ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ರಮೇಶ್ ಅಂಬಳಿ “ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿ” ಸೃಷ್ಟಿಯ ವಿರುದ್ಧ ನಡೆಯದಿರುಸೃಷ್ಟಿಯ ಜೊತೆ ಗುದ್ದಾಡದಿರುಸೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ನಿನ್ನ ಜೀವಾ,ಜೀವನಾಸೃಷ್ಟಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಜೀವಿಸುವುದನ್ನಕಲಿಯಬೇಕಾದ್ದು ನಿನ್ನ ಧರ್ಮ,ಸೃಷ್ಟಿಯು ಮುನಿಸಿದರೆ ಸರ್ವನಾಶವಾದೀಯಾ ನಿನ್ನ ಆಶೆಗಳ ಪೂರೈಕೆಗೆ ನಡೆಸದಿರುಸೃಷ್ಟಿಯ ನಾಶ,ಮದ್ದುಗುಂಡುಗಳ ಸೇರಿಸದಿರು ದೇವರಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲಿ,ದೇವರ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾದೀಯಾ, ನಿಲ್ಲಲು ನೆಲೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡೀಯಾನಿನ್ನ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯಲಿಸಿಗುವ ಆಹಾರ, ನಿನ್ನ ಬಳಕೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವವಸ್ತುಗಳಾ, ಕಳಕೊಂಡು ಪರದಾಡಬೇಡಾ, ಬೆರೆತು ಬಾಳು ನೀ ನಿನ್ನವರ ಸಂಗಡಾಮರೆಯಬೇಡಾ ನಿನ್ನ ಮನುಷ್ಯ ಜಾತಿಗಳಾಮರೆತು ಬಿಡು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯಾ ಕೋಪಾತಾಪಗಳಾಮೆರೆಯಬೇಡಾ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟ ಬಂದಂತೆ ಯುದ್ಧದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹಾಳಾಗುವುದು ಭೂಮಿಸಕಲ ಜೀವರಾಶಿಗಳಿಗೂ ತರುವೆಯಾ ನೀ ಕುತ್ತುಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಆಹಾರ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವಈ ಭೂಮಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವದು ಫಲವತ್ತತೆಯಾ ನೀ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದನಾಶವಾಗುವದು ಸರ್ವ ಸೃಷ್ಟಿಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಇಲ್ಲವಾದ ಮೇಲೆನಿನಗೆಲ್ಲಿದೇ ಜೀವಿಸಲು ನೆಲೆ, ಓ ಮನುಜಾ…!ರಮೇಶ್ ಅಂಬಳಿ

ಕಥಾ ಸಂಗಾತಿ ಬಿ.ಟಿ.ನಾಯಕ್‌ “ವಿಧಿ ಪಯಣ” ಗುಜರಾತಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿ ರತ್ನ ಪ್ರಭು ದಾಸ್ ಮತ್ತು ಮಲಯಾಳಂ ಉದ್ಯಮಿ ಅಮಲಾ ನಾಯರ್ ಇಬ್ಬರೂ ಮುಂಬೈನ ಒಂದು ಬಿಸಿನೆಸ್ ಸೆಮಿನಾರನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.  ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಉಂಟಾಯಿತು.  ಅನಂತರ, ಅವರ ಒಳ ಮನಸ್ಸುಗಳು ತವಕದಿಂದ  ಆರ‍್ಷಿತಗೊಂಡವು.  ಅವರಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣವೇ  ಪ್ರೇಮ ಅಂಕುರವಾಯಿತು. ಅದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಧಿಸಲು ತವಕ ಗೊಂಡವು.  ಈ ಪ್ರೇಮಾನುರಾಗಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಲು ಅಮಲಾ ಮುಂದಾದಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಭುದಾಸರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ತಾವಿಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಸಂಧಿಸೋಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.  ಆಗ ಆತ ಕೂಡ ಅದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನೋ  ಏನೋ, ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅಮಲಾಗೆ ಹೈದರಾಬಾದಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದನು.  ಅಲ್ಲಿಯ ಶಾಹಿ ಹೋಟೆಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಗ್ಗೂಡಿ, ಒಂದು ನಿರ‍್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಮತ್ತು ಅವರವರ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಈ ಜೋಡಿಗೆ ಶುಭ ಹಾರೈಸಿದರು.  ಆಮೇಲೆ, ಅವರ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಧುರದಿಂದ  ಚಾಲನೆಗೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಯಿತು.   ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದುಕೊಂಡು , ಗುಜರಾತ್ ಮತ್ತು ಕೇರಳದಲ್ಲಿಯ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವ್ಯವಹಾರ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಆನ್ಲೈನನಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಆನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಂತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕತೆಯನ್ನು  ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿಕೊಂಡು,  ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು, ಒಂದೇ ಸೂರಿನೆಡೆಗೆ ತಂದು ಕೊಂಡರು.  ಹಾಗಾಗಿ ಅವರಿಗೆ  ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಇರುವ ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು  ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಪರಿಶ್ರಮ ಹೊರಟು ಹೋಗಿ, ಒಂದೆಡೆಯಲ್ಲೇ  ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಸವಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಲ ಕ್ರಮೇಣ ಅವರಿಬ್ಬರ ಆದರದ ಪ್ರೇಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮೆರುಗು ಮೂಡಿತು.  ಅದು ಏನೆಂದರೆ, ಅಮಲಾಳ ರ‍್ಭದಲ್ಲಿ ರತ್ನ ಪ್ರಭುದಾಸರ ವಂಶದ ಕುಡಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೇ  ಇಲ್ಲದ ಹಾಗಾಯಿತು.  ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಈ ಶುಭ ಸಮಾಚಾರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರುಷಗೊಂಡರು.  ಆದರೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗೋಚರಿಸದ ವಿಧಿಯ ಆಟವೇ ಬೇರೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಅದು ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮಲಾಳ ಜೀವದಾಟವನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದಾಗ, ಅಮಲಾಳಿಗೆ ಕಠಿಣ ಪ್ರಸವವಾದರೂ, ಮುದ್ದಾದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗು, ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅಮಲಾಳ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿತು. ಈ ದುರ‍್ಘಟನೆಯಿಂದ ರತ್ನ ಪ್ರಭುದಾಸ್ ಅವರಿಗೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಅವರು ಬಹಳೇ ನೊಂದುಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲದೆ, ಜನಿಸಿದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದ ತಬ್ಬಲಿಯಾಯಿತು. ಆಗ ಅನಿವಾರ‍್ಯವಾಗಿ  ರತ್ನ ಪ್ರಭು ದಾಸ್ ಮಗುವನ್ನು ಪಾಲನೆ ಮಾಡಲು ಬಹಳೇ ಹೆಣಗಾಡತೊಡಗಿದರು.  ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ಅವರ ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಘಾತಕವಾಗಿ  ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅವರು ಒಬ್ಬ ಆಯಾ ಅಹಲ್ಯಾಳನ್ನು ನೇಮಕಮಾಡಿ, ಆಕೆಗೆ ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಬಳ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ  ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು.  ಆ ಮಗು ಅಹಲ್ಯಾ ಬಳಿಯೇ ಇದ್ದು, ಆಕೆಯೇ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಎಂದುಕೊಂಡು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿತು. ಅಹಲ್ಯಾ ತೀರಾ ಆಸೆ ಬುರುಕಿಯಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಮಗುವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅದು ರತ್ನ ಪ್ರಭುದಾಸರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಮಗುವಿನ ಪಾಲನೆಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಯೋಜನೆ ಸರಿ ಹೊಂದದೆಂದು, ಮರು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನರ‍್ಧರಿಸಿದರು.  ಆಗ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಖಿಲಾ ಶ್ರೀವಾತ್ಸವ ಕಂಡರು.  ರತ್ನಪ್ರಭುದಾಸರು ಅಖಿಲಾಗೆ ತಮಗೆ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ತಾಯಿಯಾಗಲು ವಿನಮ್ರತೆಯಿಂದ ಕೋರಿದರು.  ಆಗ ಆಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಮದುವೆ ಆಯಿತು.  ಆದರೆ, ಅಖಿಲಾಳ ಒಳ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಬೇರೆ ಆಗಿತ್ತು. ಆಕೆಗೆ ರತ್ನಪ್ರಭುದಾಸರ  ಧನ ಸಂಪತ್ತು ಬೇಕಿತ್ತೇ ವಿನಃ ಆ ಮಗು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಆಕೆ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು;‘ನೋಡಿ, ಆ ಮಗು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  ಹಾಗಾಗಿ, ಅಷ್ಟಿಷ್ಟೋ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು, ಅದರ ಕಾಳಜಿ ಮಾಡಲು, ಮತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇರಲು ಕೆಲವು ದಿನ ಬಾಲಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡೋಣ’ ಎಂದಳು. ಆಗ ರತ್ನ ಪ್ರಭು ದಾಸರಿಗೆ ಬಹಳೇ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಅವರು ಆಗ ಏನೂ ಹೇಳದೇ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಅಲ್ಲದೆ, ‘ತಾನು ಮರು ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಬಾರದಿತ್ತು’ ಎಂಬ ಅರಿವು ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಮೂಡಿತು.  ಅವರು ಸುಧರ‍್ಘವಾಗಿ  ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು, ಅಮಲಾಳ ಸಮೀಪದ ಸಂಭಂದಿಯಾದ ಮೀರಾ ಕೋಕಿಲನ್. ಆಗ ತಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅಲೆಪ್ಪಿಗೆ ಹೋದರು  ಅಲ್ಲಿ ಮೀರಾ ಕೋಕಿಲನ್. ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ತಮ್ಮ ದುಃಖ ತೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಆಕೆ ಅನಿವರ‍್ಯವಾಗಿ ಮೋಹನ್ ಕುಮಾರಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಪಡೆದಳು. ಆಕೆ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಕೇಳಿದರೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಪ್ರಭು ದಾಸ್ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆಕೆ ಆಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ವಿಧವೆಯಾದುದ್ದರಿಂದ, ತನ್ನ ಭವಿತವ್ಯಕ್ಕೆಮಗು ಆಸರೆಯಾಗಬಹುದೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಳಷ್ಟೇ ! ಈಗ ಪ್ರಭು ದಾಸ್ ತನ್ನ ಫರ‍್ಮಾ ವ್ಯಾಪಾರ ಉದ್ದಿಮೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತಾರ ಮಾಡಿದರು. ಹಾಗಾಗಿ, ಅವರು ದುಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರವಾದಾಗ ಅವರ ಎರಡನೇ ಹೆಂಡತಿ ಅಖಿಲಾಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡೇ ದುಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಯಾವಾಗಲಾದರೋ ಒಮ್ಮೆ ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿಯ ನೆನಪಾಗಿ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಕ್ಷೇಮ ಸಮಾಚಾರ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.   ಇತ್ತ ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ  ಪ್ರಭುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಅವಳು ಈಗ ಎರಡನೆಯ ರ‍್ಷದ ಡಿಗ್ರಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು.  ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಣದ ತೊಂದರೆ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಆಕೆಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಆಕೆಯ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಮಾ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ತಾವಾದರೋ ಎರಡನೇ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಆಕೆಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಇದ್ದರು. ಅವರ ವ್ಯಾಪಾರದ ಉದ್ಯೋಗ ಕೂಡಾ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗಿತ್ತು.  ಮೀರಾ ಕೋಕಿಲನ್ ಮಸಾಲೆ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಸಗಟು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಕೋಕಿಲನ್ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಇದ್ದರು. ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿಗಾಗಿ ಅವಳ ತಂದೆ ಒಂದು ಲಾಡ್ಜಿಂಗ್ ಮತ್ತು ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಇರುವ ಹೋಟೆಲನ್ನು ಆಕೆಯ ಹೆಸರಿಗೆ ರ‍್ಗ ಮಾಡಿದ್ದರುಅದರ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕ ಆದ್ಯನ್ ಪಣಿಕ್ಕರ್ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಾವ ಮೋಸವಿಲ್ಲದೆಯೇ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಿ ಲಾಭವನ್ನು ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದಾಜು ತಿಂಗಳೊಂದಕ್ಕೆ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ಹೇಗೋ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.  ಹಾಗಾಗಿ, ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ ತನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಲಕ್ಷ್ಯ ಕೊಟ್ಟು ಪದವಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈಗ ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿಗೆ ತನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯಿಂದ ತನಗಿಂತ ಒಂದು ರ‍್ಷ ಅಭ್ಯಾಸದ ಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದ ಸದಾಶಿವ್ ತಾಂಬ್ರೆ ಎಂಬ ಯುವಕನ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಸಭ್ಯವಂತ ಮತ್ತು ಶೀಲವಂತನಾಗಿದ್ದನೆಂದು ಬಹಳೇ ಸ್ನೇಹಿತರು ಆಕೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಈಕೆ ಕೂಡಾ ಆತನ ಜೊತೆಗೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಆಕೆಗೆ ಆತನ ಜೊತೆಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂದೆನಿಸಿತು. ಆಗ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಶೀಲಾಳ ಮೊರೆ ಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಹೇಳು ಎಂದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಕೇಳಿದಳು;‘ಏನು ಕಣೇ ಲವ್ವಾ ?’‘ಹಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ.  ಆತನಿಗೆ ನಾನೂ ಕೂಡಾ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಗಿ ಇರಬೇಕೆಂದನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ ಬೇಕೆಂದರೆ ಮುಜುಗರ. ನಮ್ಮ ಹೋಟೆಲ್ ಆದರೆ ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲವಲ್ಲ ?; ಎಂದಳು. ‘ಸರಿ’ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಆತನ ಮನ ಒಲಿಸಿ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿದಳು.  ಆ ಪ್ರಕಾರ ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ ತನ್ನ ಹೋಟೆಲ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ದಿನದಂದು ಲಘು ಭೋಜನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದಳು. ಅಲ್ಲದೇ, ಒಂದು ರೂಮನ್ನು ಅಲಂಕೃತಗೊಳಿಸಿ ಆರ‍್ಷಣೀಯವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಕೆಲವು ಸಮಯದ ನಂತರ,  ಸದಾಶಿವ ಆ ದಿನ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದ.  ಸ್ವಾಗತಕಾರರಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ತಾನು ಮೋಹನಕುಮಾರಿಯವರ  ಸ್ನೇಹಿತ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರು ಆತನನ್ನು ಮೋಹನಕುಮಾರಿಯ ಬಳಿ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಆಕೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಗೊಂಡಳು. ಆತನನ್ನು ತಾನೇ  ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ‘ಬನ್ನಿ ಸದಾಶಿವ, ಇದೇ ನನ್ನ ಹೋಟೆಲ್.  ಇದರಲ್ಲಿ ಲಾಡ್ಜ್ ಮತ್ತು ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಎರಡೂ ಇವೆ. ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಹೋಗಿ ನೋಡೋಣವಾ ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ‘ಬೇಡ.. ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳೋಣ’ ಎಂದ.  ‘ನೋ.. ನೋ.. ನಿಮಗಿಲ್ಲಿ ಸರಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಲ್ಲಿ ಮೇಲೊಂದು ರೂಮು ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಲುವಾಗಿ ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ’ ಎಂದಳು. ‘ಬೇಡ ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ, ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಒಂದು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಮಾತಾಡಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದ. ‘ಅಯ್ಯೋ, ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಹೇಗೆ ? ಇದು ನಮ್ಮ ಹೋಟೆಲ್. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಆರಾಮಾಗಿ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯೋಣ ‘ ಎಂದಳು.‘ಅದೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಬೇಡ.  ನಾನು ಬರುವಾಗ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.  ನನಗೆ ಅವ್ಯಾವುದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದ. ‘ನೀವು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ನನಗೆ ಬೇಜಾರು ಆಗುತ್ತೆ’ ಎಂದಳು. ‘ಹೌದು, ನೀವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ ? ಏನು ವಿಷಯ ?’ ಎಂದು ಕಾತುರದಿಂದ ಕೇಳಿದ. ‘ಏನಿಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮಂಥಹವರು ನನಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ನನಗೆ ಇಚ್ಛೆ’ ಎಂದಳು. ‘ಅರೆ ! ಇದೇನಿದು. ಈಗಾಗಲೇ ಅದು ಆಗಿದೆಯಲ್ವೇ ?’‘ಅದು ಬರೀ ಹಾಯ್.. ಹಾಯ್. ಅಷ್ಟೇ’‘ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಲ್ವೇ ? ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದಾಗ ಸಂತೋಷ ಮೂಡ ಬೇಕು’.‘ಬಹುಶಃ  ಅದು ನಿಮಗೆ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಹತ್ತಿರಸೇರಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸ್ನೇಹತ್ವ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂದಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.’  ‘ಅಲ್ಲೇ ಕಾಲೇಜು ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೇ ?’‘ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರತಿಬಂಧಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲಿಯಾದರೋ  ಮುಕ್ತ ಖಾಸಗಿ ವಾತಾವರಣ ಇದೆ.’‘ಮೋಹನಾ..ಹಾಗೆ ಏಕೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಿ. ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ, ಯಾವ ಸ್ಥಳಗಳೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗಲೇ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ’ ಎಂದ. ನಾನು ಇನ್ನೂ ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ, ನಿಮಗೆ ರ‍್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ’‘ಅಂದರೇ ಏನು ?’‘ಏಕೋ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಲಿದೆ ‘ ಎಂದಳು. ಆಗ ಆತ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡು;‘ಅದೇನು ಹಾಗೆ ಹೇಳೋದು ? ಎಷ್ಟೇ ಆಗಲಿ ನಾವು ನೀವು ಹತ್ತಿರದವರಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸಂಭಂದಿಗಳಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎಂಥಹದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ ಹೇಗೆ ?’‘ನಾನು ಸರಿಯಾಗೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮನ್ನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನೀವು ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಯ ಕೊಡಬೇಕು’‘ಬೇಡ ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ, ಏನೋ ಹೇಳಬೇಡಿ.  ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ನಾನು ಮತ್ತು ನೀವು ವಿದ್ಯರ‍್ಥಿಗಳೆ.  ನಾವು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಕಡೆಗೆನೇ ಲಕ್ಷ್ಯ ಕೊಡಬೇಕು.  ಅದೇ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಗುರಿ ಅಲ್ವೇ ?.  ಈ ರೀತಿ ನೀವು ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ನನಗಂತೂ ಇದು ಅನುಚಿತ ಎಂದನಿಸುತ್ತೆ’‘ಇಲ್ಲ.ಇಲ್ಲ..ನೀವು ಒಪ್ಪಲೇ ಬೇಕು’ ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕ ತೊಡಗಿದಳು. ‘ಅಯ್ಯೋ.. ಇದಕ್ಕೇಕೆ ಕಣ್ಣೀರು ? ನೀವು ಅಷ್ಟು ಅಶಕ್ತರಾ  ?’‘ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಅಶಕ್ತತೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ’ ಎಂದು ಮತ್ತೆಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಳು. ‘ಇದೇನಿದು.. ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿದ್ದು, ನೀವು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದನ್ನು ನೋಡಲಿಕ್ಕಾ ? ಎಂದು ಲೊಚ ಗುಟ್ಟಿದ. ಆಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ನೀರು ಕುಡಿದು ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಶಮನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಆಮೇಲೆ ಸದಾಶಿವ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ;‘ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ, ನೀವು ನನ್ನ ಹಿನ್ನೆಲೆ ತಿಳಿಯದೆಯೇ ಅದ್ಹೇಗೆ ನರ‍್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿರೀ ?ನಾನು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರರಷ್ಟು ನಿಮಗೆ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ನಾನೊಬ್ಬ ಕೆಳ ರ‍್ಗದವನು. ನನಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನರ‍್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ?. ನೀವಾದರೋ ಶ್ರೀಮಂತರು ಮತ್ತು ಉಚ್ಚಕುಲದವರು ಎಂದು ಶೀಲಾ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಹಾಗಾಗಿ,  ನಿಮಗೆ ನೀವೇ ಮುಜುಗರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯವರನ್ನು ಸಂರ‍್ಕಿಸಿ  ಒಳ್ಳೆಯ ಮನೆತನದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ. ನಮ್ಮಂಥಹ ದುರಾದೃಷ್ಟ ಹೊತ್ತವನನ್ನು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡುವುದೂ ಕೂಡಾ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ.’ ಎಂದ‘ಸದಾಶಿವ, ಅದೆಂಥಹ ತೆರೆದ ಹೃದಯ ನಿಮ್ಮದು. ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಕೊಂಡಿರೀ. ಅದನ್ನೇ ನಾನು ಮೆಚ್ಚೋದು.’