ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಸವಾಲುಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎದುರಿಸುತ್ತಾ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬರು ದುಡಿದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದು. ಇಬ್ಬರೂ ದುಡಿಯುವ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕಾರವೇ ಬದುಕಿನ ಆಧಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರ ಶ್ರಮ ದೊಡ್ಡದು, ಯಾರ ಶ್ರಮ ಚಿಕ್ಕದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಿಂತ ಕುಟುಂಬದ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ನೀಡುವ ಕೊಡುಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಹಿ ಕಹಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಗುವ ಸಂಸಾರ: ಸಂಸಾರವೆಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಗು ಇರುತ್ತದೆ, ಅಳು ಇರುತ್ತದೆ, ಪ್ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಮುನಿಸು ಇರುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜಗಳಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ನಡುವೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಬರುವುದು ಸಹಜ. ಒಬ್ಬರ ಮಾತಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ಹಿರಿಯರಿಂದ ಬೈಗುಳಗಳನ್ನು ಕೇಳಿರಬಹುದು. ಆದರೂ ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುವ ಗುಣವೇ ಕುಟುಂಬದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಯೌವನದಲ್ಲಿ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಆಟಪಾಟಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವರು, ತಮ್ಮ ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದವರು, ಹಿರಿಯರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಲೆಬಾಗಿದವರು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಹಠವನ್ನು ಬಿಡದವರು, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಜೀವನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯೌವನದ ತುಂಟಾಟಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಕನಸುಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನುಭವವೂ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ನಡುವಿನ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿ ಅವರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಳೆಯಬಾರದು. ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಅವರ ಜೀವನಾನುಭವವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಸ್ತಿ ಅಂತಸ್ತಿಗಿಂತ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಮುಖ್ಯ: ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ತಂದೆತಾಯಿಯೂ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದು ನೆಲೆ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಆಸ್ತಿ ಸಂಪಾದನೆ, ಮನೆ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕೃಷಿ, ಉದ್ಯೋಗ, ಹಣದ ಉಳಿತಾಯ, ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ನಿಲ್ಲಬಾರದು, ಅವರು ನಮ್ಮಂತೆ ಕಷ್ಟಪಡಬಾರದು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಮಾತ್ರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡಿ ಮಕ್ಕಳ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆಸ್ತಿ ಅಂತಸ್ತು ಗಳಿಸಲು ಹೋರಾಡಿದ ಆ ಎರಡು ಜೀವಗಳ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೇ ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ತಂದೆತಾಯಿಗಳ ಶ್ರಮವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟರೆ, ಅವರು ಕಟ್ಟಿದ ಕುಟುಂಬದ ಅರ್ಥವೇನು? ಹಣ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿ ಮಾತ್ರವೇ ಬದುಕಿನ ಸಾಧನೆಯೇ? ತಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಿ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನ ಜೀವನ: ಅಪ್ಪನಿರುವಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತನ್ನ ಸುಖದುಃಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬ ಜೊತೆಗಾರನಿರುತ್ತಾನೆ. ಮಕ್ಕಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಲು, ಮನೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಲು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬೈದರೂ, ಮುನಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲವಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ಅಮ್ಮನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳೇ ಸಂಗಾತಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಗಂಡನ ನೆನಪುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳು, ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಸಂತೋಷಗಳು, ಜಗಳಗಳು, ಮುನಿಸುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಅಮ್ಮನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಉದ್ಯೋಗ, ಮದುವೆ, ಕುಟುಂಬದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳು ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಎದೆ ಉದ್ದ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು, ಅವರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದುವುದು, ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಗೂ ನೋವುಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಬೇಸರಗಳಿರುತ್ತವೆ, ತನ್ನದೇ ಆದ ಆಸೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಬದುಕನ್ನು ಸಾಗಿಸುವ ಅನೇಕ ತಾಯಂದಿರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮೌನವನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಬಾರದು. ಅದು ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹಣದ ಸಹಾಯದ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತು, ಗೌರವ, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆಸರೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ: ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೀವು ಕೇವಲ ಊಟ, ಬಟ್ಟೆ, ಔಷಧಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಿಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆಯೇ? ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಂತ್ವನ, ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯತೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ನಿಮ್ಮದಲ್ಲವೇ? ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪನ ಜೀವನ: ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಮನೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ನೋವಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತದೆ. ಮನೆಯವರ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಮಕ್ಕಳ ಬೇಕುಬೇಡಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲವಾದಾಗ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮನಿದ್ದಾಗ ಮನೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಸಹಜವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಕೆ ಇಲ್ಲವಾದ ಮೇಲೆ ಆಕೆಯ ಶ್ರಮದ ಅರಿವು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸದ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಆಕೆಯ ಕಾಳಜಿ, ತಾಳ್ಮೆ, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು, ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮನೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಬಹುದು. ಹಿಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲೂ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಸ್ಥಾನ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು, ಮನೆಯೊಳಗಿನ ದಿನನಿತ್ಯದ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಿಚಾರಗಳೂ ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಅಪ್ಪನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಒಂಟಿತನ ಇರಬಹುದು. ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಬಂದಾಗ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಕ್ಕಳ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಅಪ್ಪನ ಬದುಕನ್ನು ಬರಡಾಗಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಸಂಗಾತಿಯ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ; ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬದುಕಿನ ದಿನಚರಿ, ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳ ಕೊರತೆಯೂ ಹೌದು. ಸಾವು ಹತ್ತಿರವಾದರೂ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಚಿಂತನೆ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ: ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅವರ ದೇಹದ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು. ಹಿಂದೆ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಕೈಗಳಿಗೆ ಈಗ ಬೇರೆಯವರ ಆಸರೆ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದವರು ಇಂದು ಮಕ್ಕಳ ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರಬಹುದು. ಒಂದು ಕಡೆ ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದು, ಅವರ ಸಂಸಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಸುಖವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಆ ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು. ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ಮೌನವಾಗಿರುವ ತಂದೆತಾಯಿಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜಗಳಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ: ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಜಗಳವಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಸಂಬಂಧದ ಅಂತ್ಯವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರ ತಪ್ಪನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಗುರುತಿಸಿ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿರಬೇಕು. ಕೋಪದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕಿಂತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೌಲ್ಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅವಮಾನಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಬದುಕು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅನ್ಯಾಯ, ಅವಮಾನ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಲ್ಲ. ಗೌರವ, ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವೇ ನಿಜವಾದ ಉತ್ತಮ ಸಂಸಾರ. ವ್ಯಸನಗಳು ಕುಟುಂಬದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಸಿಯಬಾರದು: ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಮದ್ಯಪಾನ, ಗುಟ್ಕಾ, ಸಿಗರೇಟು ಮುಂತಾದ ವ್ಯಸನಗಳು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಂತಹ ಚಟಗಳಿಗೆ ದಾಸನಾದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಆತನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಪತ್ನಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣದ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯಬೇಕಾದ ಕೈಗಳು ವ್ಯಸನಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಬಾರದು. ಮನೆಯವರ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಮನೆಯವರಿಗೆ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಮನ್ಸೂರ್ ಮುಲ್ಕಿ “ಬೆಳದಿಂಗಳು” ಭೂಮಂಡಲ ಕಾರ್ಗತ್ತಲುಅವತರಿಸಲು ಬೆಳದಿಂಗಳುಮನುಕುಲದೊಳು ಜೀವಿಗಳುನಗು ಬೀರಿತು ಮನತಣಿಸಿತುದಿಗ್ಬಂಧನ ತೆರವಾಗಿ. ಸೂರ್ಯನು ಉದಯಿಸಲುಆಸೆಗಳು ಪುಟಿದೇಳಿತುನಲಿದಾಡಿತು ಖುಷಿಯಾಯಿತುಮನವೆಲ್ಲಾ ನವಿರಾಗಿ. ಹಗಲಾಯಿತು ಇರುಳಾಯಿತುಮೋಡಗಳು ಕಾಣಿಸಲುಚಂದಿರನು ಕುಣಿಕುಣಿದು ಬರುತ್ತಿರಲುನಕ್ಷತ್ರ ನಗು ಬೀರಿತುಸೂರ್ಯನು ಮುಸುಕಾಗಿ. ಅತ್ತಿಂದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬದುಕೇಲ್ಲ ಹಾಯಾಗಿವಿಸ್ಮಯಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿಬೀಸುತ್ತಿಹ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿತನ್ತನವ ತಣಿಸುತಿಹಪ್ರೇಮಿಗಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ. ಮನ್ಸೂರ್ ಮುಲ್ಕಿ

ಮಹಿಳಾ ಸಂಗಾತಿ ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ ಗಾಜಿನ ಪಂಜರ, ಕಾಣದ ಅಂತರ ಬೆಳಗಿನ ಅಲಾರಾಂ ಸದ್ದಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವ ಇಂದಿನ ಹೆಣ್ಣಿನ ದಿನಚರಿ, ರಾತ್ರಿ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಪರದೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ; ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನಾರಿ ಇಂದು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏಣಿ ಹಾಕುವಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೂ, ಆಕೆಯ ಅಂತರಂಗದ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನೋಡಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ಮೌನರಾಗ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ತಳಮಳ ಮತ್ತು ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಕನಸುಗಳ ಸುಳಿಯಿದೆ. ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ತಾನೊಬ್ಬ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದರೆ, ಆಕೆಯೊಂದು ದ್ವೀಪದಂತೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.ವರ್ತಮಾನದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಜೀವನ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹಗ್ಗದ ಮೇಲಿನ ನಡಿಗೆಯಂತೆ. ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರಿಗಳಿದ್ದರೆ, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದ ನೂರಾರು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿವೆ. “ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಪರರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸಂಪಿಗೆ” ಎಂಬ ಅಪರೂಪದ ಗಾದೆಯಂತೆ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ತನ್ನ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯವನ್ನು ತಂಪಾಗಿಸುತ್ತಾ, ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾಧನೆಯ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ಬೀರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಕುಟುಂಬಸ್ಥರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ‘ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗಳು’, ‘ಆದರ್ಶ ಸೊಸೆ’, ‘ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಂಡತಿ’ ಹಾಗೂ ‘ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳ ತಾಯಿ’ ಎಂಬ ಪಟ್ಟವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಹಣತೆಯಂತೆ ಕರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇಡೀ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕಚೇರಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುವ ಆ ದೀಪದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ.ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ನಿಜ. ಆದರೆ, ಆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ‘ಸೂಪರ್ ವುಮನ್’ ಆಗಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ಅಲಿಖಿತ ಒತ್ತಡವೂ ಆಕೆಯ ಹೆಗಲೇರಿದೆ. “ಒಲೆ ಉರಿದರೆ ಮನೆ ಬೆಳಕು, ಮನಸ್ಸು ಉರಿದರೆ ಬದುಕು ಕತ್ತಲು” ಎಂಬ ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವದ ನುಡಿಯನ್ನು ನಾವಿಂದು ಮರೆತಂತಿದೆ. ವೃತ್ತಿರಂಗದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲು ದಾಟಿದ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪದವಿಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಒಲೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಈ ಎರಡೂ ಜಗತ್ತುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯ ಸ್ವಂತ ಆಸೆಗಳು ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜಿನ ಹನಿಯಂತೆ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಆವಿಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.ಈ ಕಾಲದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಕನಸುಗಳಾದರೂ ಯಾವುವು? ಅವು ಕೇವಲ ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರು, ಬಂಗಲೆ ಅಥವಾ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಅಲ್ಲ. ದಿನವಿಡೀ ಎಲ್ಲರ ಕರೆಗಳಿಗೆ, ಸಂದೇಶಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿ ದಣಿದ ಜೀವಕ್ಕೆ, ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಕಪ್ ಕಾಫಿ ಹೀರುವ ಸಣ್ಣ ಆಸೆ. ತನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂಸಾರದ ನೊಗದ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದ ಹಳೆಯ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ತವಕ. “ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ಕೃತಕ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಬದಲು, “ನೀನು ತುಂಬಾ ದಣಿದಿದ್ದೀಯ, ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೋ” ಎಂದು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಡುವ ಒಂದು ಆಪ್ತ ಸ್ವರಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯ ಹೃದಯ ಸದಾ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ.“ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ನೋವಿದ್ದರೂ, ಬಟ್ಟಲಷ್ಟು ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಳು” ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ, ಆಕೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದರೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ಎದುರು ತಾನು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ ಕಾಣಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ನೋವುಗಳನ್ನು ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೃತಕ ನಗುವನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ. ಕಲ್ಲು ಸಕ್ಕರೆಯಂತೆ ಕರಗುವ ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಈಕೆಗೆ, ಕಲ್ಲಿನಂತಹ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇದೆ. ಆದರೆ, ನಿರಂತರ ಓಟದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಅಂತರಾಳ ಬಾಡಿದ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಸೊರಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.ಇಂದು ಆಕೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಆಗಸದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿರುವ ಹಕ್ಕಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ದಟ್ಟ ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಈ ಹಾರಾಟ ನೋಡಲು ಎಷ್ಟು ರಮಣೀಯವಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ, ಆ ಹಾರಾಟದ ಹಿಂದೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗಾದ ಗಾಯಗಳೆಷ್ಟು, ಉಸಿರಿನಲ್ಲಡಗಿರುವ ದಣಿವೆಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದ್ದೀರಾ?ಈಗ ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೀವು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ…ಆಗಸದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಆಕೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಾನಿನಂತಹ ಮುಕ್ತ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಆ ಹಾರಾಟದ ನಡುವೆಯೂ ಕಾಲಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಕಾಣದ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಬಿಗಿದು, ‘ನೀನು ಹಾರುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು?’ ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಜಯಶ್ರೀ ಜೆ ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