‘ಸರಿ, ಈಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಮಾತು ಬೇಡ. ನಿಮ್ಮ ಆಶಯದಂತೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.  ಅಷ್ಟು ಕಂಡಾದರೂ ಖುಷಿ ಪಡಿ’ ಎಂದು ಆತ ಎಂದಾಗ,ಇಬ್ಬರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋದರು.  ಅವರು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲೇಜು ವಾತಾವರಣದ ಬಗ್ಗೆನೇ ಮಾತಾಡಿದರು. ಸುಮಾರು ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಬಳಿಕ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳಿದರು .   ಮುಂದೊಂದು ದಿನ  ಸದಾಶಿವನ ಸಂಬಂಧಿಗೆ ಕಾಯಿಲೆ ಉಲ್ಬಣವಾದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಾಗ, ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದ.  ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿದ.  ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತ ಬಂದಿದ್ದು ಆತನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಸುಮಾರು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದು,  ಮತ್ತೇ ಅಭ್ಯಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡ ಮರಳಿ ಹೊರಟು ಬಂದು ಕಾಲೇಜಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದ.  ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಆಕೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಶೀಲಾಳಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತಾಳೋ ಏನೋ ಎಂದು ಆಕೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.  ಆಮೇಲೆ ಶೀಲಾ ಕಂಡಾಗ,  ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿಯನ್ನೇ ಕಂಡ ಹಾಗೆ ಆತನಿಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅದೇಕೆ ಹೀಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡ.  ಶೀಲಾಳನ್ನು ಕಂಡು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ; ‘ಏನು ಶೀಲಾ,  ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ ಎಲ್ಲಿ ?’ ಎಂದ. ‘ಅಯ್ಯೋ…. ಸದಾಶಿವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದರ‍್ಘಟನೆ  ಆಗಿದೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹೋದ ದಿನದಂದೇ ಮೋಹನ ಕುಮಾರಿ ಕಾರು ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಈಡಾದಳು. ಆಕೆಗೆ ತೀವ್ರ ರಕ್ತ ಸ್ರಾವವಾಗಿ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ನಿನಗಾಗಿ ಜೀವ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳೋ ಏನೋ, ಪದೇ ಪದೇ  ನಿನ್ನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಲಿದ್ದಳು. ಅವಳ ತಂದೆ ತರ‍್ತಾಗಿ  ದುಬಾಯಿನಿಂದ ಬಂದರು.  ಆಕೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆಕೆಯ ತಲೆಗೆ ಮತ್ತು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಗೆ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟೇನೂ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಕತ್ತರಿಸಿದ ಎರಡೂ ಕಾಲಿನ ರಕ್ತ ಸ್ರಾವಕ್ಕೆ ಆಕೆ ರ‍್ಧ ಜೀವ ತೆತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.  ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೆಲ್ಲರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು.  ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು ಮಾತಾಡಿ,  ನನಗೆ ಮರುದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದಳು. ಆಕೆಯ ಆಪೇಕ್ಷೆಯಂತೆ ಮರು ದಿನ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಆಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಲಕೋಟೆ ಕೊಟ್ಟಳು.  ಅದು  ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಇದೆ, ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ತಾಳು’ ಎಂದು ಆ ಲಕೋಟೆ ಕೊಟ್ಟಳು.  ಆಗ ಸದಾಶಿವನಿಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು.  ನಾನು ಅವಳ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವಳ ಜೊತೆ  ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಾಗ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದವು.  ಆದರೆ, ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲೆ ಈ ದುಸ್ಥಿತಿ ಬಂದದ್ದು ಹೇಗೆ ?ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಯೋಚಿಸಿದ. ‘ಆಮೇಲೆ ಏನಾಯಿತು ?. ಇದ್ದಾಳೇಯೇ ?’ ಎಂದಾಗ;‘ಅವಳೀಗ ಇಲ್ಲ . ದರ‍್ದೈವದಿಂದ  ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಯೇ  ಅವಳು ತೀರಿಕೊಂಡಳು.’ ಎಂದಳು. ಆಕೆ ಹಾಗೆ  ಹೇಳಿದಾಗ ಸದಾಶಿವ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ !  ಆಮೇಲೆ ಅವನು  ದುಃಖಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಅವನ  ದುಃಖಕ್ಕೆ ತಡೆಯೇ ಇಲ್ಲದಾಯಿತು. ಶೀಲಾ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಅವನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ರ‍್ಜರಿತಗೊಂಡಿದ್ದ. ಆಮೇಲೆ,ಮೆಲ್ಲಗೆ ಲಕೋಟೆ ಕಡೆ ಆತನ ದೃಷ್ಟಿ ಹೋದಾಗ, ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಅದು ಆತನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇತ್ತು.  ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಆತ ಆಶ್ರ‍್ಯಗೊಂಡ ! ಅದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದು ಯಾವುದೇ ಪತ್ರವಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದುದು  ‘ಉಯಿಲು’ ಅಂದರೆ, ಮರಣ ಶಾಸನವಿತ್ತು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹೋಟೆಲನ್ನು ಸದಾಶಿವನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ  ಬರೆದಿದ್ದಳು.  ಆದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಅದು ಅಪಥ್ಯವಾಯಿತು.  ಹೇಗೋ ಆಕೆ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅಂಗವಿಕಲೆಯಾಗಿದ್ದರೂ  ಸರಿ, ಆಕೆ ತನ್ನ  ಜೊತೆ ಬಾಳಬಹುದಿತ್ತುಎಂದು ನೋವಿನಿಂದ ಅವನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆತನ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಭೇಟಿಯಿಂದ, ಆತನಿಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಆಕೆ ಅವನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದಳು. ಆದರೆ, ವಿಧಿ ಬರಹ ಎಷ್ಟು ಕಟುವೆಂದರೆ,  ಜನ್ಮ ತಳೆದಾಗ ಮೋಹನಾ ತಾಯಿ ಭಾಗ್ಯ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ , ಜೀವಿತದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಲವು  ಮೂಡಿಸಿ ಕೊಂಡು, ತಾನೇ ಇಲ್ಲವಾದಳು ! ಬಿ.ಟಿ.ನಾಯಕ್

ಅಂಕಣ ಸಂಗಾತಿ-42 ಸುಜಾತಾ ರವೀಶ್ ವೃತ್ತಿ ವೃತ್ತಾಂತ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಈ ಬಾರಿ ಪಾಲಿಸಿ ಸೇವಾ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನದು ಮುಂದಿನ ಸಿಂಗಲ್ ವಿಂಡೋ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಇತರ ಪಾಲಿಸಿ ಸೇವಾ ವಿಷಯಗಳ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಹೇಳಿದನಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯಕರಾಗಿ ಗೋವಿಂದರಾಜು ಎನ್ನುವವರು ಇದ್ದರು. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಖಂಡಿತವಾದಿ ಸ್ವಭಾವದವರು ಹಾಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರು ಕೂಡ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಕೆಲವರು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟು ದಿನ ಒಂದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮಾತಿನ ಚಕಮಕಿ ಆಗಲಿ ಅಸಮಾಧಾನವಾಗಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸಹ ನಿಮ್ಮೊಬ್ಬರ ಬಳಿಯೇ ನಾನು ಜಗಳವಾಡದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವುದು ಎಂದು ಹೇಳುವಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.ನಾರಾಯಣ ಸರ್ ಅವರು ಕೆಲಸ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರು ಹಾಗೂ ತುಂಬಾ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಸಹ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫ್ರಾಡ್ ಆಗಿತ್ತು.  ಪಾಲಿಸಿ ಸರೆಂಡರ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಏಜೆಂಟ್ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ಬೇರೆ ಪಾಲಿಸಿದಾರರಿಗೆ ಸರೆಂಡರ್ ಪಾವತಿ ಆಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಆ ಹಣ ಮರುಪಾವತಿ  ಆದರೂ ಸಹ ಆ ಐದಾರು ತಿಂಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣ್ ಸರ್ ಹಾಗೂ ಆ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ  ಉನ್ನತದರ್ಜೆ ಸಹಾಯಕಿ ಮತ್ತು ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ಅವರಿಗೆ ಉಂಟಾದ ಟೆನ್ಶನ್ ನಮಗೂ ತುಂಬಾ ಬೇಸರ ಹಾಗೂ ಗಾಬರಿ ಉಂಟು ಮಾಡಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ. ಸಿಬ್ಬಂದಿಯವರು ಎಲ್ಲವನ್ನು ರೂಲ್ಸ್ ಪ್ರಕಾರವೇ ಮಾಡಿದ್ದರು ಸಹ ಈ ತಪ್ಪು ನಡೆದಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರದೃಷ್ಟಕರ. ಇದೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ ಫೋನ್ ಗಳ ಆಗಮನವಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಕೈಗೂ ಒಂದು ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ ಫೋನ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಹ ಟೈಪ್ ಮಾಡಬಹುದು ವಾಟ್ಸಪ್ ಮತ್ತು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಗಳು ಬಂದಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದಿಕ್ಕು ದೊರೆಯಲು ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತುಷಾರ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕವಲ್ಲ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದು ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ್ದೆ ಮುಂದಿನ ಮಾಸದ ಸಂಚಿಕೆ ನೋಡಿದರೆ ನನಗೆ ತೀರ್ಪುಗಾರರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ದೊರೆತಿತ್ತು ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನೋಡಿದ ಖುಷಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಹವ್ಯಾಸವಾದ ರಂಗೋಲಿ ಗಳನ್ನು ಫೇಸ್ಬುಕ ಹಾಗೂ ವಾಟ್ಸಾಪ್ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಗೆಳತಿಯರಾದ ಉಮಾ ಗೀತಾ ಸುಧಾ ಅವರುಗಳ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್ ಸಿಕ್ಕಿದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಪ್ರೌಢಶಾಲಾ ಗೆಳತಿಯರ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗುಂಪನ್ನು ಆರಂಭ ಮಾಡಿ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೆವು. ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಈಗ ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಪಿಯುಸಿ ಗೆಳತಿ ಯೋಗಲಕ್ಷ್ಮಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಅವಳಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪಿಯುಸಿ ಗ್ರೂಪಿನ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಬಳಗಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಪ್ರವೇಶ ದೊರಕಿತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ವಿಷಯ ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆಯಿಂದ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ ಸಂಪರ್ಕದ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಕಡೆ ಕಸಿನ್ಸ್ ಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಚಿಂತಾಮಣಿ ಬಳಗ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದು ದಿನಂಪ್ರತಿ ಕಸಿನ್ಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಂವಹನ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು.ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿನ ಅಡುಗೆ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲಂತೂ ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆಗಳ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ರೆಸಿಪಿ ಕಳಿಸಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ದಿನನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು ನಿಜಕ್ಕೂ ಜೀವನ ಒಂದು ಸಂತೋಷ ಕರ ತಿರುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು ಅವು. ವಿವಿಧ ಬಳಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಶುಭಾಶಯ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಕಳಿಸುತ್ತಿದೆ ಒಂದೊಂದು ದಿನವಂತು ಎಲ್ಲಾ ಗುಂಪಿನಲ್ಲೂ ಸೇರಿ 4.5 ಜನಗಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಇದ್ದರು ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಶುಭಾಶಯ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಕವನ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಯಾಯಿತು ಎನಿಸುತ್ತದೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಶುಭಾಶಯ ಕವನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಡಿತ್ತು.ಇದರೊಂದಿಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಹುಚ್ಚು ಸಹ ಮೊದಲು ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ರೀಲ್ ಹಾಕಿ ತೆಗೆಸಿ ತುಳಸಿ ಫ್ರಂಟ್ ಹಾಕಿಸಬೇಕಿತ್ತ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚುವುದು ಸಹ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಗೆಳತಿಯರ ಒಂದು ಫ್ರೀ ಯೂನಿಯನ್ ಸಹ ನಡೆದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ವಾಹನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗೆಳತಿಯರು ಬಂದರು ಮೈಸೂರಿನ ಗೆಳತಿಯರು ಸೇರಿದ್ದರು ನಾನೇ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಅಂದಿನ ತಿಂಡಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಈಗಲೂ ಗೆಳತಿಯರು ಅದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಉಂಟು.ಪಿಯುಸಿ ಬಳಗದ ರೀ ಯೂನಿಯನ್ ಸಹ ನಡೆದಿದ್ದು ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸಂಜೆ ಮೈಸೂರಿನ ಬಳಿಯಲೇ ಇರುವ ಸಹಪಾಠಿ ಸತ್ಯ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಂತರ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ವಾಪಸ್ ಆಗಿದ್ದೇವೆ ಮಾರನೆಯ ದಿನ ನಮ್ಮ ಶಾರದಾ ವಿಲಾಸ್ ಕಾಲೇಜಿನ ನಮ್ಮ ತರಗತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ನಮ್ಮ ಜಿಯೋಗ್ರಫಿ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿದ್ದ ಹಕ್ಕವರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಅಂದಿನ ದಿನವನ್ನು ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕಳೆದು ಸಹ ನೆನಪಿನ ಗಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸವಿಯಾದ ಬುತ್ತಿ. ಇಷ್ಟರ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಡಿಗ್ರಿ ಸಹಪಾಠಿಯಾಗಿದ್ದ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರು ಆಫೀಸಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು ಅವರ ಬಳಿ ಸಹ ನಮ್ಮ ಡಿಗ್ರಿ ಸಹಪಾಠಿಗಳು ಕೆಲವರ ನಂಬರ್ ಇತ್ತು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಗೆಳತಿಯರ ನಂಬರ್ ಇತ್ತು ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ನಾನೇ ನಮ್ಮ ಬನ್ಮಯ ಕಾಲೇಜಿನ ಗುಂಪನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ ಆ ಗುಂಪಿನಿಂದಲೂ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ರಿಯೂನಿಯನ್ ಸಮಾರಂಭ ನಡೆದದ್ದು. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಶುಭಾಶಯ ಕವನಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೀರ್ಘ ಕವನಗಳು ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಗಿನ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿ ಹೀಗೆ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದು ಬಹಳವೇ ಪ್ರಶಂಸೆ ಗಳಿಸಿತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವಾಗ ನನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವು ಬೆಳೆಯಿತು. ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಳಗಗಳಿಗೆ ಸೇರಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಬರೆಯತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಪಾಲಿಸಿಗಳನ್ನು ಆಲ್ಟ್ರೇಶನ್ ಅಂದರೆ ಒಂದು ಮೋಡ್ ನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಪಾವತಿಯ ವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಕೆಲಸ ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ನಾನೇ ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾಲೇಜಿನ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಒಬ್ಬರು ಈ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ ಸಂಬಳ ಕಡಿತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪಾಲಿಸಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಆಗ ತಾನೇ ಈ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ ಕೆಲವೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇದ್ದವು ಅವರ ಅವರು ಈ ಹಿಂದೆ ನಾಕು. ಐದು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಪಾವತಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಹಳೆಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ಅವರ ಪಾಲಿಸಿಯನ್ನು ನಗದು ವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟವು ಆನಂತರದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಹೋದಾಗ ಈ ರೀತಿ ಅವರ ಹಳೆಯ ಬಾಕಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ಆಡಿಟ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲಾಗಿತ್ತು. ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಅವರ ಫೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸುವುದು ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ ಅಲ್ಲದೆ ಅವರು ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ದೆಹಲಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡುವೆ ಕೆಲಸ ಆದ ನಂತರ ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಸಿ ಎಂದು ಸಹ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ನಂಬರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ತಿಳಿಸಿದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಈಗ ಈ ರೀತಿಯ ಬಾಕಿ ಬಂದಾಗ ಅವರನ್ನೇ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಹೀಗಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಆತ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ವಾರಕ್ಕೆ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಆಗ ಬಂದು ಹಣ ಕಟ್ಟುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಸಿರು ಬಂದ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ 2000ಗಳ 5 ಕಂತು ಎಂದರೆ ಸುಮಾರು 10,000 ಅವರು ಬಂದು ಕಟ್ಟದಿದ್ದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು ಆದರೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಬಂದಿದ್ದರು ನಾನು ಅಂದು ಏನೋ ಅನಿವಾರ್ಯದಿಂದ ರಜೆ ಹಾಕಿದ್ದೆ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸರ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೌಂಟರ್ನಲ್ಲಿ ಹಣ ಕಟ್ಟಿ ಮೇಡಂ ಅವರು ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಸಹಿತ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು ಈಗ ಈ ರೀತಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದಾಗ ನಾವು ಸ್ಪಂದಿಸದಿದ್ದರೆ ಏನು ಚೆಂದ ಎಂದು ಹೇಳಿದರಂತೆ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸರ್ ಆಗಿದ್ದ ನಾರಾಯಣ್ ಅವರಂತೂ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ್ದು ಎಂದು ಬಹಳ ಸಾರಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಲಂಚ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿಂಗಲ್ ವಿಂಡೋದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಯಾರು ಸಿಟಿಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಯಾರೋ ಹಿರಿಯರು ಬಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಜೆಂಟಿದೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಪೇಚಾಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು ನೋಡಿ ನಾನೇ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ಅವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟೆ. ಈ ರೀತಿ ಆಗಸಗ ಆಗುತ್ತಿದುದರಿಂದ ಆ ಕಡೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಸ್ಟ್ಯಾಫ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ನಡೆದಾಗ ಶಾಖಾಧಿಕಾರಿ ರಾಜಶೇಖರ್ ಅವರು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಆ ಪಾಲಿಸಿದಾರರು ನನ್ನನ್ನು ಅವರ ಬಳಿ ಪ್ರಶಂಸಿ ಸಿದ್ದರಂತೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಎದುರಿಗು ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಖುಷಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದರು. ನನಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ತೃಪ್ತಿಗಿಂತ ಪಾಲಿಸಿ ಸೇವಾ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚಿನ ಖುಷಿ ಹಾಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜಶೇಖರ್ ಅವರಿಗೆ ಒಂದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಪ್ರಮೋಷನ್ ಸಿಕ್ಕಿ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು ನಂತರ ಬಂದ ಶಾಖಾಧಿಕಾರಿಗಳು ರಾಜ ಕುಮಾರ್ ಅವರು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಈಗಾಗಲೇ ಶಾರದಾದೇವಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಜೀವ ವಿಮಾ ನಿಗಮದ ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ ಎಸ್ಟಿಸಿ ಅಂದರೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ವಿಭಾಗ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದು ಅದರ ಪಕ್ಕದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಶಾಖೆ 5ನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಯೋಜನೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಯೋಜನೆಗೆ ಶಂಕುಸ್ಥಾಪನೆ ಹಾಕುವ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯಿತು.  ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ  ಆ ಸಮಾರಂಭದ ಜಾಗದ ಬಳಿ ನಾವು ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಗೆಳತಿಯರು ಹೋಗಿ ರಂಗವಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಬಂದೆವು ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡ ಕಟ್ಟಿ ಪೂರ್ತಿ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಷಯ ನಮಗೆ ಸ್ವಂತ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಹುದಲ್ಲ ಎಂಬ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ರಾಜಕುಮಾರ್ ಅವರು ಸಹ ನಮ್ಮ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಒಂದೇ ವರ್ಷ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳಿಗೆ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದರು. ಕಚೇರಿ ಸೇವಾ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಗಣಕೀಕರಣ ಆದ ನಂತರ ಕೆಲಸ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಆ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಬದಲಾವಣೆ ಬಯಸಿದೆ ಅದರಂತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬದಲಾವಣೆಯು ಸಿಕ್ಕಿತು.ಅಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಯ ವೈಖರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದಿನ ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ ಅಲ್ವಾ? ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಸುಜಾತಾ ರವೀಶ್ಮೈಸೂರು

ನೆನಪಿನ ಸಂಗಾತಿ “ದಾಂಪತ್ಯ ಗೀತೆ” ಆದಪ್ಪ ಹೆಂಬಾ ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ನನ್ನವಳನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದು  ಸಾವಿರದೊಂಬೈನೂರಾ ತೊಂಬತ್ತೆಂಟರ ಆಷಾಢ ಏಕಾದಶಿ ದಿನದಂದು.  ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ, ಅಂದ್ರೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿಯೇ ನೋಡಿದ್ದು. ಆವಾಗ ನಾವೆಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದವರಾಗಿದ್ದರೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ತೋರಿಸುವ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕು,   ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಬೇಕು.  ಆಯ್ಕೆಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮಪ್ಪ ನಮಗೆ ನೀಡಿದ್ದರು, ಅನ್ನೋದಷ್ಟೆ ಖುಷಿಯ ವಿಚಾರ. ಇದೇ ಮನಸ್ಥಿತೀಲಿ ಆ ಏಕಾದಶಿ ದಿನ ಗದುಗಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಬೆಟಗೇರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನವರು ಒಂದು ಕನ್ಯೆ ತೋರಿಸಲು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಹಳ್ಳಿಗರಾದ ನಮಗೆ ಗದಗು ದೊಡ್ಡದಾದ ಮತ್ತು ಚೆಂದದ ಪಟ್ಟಣದಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ನಾ ಮೊದಲು ಬಿದ್ದದ್ದು ಅಲ್ಲೆ…………. ಪಟ್ಟಣದ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಕಣ್ರೀ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬೆಟಗೇರಿಯ ನನ್ನವಳ ತವರು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನವರು. ಹಳೆಯದಾದರೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಮನೆ. ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆ ಮಾವನವರಿಂದ ಸ್ವಾಗತ ದೊರೆಯಿತು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನವರು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಕೊಡಬೇಕಿರುವ ಮಾವನವರು ಮೊದಲೇ ಪರಿಚಿತರಿದ್ದರಲ್ಲವೇ ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿ, ಅದೂ….ಇದೂ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಕುಳಿತರು. ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ ನನ್ನೊಳಗೆ ತವ ತವಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಅವರ ಮಾತು ಮುಗಿಯಲೊಲ್ಲದು ಇತ್ತ ನನ್ನ ಚಿತ್ತದ ಚಡಪಡಿಕೆ….. ಹೇಗಾಗಿರಬೇಡ. ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನ ತವಕ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತೋ ಅಥವಾ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಮುಗಿದವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನವಳ ನೋಡುವ ಮೊದಲ ಅವಕಾಶ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು! ಅವರ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದಹಳದಿ ಮತ್ತು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಸುಂದರ ಸಮತೋಲಿತ ಮಿಶ್ರಣ ಹೊಂದಿದ ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಯಲ್ಲೊಂದು ನೀಳ್ಜಡೆಯ ಚೆಂದದ ಹುಡುಗಿಯೊಂದು ಬಂತು. ನಾನು ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದು ಅವಳ ರೇಷ್ಮೆಯಂದದ ನೀಳ್ಜಡೆಯನ್ನು, ಹೊಳೆವ ಕಂಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗುವಿನ ಹಿಂದಿನ ದಾಳಿಂಬೆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು. ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲೇ ನಾನು ಬಿದ್ದೋದೆ. ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು.“ಏನವಾ….. ತಂಗಿ ನಿನ್ ಹೆಸರೇನು?”“ಭಾರತೀ……”“ಹೆಸರೇಳಂದ್ರ ಹಿಂಗೇಳ್ಬಾರ್ದಮ ಹೆಸರು ತಂದೆ ಹೆಸರು ಅಡ್ಡ ಹೆಸರು ಹೇಳಬೇಕಮ್ಮಾ”“ಭಾರತಿ ಬಸವರಾಜ ಗಿಡ್ನಂದಿ”……. ಹೀಗಂದ ಅವಳ ಇನಿದನಿ ನನ್ನ ಕರ್ಣಪಟಲದ ತುಂಬಾ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿತು….. ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮತ್ತೇನು ಕೇಳಿದರೋ……. ಅವಳೇನು ಹೇಳಿದಳೋ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಅವಳ ಇನಿದನಿ ನನ್ನ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಗುಂಯ್ ಗುಡುತ್ತಿದೆ ಅಷ್ಟು ಸಾಕು. ಮದುವೆ ಅಂತಾದರೆ ಇವಳನ್ನೇ, ಅಂತ ನಿರ್ಧರಿಸಿತು ನನ್ನ ಮನ. ಹೌದಪ್ಪಾ….. ಅವರು ನಿನಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಡಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲಾಂದ್ರೆ? ಏನ್ಮಾಡ್ತಿ?ಛಾನ್ಸೇ ಇಲ್ಲ ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಾರರು ಎಂಬ ಧೃಡತೆ, ಇದಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ನನಗೆ ಸರಕಾರಿ ನೌಕರಿ ಇತ್ತು! ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ತಗೋಳದನ್ನು ಮುಗಿಸಿದರು. ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಕಳಿಸಲಾಯಿತು. ಖರೆನೆ ಅವರ ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಕರೆಂಟ್ ಹೋದಂತಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೌನದ ಸುತ್ತ ಅವರ ಮಾತುಗಳು. ಹೋಗಿದ್ದ ಕರೆಂಟ್ ಮತ್ತೆ ಬಂತು. ಅದೇ ಹುಡುಗಿ ಒಂದು ಟ್ರೇ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಂಡಿ ತಂದಿದ್ದಳು. ಸೊಗಸಾದ ಅವಲಕ್ಕಿ ವಗ್ಗರಣೆ! ವಾಹ್….. ಅದರ ರುಚಿ! ಅವಲಕ್ಕಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಡುತ್ತಾ ಆ ಹುಡುಗಿ ನನಗೆ ಕೊಡುವಾಗ ಸ್ಬಲ್ಪ ಬಾಗಿದ್ದಳು ಅವಳ ನುಣುಪು ನೀಳ್ಜಡೆ ಸರಕ್ಕನೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಾಟ್ಯ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಆ ಕೇಶ ನೃತ್ಯದ ಜೊತೆ ಅವಳ ಸೊಗಸಾದ ನಗುವಿನ ನೋಟದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತ ದುಂಡುಮಲ್ಲಿಗೆ ಘಮ!  ನಾನು ಕಳೆದು ಹೋಗಲು ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು? ನನ್ನೆದೆ ಢವ ಢವ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಇವಳೇ ಫಿಕ್ಸು…. ಇವಳೇ ಫಿಕ್ಸು ….. ಅನ್ನತೊಡಗಿತ್ತು. ಹುಡುಗಿ ಅವಲಕ್ಕಿ ಕೊಟ್ಟು ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿತು. ಮತ್ತೆ ಕರೆಂಟ್ ಹೋಯಿತು. ಛೇ…. ಅವಲಕ್ಕಿ ರುಚಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೆಂಗೂ ಚಹ ಕೊಡಲು ಬರಬೇಕಲ್ಲ….? ಅದೇ ಆಸೆಯಿಂದ  ಅವಲಕ್ಕಿ ಯನ್ನು ಗಬಗಬನೆ ತಿಂದೆ. ನಮ್ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ,“ಎಷ್ಟು ಜಲ್ದೀ ಅವಲಕ್ಕಿನ ತಿಂದ್ಯೋ….” ಅಂದ್ರು. ನನ್ನ ಅವಸರ ಅವರಿಗೇನು ಗೊತ್ತು. ಸುಮ್ನೆ ನಾನು, “ಹಿ…ಹಿ…ಹಿ” ಅಂತ ಹಲ್ಲು ಕಿಸಿದೆ. ನನಗೆ ಚಹ ತರುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟ್ ಬರಬೇಕಿತ್ತು, ಆದ್ರೆ ಈ ಬಾರಿ ಪವರ್ ಕಟ್….. ಕರೆಂಟ್ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮತ್ತೆ ಚಹಾ ತಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ್ರು. ಸಿಹಿ ಚಹಾ ಸಪ್ಪೆ ಸಪ್ಪೆ. ನನ್ನ ಮುಖವೂ…..ಮುಂದೇನಾಯಿತು ಸಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಹೇಳುವೆ. ಆದಪ್ಪ ಹೆಂಬಾ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು ಅವ್ವ ನೀನೆ ನಮ್ಮ ನಡೆಸಿದ ಶಕ್ತಿನೀನೇ ನಮ್ಮನೆಯ ಬಾಗೀರತಿನೀನಿರದ ಈ ಮನೆಯ ಸೊರಗೋಗೈತೆಪ್ರತಿ ಗೋಡೆ ಗೂಡೆಯು ನಿನ್ನ ಕೂಗಿ ಕರೆದೈತೆ   ಅಮ್ಮಾ ನೀನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಶಕ್ತಿ ಸಲಹು ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮಾ ನೀನು ನಿನ್ನ ನಂಬಿದ ಯಾರು ಸೋಲಲಿಲ್ಲಾಮೋಸ ವಂಚನೆ ಭಾವ ನೀನು ತಿಳಿದವಳಲ್ಲಾಹಸಿದವರಿಗೆ ಇಕ್ಕುವುದು ಮರೆತವಳಲ್ಲ .ಆದರೂ ಈ ಮನೆಯು ಸೊರಗೋಯ್ತಲ್ಲಾ ಅವ್ವ ನೀನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಶಕ್ತಿ. ದೇವ ದೇವರ ನೀ ಹುಡುಕಿ ಹೋದವಳಲ್ಲಾಹೋರಾಟದ ಬದುಕಾ ನೀ  ಎಂದೂ ದೂರಲಿಲ್ಲಾಬೆವರಿಳೆಯೇ ದುಡಿದರೂ ಸೋತೇ ಎನಲಿಲ್ಲಾಒಂಟಿಯಾದರೂ ನೀನು ಯಾರಿಗೂ ಹೊರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲಾ ನಿನ್ನಾಸೆ ಏನೆಂದು ,ಎಂದೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲಾಇಂಥಾದ್ದು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದವಳಲ್ಲಾಉಳಿಸುಳಿಸಿ ಪರರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಾನಮ್ಮ ಏಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಚಿಂತಿಸಲಿಲ್ಲಾಅವ್ವ ನೀನೆ ನಮ್ಮ ನಡೆಸಿದಾ ಶಕ್ತಿ . ಬೇಕಾದ್ದೆ ಇದ್ರೂ ನೀ ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲಾನಮ ಜೊತೆಗಿರುವಾ ಭಾಗ್ಯವಾ ದೇವ ಕೊಡಲಿಲ್ಲಾಧರ್ಮಕ್ಕೆಲ್ಲಿದೆ  ಕಾಲ ನೀವೇ ಹೇಳೀರೆಲ್ಲಾನನ್ನ ತಾಯಂತಾ ಭಾಗೀರಥಿಯು ಈ ಮನೆಗೆ ಬರಲಿಬೆಳಕಾಗಿ ನನ್ನ ತೌರು ಎಂದೂ ಬೆಳಗಲಿ   ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು

ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಪಂಚ ಶ್ರೀವಲ್ಲಭ. ರಾ. ಕುಲಕರ್ಣಿ ಮಹಾಂತೇಶ. ವೀ. ಕೋಳಿವಾಡ “ಬಸ್ ಪ್ರಪಂಚ” ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು: ಬಸ್ ಪ್ರಪಂಚಲೇಖಕರು: ಮಹಾಂತೇಶ. ವೀ. ಕೋಳಿವಾಡಪ್ರಕಾಶಕರು: ಸುಮಂಗಲಾ ಪ್ರಕಾಶನ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಮುದ್ರಣ ವರ್ಷ: 2026ಬೆಲೆ: 100/- ನಗುತಲೇ ಪಯಣಿಸೋಣ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ, ಪ್ರಣಯ, ಪ್ರಯಾಸ, ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಎಂಬ ಅಡಿ ಬರಹವನ್ನು ಹೊತ್ತ‌ “ಬಸ್ ಪ್ರಪಂಚ” ಸುಂದರ ಮುಕುಟಧಾರಿಯಾದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯೊಂದಿಗಿನ ಮುಖ ಪುಟವು ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲೇ ಓದುಗರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು‌ ನಾಲ್ವತ್ತೈದು ಕಿರು ಬರಹಗಳಿದ್ದು ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ರೋಚಕ‌ ಸಂಗತಿಗಳು ಜರಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಿವೃತ್ತ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಆದ ಲೇಖಕರು ತಮಗಾದ ಅನುಭವಗಳ ಮುಖೇನ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯ ಸಿಂಚನಗೈದು ನೆನಹುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರೊಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು‌ ವಿಷಯವನ್ನು ಹವ್ಯಾಸವನ್ನಾಗಿಸಿದಾಗ‌ ಕಾರ್ಯ ಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೂ ನಿದ್ರಿಸಲೂ ಬಿಡದು  ಎಂಬುದಕ್ಕೆ  ಶ್ರಮ ಜೀವಿಯಾದ ಮಹಾಂತೇಶ ಕೋಳಿವಾಡ ಅವರೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಅತ್ಯಂತ ರಸಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಕಾಲ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಂತಾಗಿ‌ ನಮಗಾದ ಅನುಭವಗಳ ಪುಟಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಬಸ್ ಗಳು ಈ ನಾಗರಿಕ‌ ಸಮಾಜದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವನಾಡಿಗಳು ಎಂದು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯ ಧ್ಯೇಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೃದಯಾಂತರಾಳದಿಂದ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಊರಿನ ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಹಳ್ಳಿಗರು‌ ಮಧುವಣಗಿತ್ತಿಯಂತೆ ಸಿಂಗರಿಸುತ್ತಾರೆಂದು ಲೇಖಕರು ಸಹರ್ಷದಿಂದ ಧನ್ಯತಾಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿನ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಇಂದಿನ‌ ಹೈಟೆಕ್ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಯಥಾಕಥಿತವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬಸ್ ಬಂತು ಬಸ್ ಎಂಬ ಬರಹವನ್ನೋದಿದಾಗ ಭಿಕ್ಷುಕಿಯ ಜೀವನದ ಪಾಡು ಕಂಡು ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತೇಲಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಬಸ್ ಬದುಕು ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಲೇಖಕರೇ ತಮ್ಮ ಅನುಭವ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದ್ದು, ಆಗ ಅವರು ಪಟ್ಟ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಕರುಳು ಹಿಂಡುವ ಅನುಭವ ಆಗುತ್ತದೆ.ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು, ದಾರಿ ಕಾಣದಾಗಿದೆ ಯಾತ್ರಿಕನೇ, ಕೆಸರು ನೀರಿಗೆ ಬೆದರಿದ ಬಸ್, ಕಂಡಕ್ಟರ್ ನ ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ನೈಜ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ಬದುಕಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಮಜಲನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಾನವೀಯತೆ ಎಂಬುದು ಜಾಗೃತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ‌ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಹಾಯವಾಗಬಲ್ಲದೆಂದು ಸ್ವತಃ ಲೇಖಕರು ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಆದಾಗ, ಹಾವು ಕಚ್ವಿದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಸಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಅ್ಯಡ್ಮಿಟ್ ಮಾಡಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದ್ದು ನಮಗೂ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪಾಠ ಮಾಡುವಂತಿದೆ. ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮರ ಏಕೆ ಬೆಳೆಸಬೇಕು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಲೇಖಕರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಪ್ಪಾಜೀ ಈ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಡ್ರೈವರೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಮಗರಾಯ ಭಯದಿಂದ ಕೂಗಿದಾಗ ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ ಏನು? ಪ್ರಸಕ್ತ ಹೊತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಓದಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಬ್ಯಾಗ ತುಂಬಾ ರೊಕ್ಕಾ ಇರಬೇಕಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನನಗೆ ಜನನಾಯಕನಂಥಾ ಗಂಡ ಬೇಕು, ನಮ್ಮಪ್ಪ‌ ಉಫ್ ಅಂತ ಊದಿದ್ರೆ ಬಸ್ ಓಡುತ್ತೆ, ಯಪ್ಪಾ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಬಸ್ಸಿನ ಹಾರ್ನ್ ಬಾರಸ್ರಿ,  ಇದು ಲಗ್ನದ ಗಾಡಿ ಏನ್ರಿ? ಮುಂತಾಗಿ ಅನೇಕ ಲೇಖನಗಳು ಗ್ರಾಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಂಥಿಕ‌ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಶ್ರಣಗೊಂಡಿದ್ದು ಓದುಗರನ್ನು ನಗೆಗಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸುತ್ತವೆ. ತಮಾಷೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆದರೂ ‘ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದ  ಹಿರಿಯ ಜೀವಿ’ ಯ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬರುವಂತೆ ಆತನಾಡಿದ ಆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ನುಡಿಗಳು ನಮಗೂ ಸಹ ಕರ್ತವ್ಯ ಲೋಪದಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಲು ತಿಳಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ.ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಬರಹಗಳಿಗೂ ಲೇಖಕರು ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ತಮಗಾದ ಅನುಭವಾಮೃತಗಳಿಗೆ‌ ಹಾಸ್ಯದ ರಸಾಯನವನ್ನು ಭರಿಸಿ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ‌ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಹಾಸ್ಯವನ್ನಿಷ್ಟ ಪಡುತ್ತದೆಯೇ? ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಜರಗುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ರಸ ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ಓದಿಯಾದರೂ ನಕ್ಕು ನಲಿಯಬೇಕೇ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಂಡು ಓದಿ. ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಲೇಖನಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಶಿರಾದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ದ್ರಾಕ್ಷಿ ಗೋಡಂಬಿಗಳಂತೆ ಮುದ ನೀಡುವ ಹಾಸ್ಯದ ತುಣುಕುಗಳು ಓದುಗರ ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಭಾಷಾ ಪ್ರೌಢಿಮೆ ಮತ್ತು ಭಾವಾಭಿಲಾಷೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಈ ಕೃತಿ ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕದ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತ‌ಗೊಳಿಸಿದೆ. ಕೊನೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಸಂಪರ್ಕ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು, ಪುಟ್ಟ ಕೈಪಿಡಿಯಂತಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪ್ರತೀ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದರೆ ಬಸ್ ರಿಸರ್ವೇಶನ್ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯಕವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಶ್ರೀವಲ್ಲಭ. ರಾ. ಕುಲಕರ್ಣಿ

ಪುಸ್ತಕಸಂಗಾತಿ ಅರುಣಾ ನರೇಂದ್ರ ಲೌಕಿಕ ಅಲೌಕಿಕಗಳ ಸಮನಾದ ಚಿಂತನೆ   ಡಾ.ಗೋವಿಂದಹಹೆಗಡೆ “ಬದುಕು ಬಾರಾ ಕಮಾನು” ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಯಲ್ಲಾಪುರ ತಾಲೂಕಿನ ಡಾ. ಗೋವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯವರು ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ವೈದ್ಯರು. ಅರಿವಳಿಕೆ ತಜ್ಞರಾಗಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಡಾ. ಗೋವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯವರು ಸುಮಾರು ಒಂದು ದಶಕದಿಂದ ನನಗೆ ಪರಿಚಿತರು. ಗಜಲ್ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಗಜಲ್ ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮೀಯರಾದವರು. ಹಿರಿಯರೂ, ಪ್ರಾಜ್ಞರೂ ಎಂಬ ಗೌರವ ಭಾವ ನನಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರು *ಬದುಕು ಬಾರಾ ಕಮಾನು*, *ಗಜಲ್ ತಿಳಿಯೋಣ, ಬನ್ನಿ!* ಈ ಎರಡು ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ  ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಬಹಳ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಓದಿದೆ. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಕುರಿತು ಬರೆಯಲು ತಡವಾಯಿತು. ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರು ಓದಿದ್ದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಆದರೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒಲವು. ಓದು ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಮಾಗಿದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಹಾಯಿಕು, ರುಬಾಯಿ, ಗಜಲ್ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವರು. ತನಗ ಎಂಬ ಫಿಲಿಫೈನ್ಸ್ ಮೂಲದ ಕಿರು ಕಾವ್ಯಪ್ರಕಾರವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಇವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇವರು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವರು. ಗಜಲ್ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಛಂದೋ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಶುದ್ಧ ಬರಹ ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಎಡೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಲುವು. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗಜಲ್‌ನ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಗಜಲ್ ರಚಿಸುವವರನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಗಜಲ್ ಬರೆಸುವ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಹಲವಾರು ಗಜಲ್‌ಕಾರರನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಬೆಳೆಸಿದ್ದಾರೆ.               ಸಮಕಾಲೀನ ಗಜಲ್‌ಕಾರರಲ್ಲಿ ಗಜಲ್ ಕಾವ್ಯದ ಪರಿಶುದ್ಧತೆ, ಛಂದೋಬದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಗೇಯತೆಯತ್ತ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಟ್ಟು ಗಜಲ್ ಬರೆಯುವ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಡಾ. ಗೋವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯವರು ಪ್ರಮುಖರು. “ಬದುಕು ಬಾರಾ ಕಮಾನು” ಇದು ಇವರ ಮೊದಲ ಗಜಲ್ ಸಂಕಲನ. ‘ಜಂಗಮ’ ಕಾವ್ಯನಾಮದಿಂದ ಬರೆದ ೬೦ ಸುಂದರ ಗಜಲ್‌ಗಳು ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿವೆ. ಸಂಕಲನದ ಹೆಸರೂ ತುಂಬಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ವಿಜಯಪುರ ಹೆಸರಾಗಿರುವದು ಅಲ್ಲಿರುವ ಗೋಲಗುಮ್ಮಟಕ್ಕೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಎತ್ತರವನ್ನೂ ಭವ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸಬೇಕೆಂದು ಕಟ್ಟಲು ಹೊರಟ ಇಮಾರತು ಬಾರಾ ಕಮಾನು. ಅದು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲಿ ಗೋಲಗುಂಬಜ್‌ದ ಮಹತ್ವ ಹೋಗುತ್ತದೆಯೋ ಎಂದು ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದಂತೆ ತಡೆಯಲಾಯಿತು. ಅದು ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೇ ನಿಂತಿತು  ಎಂದು ವಿಜಯಪುರದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಕಥೆಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ! ಎಷ್ಟೋ ಪೂರ್ಣವಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದೇ ಇರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇದೆ ಎಂದು ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಗಜಲ್‌ಕಾರ ಡಾ. ಗಿರೀಶ ಜಕಾಪುರೆಯವರು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.      ಲೌಕಿಕದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಅಲೌಕಿಕದತ್ತ ಚಿಂತಿಸುವ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರು ಶೇರ್ ಆಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಹಸ್ತರು.  ಅವರ ಮೊದಲ ಗಜಲ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ *ಮತಿ ಕೃತಿಗಳ ನಡುವೆ ಎಷ್ಟು ಅಂತರ ಗೆಳೆಯ**ಎಲ್ಲವೂ ಇವೆ ಇಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮದ ಹಾದಿ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ* ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನದ ಬಸವಣ್ಣನವರು ತಮ್ಮ ವಚನದಲ್ಲಿ “ಎನ್ನ ನಡೆಯೊಂದು ಪರಿ ಎನ್ನ ನುಡಿಯೊಂದು ಪರಿಎನ್ನೊಳಗೇನೂ ಶುದ್ಧವಿಲ್ಲನೋಡಯ್ಯಾ..ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈ ಗಜಲ್  ‘ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ ಇಲ್ಲಿ ಆತ್ಮದ ಹಾದಿ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ’ ಎಂದು ಆ ಇನ್ನೊಂದರ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವದು ಸೋಜಿಗವಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ಅಮೂಲ್ಯ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಕವಾಗಿಸುವದಕ್ಕೆ ಅಪಾರವಾದ ಓದು, ಪರಿಶ್ರಮ ಬೇಕು. ಅದು ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರ ಗಜಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತದೆ.  ಮೂರನೆಯ ಗಜಲ್  ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ*ಈ ಜಂಗಮನ ನಿಗೂಢ ನಡೆಗಳ  ಅರ್ಥವೇನು**ಕೂಡಿ ಕಳೆದರೆ ಸಿಗದು ಅವನ ಲೆಕ್ಕ – ಗುಣಿಸಬೇಕು* ಎಂಬಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹುದೇ ಭಾವವಿದೆ. ಹೀಗೆ ಅನೂಹ್ಯವಾದುದುರ ಸಾಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಿಂತನೆ ಅಧಿಕವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಡಾ.ಹೆಗಡೆಯವರ ಗಜಲ್‌ಗಳು ಅನುಭವ- ಅನುಭಾವದ ಮಿಳಿತದಿಂದ ಮನಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವ ರಚನೆಗಳು ಎನ್ನುವದು ಒಂದೇ ಓದಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.     ಕಾವ್ಯ ಅದು ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಅದು ಹುಡುಕುವದು ಪ್ರೇಮದ ಹಾದಿಯನ್ನು. ಅದು ಲೌಕಿಕವೋ ಪಾರಮಾರ್ಥವೋ  ಎಲ್ಲ ಪ್ರೇಮಗಳೂ ಒಂದೇ. ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದ ಹಾದಿ ಮರೆತು ಹೋದಾಗ ಜಗತ್ತು ಬರಡಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು  ಕವಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.       ಕೊರೋನಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸಾವಿರಾರು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಓದಿದ್ದೆವು. ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರು ಅಂದು ಮನುಷ್ಯತ್ವವೇ ಸತ್ತಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ ನಮ್ಮ ನಡೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನಾವೇ ಮನುಷ್ಯತ್ವವೇ ಸತ್ತು ಹೋದಂತೆ ಕೊರೋನಾ ಮಹಾಮಾರಿ ಮೇಲೆರಗಿದಾಗ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮುಟ್ಟದೇ ಬದುಕಿದ್ದೆವು. *ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ಮಿಗಿಲಾದ ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ನಂಬಿದ್ದೆ**ಮುಗ್ಧತೆ ಸತ್ತ ಸಾವಿರ ಸಾವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ಹೇಳಲು ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲ*ಎಂದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನಡೆಯನ್ನು ಪುನರಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಚ್ಚುತ್ತವೆ.  ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. *ಹಾಲೆಂದು ಸುಣ್ಣದ ನೀರು ಕುಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಯಾರೋ* ಎಂದು ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.ಗಜಲ್ 7 ರಲ್ಲಿಯೂ  ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ದುರುಳತೆಯ ಅಟ್ಟಹಾಸಕ್ಕೆ ಕರೋನಾದಂಥ ಮಹಾಮಾರಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ  ‘ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ವರ್ಗ ಅಳಿದ’ ಚಿತ್ರವಿದೆ. ಕೇವಲ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯತ್ತ, ಇಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಘೋರ ಅನ್ಯಾಯದತ್ತ ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸದೇ ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರ ಗಜಲ್ ಗಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕುರಿತೂ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವದೂ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ದು:ಖಗಳಿಲ್ಲ, ಸಂಕಟಗಳಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವ ದಾರಿಗಳೂ ಇವೆ ಎನ್ನುವದನ್ನು ಕವಿ ಸಾರುತ್ತಾರೆ… *ಸುರಂಗಕ್ಕೊಂದು ಕೊನೆಯಿದ್ದೇ ಇದೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲಿ**ಕತ್ತಲ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿದ್ದೇ ಇದೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲಿ*  ಕವಿಯ ಕಾರ್ಯ ಇಂಥ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಾರದು. ಇಂಥದೊಂದು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನಾವು ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಕವಿತೆಗಳೂ, ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವದೇ ಕವಿಯ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.   ಬದುಕಿನ ಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಜುಗುಪ್ಸೆಗೊಳ್ಳದೇ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತವಕದ ಸುಂದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ *ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಏನಿದೆ ಹೇಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಾಯಾರಿ ಬಿರಿದಿದೆ ನೆಲ**ಹನಿಸು ನೀರು ಸುರಿಸು ಮಳೆ ಬಾ ಕುರುಳ ನೇವರಿಸು* ಅವನ ದಯೆ ಇರದೆ ಬದುಕು ಬರಡಾಗಿದೆ. ಬಿರಿದೆದೆಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಧಾರೆ ಸುರಿಸಿ ಕುರುಳ ನೇವರಿಸು ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೈನ್ಯ ಭಾವ ಇಲ್ಲಿದೆ.ಹಾಗೇ ಮುಂದುವರಿದು ಮಕ್ತಾದಲ್ಲಿ ಕವಿ ಆ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕರೆಯುವ ಶೇರ್ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿದೆ. *ಪಡಿ ಬೇಡಿ ದಣಿದಿದ್ದೇನೆ ಜಂಗಮ ಖಾಲಿ ಇದೆ ಪಾತ್ರೆ**ನೀನಲ್ಲದೆ ಯಾರು ಎರೆದಾರು ಬೆಳಕ ಬಾ ಹದುಳಿಸು* ಬದುಕಿನ ಅಲೆದಾಟದಲ್ಲಿ ದಣಿದ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಸಾಲುಗಳಿವು.ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕದ ಹಸಿವು, ಬಡತನವನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿದೆ. ಕತ್ತಲು ಕವಿದ ಬದುಕಿಗೆ ಭಗವಂತನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಬೇಡುವ ಮತ್ತು ನೀನಲ್ಲದೆ ಯಾರು ಎರೆದಾರು ಬೆಳಕು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಡೀ ಗಜಲ್‌ಗೆ ಅಪೂರ್ವವಾದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ.ಎಲ್ಲ ಅರವತ್ತು ಗಜಲ್‌ಗಳೂ ಸೊಗಸಾಗಿವೆ. ತುಂಬಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರೂಪಕ, ಉಪಮೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ಡಾ. ಹೆಗಡೆಯವರ ಲೇಖನಿಗೆ ಅಪರೂಪದ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ಇಂಥ ಸಶಕ್ತವಾದ ಗಜಲ್ಗಳ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಹೊರತಂದಿರುವ ಡಾ. ಗೋವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯವರಿಗೆ  ಶುಭ ಕೋರುತ್ತೇನೆ. ಅರುಣಾ ನರೇಂದ್ರ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ನಾಮದೇವ ಕಾಗದಗಾರ “ಮುಖವಾಡಗಳ ಸಂತೆ”             ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ಸಮಾಜದ ಕತ್ತಲುಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಎದೆ ಹಣತೆಯಾಗಬೇಕು;ಹಣತೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆ,ಜಾತ್ಯತೀತ ಎಣ್ಣೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ   ​***ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮ ಮರೆತಾಗಿದೆ,ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಒಳಗೆ,ಸಾವಯವದ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಜಗತ್ತಾಗಿದೆ!   ​***ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಸಾಲು;ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕುವ ಚಂದಿರನಿಗೂಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಒಂದು ಪಾಲು!  ​***ನೂರು ಗ್ರೂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಗೆಳೆಯರು;ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವಾಗಒರೆಸಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ! ​***ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಗೂ ಭಾವನೆಗಳ ಲೇಪನ;ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಯಂತ್ರ,ಚೇತನ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ! ​***ಸ್ಟೇಟಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಕದರು;ರಸ್ತೆಯ ಕಸವನು ದಾಟುವಾಗ ಮಾತ್ರಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಣ್ಣಿನ ಪದರು   ನಾಮದೇವ ಕಾಗದಗಾರ

ಕಥಾ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಸೌಮ್ಯ ಕೆ.ವಿ.ಯಲ್ಲಾಪುರ “ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು, ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನ..” ಸುಮಾ ಒಡವೆಗಳ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಒಂದೊಂದು ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯ ಬಂಗಾರ. ಒಳ್ಳೆಯ ತೂಕದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಹಾರ.. ಹವಳ, ವಜ್ರ, ಟೆಂಪಲ್ ಜ್ಯುವೆಲರಿ.. ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಬ್ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು, ದುಡ್ಡು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿ ಬೇಕೆನಿಸಿದ ಒಡವೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಳು.. ಆಗೆಲ್ಲ ಬಂಗಾರದ ರೇಟು ಈಗಿನಷ್ಟು ಇರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.. ಆದರೂ ಯಾಕೋ ಯಾವುದನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿಕೊಂಡರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. “ಛೇ! ಈ ಮದುವೆ ಫಂಕ್ಷನ್ನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಳೆದ ಸಲದ ಒಡವೆಯನ್ನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಜನ ಏನಂದುಕೊಂಡಾರು?” ಕನ್ನಡಿ ನೋಡುತ್ತಾ ತನಗೇ ತಾನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಬಂದ ಗಂಡ ಅವಿನಾಶ್, ಅವಳ ಅವತಾರ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ. “ಏನೇ ಸುಮಾ, ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಒಡವೆ ಅಂಗಡಿ ತೆರೆಯಬೇಕೋ? ಇಷ್ಟೊಂದು ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಏನು ಹುಡುಕ್ತಿದ್ದೀಯಾ?” ಸುಮಾ ಅವನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ನಿಮಗೇನು ಗೊತ್ತು? ಹೆಂಗಸರ ಕಷ್ಟ! ಪ್ರತಿ ಸಲ ಅದೇ ರೀತಿ ರೆಡಿಯಾಗಿ  ಹೋದರೆ ನೋಡಿದೋರು ಏನಂದುಕೊಳ್ತಾರೋ?” ಅವಿನಾಶ್ ನಗುತ್ತಾ, “ನೋಡಿದೋರು ಏನಂದುಕೊಳ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಒಡವೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲಾಕರ್ ನೆನಪಾಗ್ತಿದೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಲಾಕರಿನಿಂದ ತರುವುದು, ಸೇಫಾಗಿ ಧರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಲಾಕರಿಗೆ  ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಇಡೋದೇ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ! ಮತ್ತೆ ಆ ಲಾಕರ್ ಕೀ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಇಟ್ಟು ಮರೆತರೆ ಅಷ್ಟೇ ಕಥೆ ” ಎಂದ. “ಆಯ್ತು ಬಿಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಹೇಳಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಸುಮಾ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜುಮಕಿಯನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಐದಾರು ನಿಮಿಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ಎಳೆಯತೊಡಗಿತು. “ಅಬ್ಬಾ! ಈ ಒಡವೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಗುವುದಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ. ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡೋದೋ, ಕಿವಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕೂರೋದೋ!” ಅಂತ ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಜುಮಕಿಯನ್ನು ತೆಗೆದಿಟ್ಟು, ನಿತ್ಯ ಧರಿಸುವ  ಪುಟ್ಟ ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಅವಿನಾಶ್ ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. “ಅದೇನಾಯ್ತು? ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬಂಗಾರಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡ್ತಿದ್ದವಳು ಈಗ ಈ ಪುಟ್ಟ ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕಿಗೆ ಶರಣಾದೆಯಲ್ಲ?” ಸುಮಾ ಕಿವಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು. “ದೊಡ್ಡ ಒಡವೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಿವಿಗೆ ಹಿತವಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲ! ಬಂಗಾರಕ್ಕಿಂತ ಈ ಪುಟ್ಟ ಕುಡುಕೇ ವಾಸಿ.” ಅವಿನಾಶ್ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದ. “ಅಂದರೆ ಬಂಗಾರ ಲಾಕರಿನಲ್ಲಿರಲಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿರಲಿ ಅಂತಾಯ್ತು!” ಸುಮಾ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು. “ನಿಮಗೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡೋದೇ ಕೆಲಸ!” “ತಮಾಷೆ ಅಲ್ಲ ಮೇಡಂ. ಬದುಕಿನ ಅರ್ಧ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಇಷ್ಟೇ. ಯಾವುದರಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತೋ ಅದನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು!” ಸುಮಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾದಳು. — ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಿನಾಶ್ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಟಿವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಸುಮಾ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಾಲ್ಕು ತುತ್ತು ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನ ತಿಂದು ಬಂದು ಅವನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಳು. “ಏನಾಯ್ತು? ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿಲ್ವಾ?” ಅವಿನಾಶ್ ಕೇಳಿದ. “ಊಟಕ್ಕೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪಲಾವ್, ಪನ್ನೀರ್, ಪೂರಿ,  ಬಾದೂಷಾ , ಕೇಸರಿ ಬಾತು… ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಂದರೆ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಪ್ಪಾ.  ಅದಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನ ತಿಂದೆ .” “ಹಾಗಾದರೆ ರಾಜಭೋಜನಕ್ಕಿಂತ  ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನಕ್ಕೇ ನಿನ್ನ ವೋಟ್ ಅಂತಾಯ್ತು?” “ಹೌದು. ತಿನ್ನೋಕೆ ಎಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆದರೆ ತಿಂದ ಮೇಲೆ ಹೊಟ್ಟೆ ನಮ್ಮದೂ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ ಅಂತ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ!” ಅವಿನಾಶ್ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ. “ನಿಜ ಕಣೇ! ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾಲಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಕೇಳ್ತೀವಿ. ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೇಳೋದನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತೆ!” “ನಿಮಗೂ ಈಗ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಆಗ್ತಿದೆಯಲ್ಲ!” ಎಂದು ಸುಮಾ ಕಿಚಾಯಿಸಿದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಸುಮಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು. “ಅವಿನಾಶ್, ನಿಮಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಾ?” “ಕೇಳು.” “ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆಯಾ?” ಅವಿನಾಶ್ ಟಿವಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಅವಳತ್ತ ತಿರುಗಿದ. “ಆಸೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೇಕು, ಯಾವುದು ಸುಮ್ಮನೆ ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ.” ಸುಮಾ ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. “ನೋಡು ಸುಮಾ, ಹಿಂದೆ ನಿನಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಒಡವೆಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಕಿವಿಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆರಾಮವಾಗಿದ್ದೀಯ. ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ತಿಂಡಿ ಇದ್ದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿತವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನೇ ಆಯ್ದುಕೊಂಡೆ. ಬದಲಾವಣೆ ನಿನ್ನ ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಆದ್ಯತೆಗಳಲ್ಲಿ!” ಸುಮಾ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾದಳು. “ನಿಜ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀರಾ. ಹಿಂದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಆರಾಮವಾಗಿರಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಹಿಂದೆ ಬಗೆಬಗೆಯ ತಿಂಡಿ ತಿಂದರೆ ಖುಷಿ ಅಂತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಗುರವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಸಂತೋಷ.” ಅವಿನಾಶ್ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. “ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದು, ಬದುಕಿನ ಸುಖವೆಲ್ಲ ದುಬಾರಿ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುತ್ತೆ.” “ಹಾಗಾದರೆ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಗೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗೋದು ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು, ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನ ಅಷ್ಟೇನಾ?” ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು. “ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ಆರಾಮವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸೋಕೆ ಆರೋಗ್ಯ ಬೇಕು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಬೇಕು, ಇವಿಷ್ಟು ಇದ್ದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕೂ ಸುಂದರವಾಗಿರುತ್ತೆ.” ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನದ ತೃಪ್ತಿಯಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಜೀವವಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ತಾನು ಗಳಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲವೆನಿಸಿತು. ಬದುಕಿನ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಗಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಓಡುತ್ತೇವೆ. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಯಾವುದರಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಯಾವುದರಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊರೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಬದುಕಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಐಶ್ವರ್ಯವೆಂದರೆ ಕಿವಿಗೊಂದು ಮುತ್ತಿನ ಕುಡುಕು, ಹೊಟ್ಟೆ ತಂಪಾಗಲು ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನ, ಮನಸ್ಸಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿ… ಡಾ ಸೌಮ್ಯ ಕೆ.ವಿ.  ಯಲ್ಲಾಪುರ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಹಮೀದಾಬೇಗಂ  ದೇಸಾಯಿ ಗಜಲ್ ನಿನ್ನೆದೆಯ ಅಂಗಳದಿ ಹಿಡಿ ಹೂಗಳನು ನಾನು *ಸುರಿದೆ*  ಕಟುಕ ನೀನು ನನ್ನ  ಮನದಲಿ ಮುಳ್ಳುಗಳನು  *ಮುರಿದೆ*   ಭರವಸೆಯ ಹಸ್ತವೆಂದು  ನಂಬಿ ಕೈ  ನೀಡಿದೆ ನಾನಂದುಜೇನುಲಿಯಲಿ  ವಂಚನೆಯ ವಿಷವನು  *ಕಾರಿದೆ*   ಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳಿಗೆ  ನಗುತ ರಂಗು ತುಂಬುತ ಬಂದೆಪ್ರೀತಿಯ  ಚೂರಿಯಲಿ ಹೃದಯವನೇಕೆ  *ಇರಿದೆ* ತಂಗಾಳಿಯೇ ಬಿರುಗಾಳಿಯಾಗಿದೆ  ಬದುಕಲಿ ಇಂದುಮರುಳ ಹುಚ್ಚು ಭಾವಗಳನು ನಾನೇ *ಜರಿದೆ*   ಕಂಗಳಲಿ ಮೂಡಿದ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಮಾಸುತಿಹುದುಬೇಗಂಳ ಒಲವು ಕಾಣದ ವಿಧಿಯ  *ದೂರಿದೆ*ಹಮೀದಾಬೇಗಂ  ದೇಸಾಯಿ