ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಇ-ಮೇಲ್ ಅಥವಾ ವಾಟ್ಸಪ್ ಮುಖಾಂತರ ನಮ್ಮ ಸಂಗತಿ ವೆಬ್ಸೈಟ್ ಕಳಿಸಬಹುದು ವಾಟ್ಸಪ್‌ :- 9483261944, ಇಮೇಲ್ :- sangaatipatrike@gmail.com
ಇತರೆ

“ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕುಸಿದರೆ…..ಮನುಷ್ಯ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆಯೇ?” ಡಾ.ಎಂ.ಪ್ರಹ್ಲಾದ್‌ ಅವರ ಲೇಖನ

ಸಮಾಜ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಎಂ.ಪ್ರಹ್ಲಾದ್‌ “ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕುಸಿದರೆ….. ಮನುಷ್ಯ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆಯೇ?” ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕುಸಿದರೆ…..ಮನುಷ್ಯ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆಯೇ?                   ಕಳೆದ ವಾರ, ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಟೆಲನ ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಸ್ನೇಹ ಸಮ್ಮಿಲನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮನ್ನು ಹಿರಿಯ ಮಿತ್ರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಪರಸ್ಪರರ ಪರಿಚಯ, ಕುಶಲೋಪರಿ, ಕುರುಕು ತಿಂಡಿ, ಕಾಫಿ ಸವಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಸುತ್ತಿನ ಸುಧೀರ್ಘವಾದ  ನೆನಪಿನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಸಾಗಿತು. ಇದು ಸಹಜವೋ ಅಥವಾ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಇದೇ  ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗುವುದೇ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳಿಗಿಂತಾ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಬಹಳ ಹಿಗ್ಗಿನಿಂದ, ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿರುವ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರು ಗಳಿಸುವ ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರ ವಿಲಾಸಿ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ದುಂದು ವೆಚ್ಚದ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಮ್ಮಿನಿಂದಲೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತುಂಬಾ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆತ್ಮೀಯನಾದ ಮಿತ್ರನೊಬ್ಬ ಹಾಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರ ತಾನು ತನ್ನ ಮಡದಿಯೊಂದಿಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆಸಿದ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪ್ರವಾಸದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹೇಳತೊಡಗಿದ, ಪ್ರವಾಸದ ಉದ್ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಮಡದಿಯ ಧೀರ್ಘ ಕಾಲದ ಬೆನ್ನು ನೋವು ಮತ್ತು ಮಂಡಿ ನೋವಿನ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಮಗಳ ಬಾಣಂತನವನ್ನು ಮಾಡಲು ಪಡುವ ಹಿಂಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಯುತ್ತಾ, ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಕಸ ಗುಡಿಸುವ ಮತ್ತು ನೆಲ ಹೊರೆಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ, ಪಾತ್ರೆ ತಿಕ್ಕುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯಾರು ಆಳು ಕಾಳು  ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲಾ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ತನ್ನ ಮಡದಿಯು ಪಡುವ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಂದು ನೋವಿನ ಗೆರೆ ಸುಳಿದಾಡಿದ್ದು ಕಂಡು ಹೆಂಡತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿಯ ನೋಡಿ ಖುಷಿಯೆನಿಸಿತು ಆದರೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಯಾತನೆ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪದಂತೆ, ನುಂಗಲಾರದೆ, ಉಗುಳಲಾರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಮರುಕವೂ ಕಂಡೂ ಕಾಣದೆ ಮಿಂಚಿ ಮಾಯವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.                   ಕೆಲ ಕಾಲ ನಾನು ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾದೆ, ನನ್ನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಈ ದುಗುಡ, ಈ  ತುಮುಲ ಈ ಕಳವಳ, ಈ ಕಸಿವಿಸಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಉದ್ಭವವಾಗುವವೇ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವರೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ನನಗೇ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೆನಿಸಿತು.                                                  ಮತ್ತೊಂದು ಸುತ್ತಿನ  ಕುರುಕುಲು ತಿಂಡಿ  ಬಂದಾಗ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ   ಲೀನವಾಗಿದ್ದರು. ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಜನ  ಕುರುಕುಲು ಕಡೆಗೆ ಓಗೊಡದೆ  ಸಂಭಾಷಣೆಗಳತ್ತ, ಆಲೋಚನೆಗಳ ಆಳದಲ್ಲಿ  ನೆನಪುಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ  ಆಸರೆ ಪಡೆದಿದ್ದರು.           ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು  ಹಾರಿಬಿಟ್ಟು ಹಾಗೆ ಯೋಚನೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ತೊಯ್ಡಾಡಬೇಕಾದರೆ, ಯಾರಿಗಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ,  ಏಕೆ ಈ ಹಗ್ಗ ಜಗ್ಗಾಟ   ಎಂಬ ಕ್ಲೇಶಗಳು  ಅಡ್ಡಗಾಲು ಹಾಕಿ  ಆಲೋಚನೆಗಳ ಹಂದರವನ್ನು  ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತವೆ. ಭಾರತೀಯ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಏನಾಯಿತು. ತಂದೆ ತಾಯಿ, ಅಕ್ಕತಂಗಿ, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ, ಅತ್ತಿಗೆ, ಮೈದುನ, ನಾದಿನಿ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎನಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಎದುರಿಸುವ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸವಿಯುವ ಕಾಲ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಯಿತು. ಏಕೆ! ಕೇವಲ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರಾ ಈಗ ಕುಟುಂಬ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ, ಬೇರೆಯ ಸಂಬಂಧಗಳೆಲ್ಲಾ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದುದೇಕೆ, ಯಾವಾಗ ಹೊರ ಬಂದದ್ದು. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಮನೆಯ ತುಂಬಾ ಜನ. ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಂತೂ ಜನವೋ ಜನ. ನಮಗೆ ಯಾರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಯಾರು  ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಯಾರ ಬಳಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆವು ಎಂಬ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹಾಸಿಗೆ, ನನ್ನ ಮಂಚ ಎಬ್ಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಲಗುವ ಮುಂಚೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಾಗ ಯಾವ ಹಿರಿಯರು ಕರೆದರೆ, ಅವರ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಬಳಿ  ಹಾಯಾಗಿ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಕೈಕಾಲು ಹಾಕಿ ಸೊಂಪಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ಜ್ಞಾಪಕ. ಹೆರಿಗೆ, ಬಾಣಂತನ, ನಾಮಕರಣ, ಮದುವೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಯಾರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಯಾಗಿತ್ತು, ಇವೆಲ್ಲಾ ಗಮನಕ್ಕೇ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲಾ. ಸೂಲಗಿತ್ತಿ ಬಂದರೆ ಹೆರಿಗೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ನಮಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿ ಕೊಡುವ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಾಮೀಪ್ಯವಿತ್ತು.                   ದೇವಾಲಯಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಬರುವ ಮುಂಚೆ  ಕುಟುಂಬವೇ ದೇವಾಲಯ, ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳೇ  ಪಾರ್ವತಿ  ಪರಮೇಶ್ವರರು ಎಂಬ ಸಂವೃದ್ದಿಯ ಕಾಲ, ತಾಯಿ ಮೊದಲ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ, ತಂದೆ ಮೊದಲ ಭರವಸೆಯಾಗಿ, ಸಹೋದರರು ಮೊದಲ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು ಮೊದಲ  ಪ್ರೇಮ ವಾತ್ಸಲ್ಯಗಳ  ತವರಾಗಿರುವಾಗ ಅಭದ್ರತೆ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ಹಬ್ಬವೆಂದು, ಅಕ್ಕ ಸೀರೆ ಹುಟ್ಟರೆ ಮದುವೆಗೆ ತಯಾರಿಯೆಂದು ಮಾತ್ರಾ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.                   ಆದರೆ ಇಂದು, ಅಂತಹ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ತೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ, ಎಂದೋ ಸಮಾಧಿಯೂ ಸೇರಿಯಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ ಎರಡೂ ಸ್ಮಶಾನ ಸೇರಿ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಜೀವಂತ ಶವವಾಗಿ . ಏಕೆ ಹೀಗಾಯಿತು, ಈ ಅವನತಿ ಎಂದಿನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು ಎಂದು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಲು ಸಾದ್ಯವೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ಕಲರವ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಮನಗಳಲ್ಲಿ  ಮಾರ್ಧವತೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮಾತು ಮಾಣಿಕ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಕಾಲ ಹೋಗಿ, ಮಾತು ಮುರಿಯುವ  ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಜರ್ಝರಿತಗೊಂಡಿವೆ. ಪದಗಳು ಮಸುಕಾಗಿ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಅಂತರ ಮಾರುದ್ದವಾಗುತಿದೆ.           ಅಮ್ಮ ನಾವು ಸ್ಕೂಲಿನಿಂದ ಬರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಘಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ  ಕಾದು, ಲೇಟಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಕಾಲು ತೊಳೆಯದೇ  ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ನುಗ್ಗಿದರೆ, ಕುಂಡಿಗೆ ಬಿಸಿ ತಾಗಿಸಿ  ಜೇಬಿನ ತುಂಬಾ ಕಡಲೆ,  ಬಾದಾಮಿ, ಪುರಿ, ಶೇಂಗಾ   ತುಂಬಿ  ಊಟಕ್ಕೆ ಕತ್ತಲಾಗುವ ಮುನ್ನ ಬಾ  ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿ, ರಾತ್ರಿಯ ಊಟದ ವಿಶೇಷತೆಯನ್ನ  ಮೂಗಿಗೆ  ಸವರಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ  ತಾಯಿಯ ಜೊತೆ ಆರಾಮವಾಗಿ  ಹತ್ತು ನಿಮಿಷವಾದರೂ  ಕುಶಲೋಪರಿಯನ್ನ  ಮಾತನಾಡಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ  ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಕರ್ಮ ತುಂಬಾ ಕಠೋರ  ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲಾ ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬ ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆ  ಬರುತ್ತದೆ.  ತಾಯಿಯೂ ಸಹಾ  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ  ‘ಕಾಲ್’ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುವ್ ಮುನ್ನ ಮಗನ ಕೋಪ ಯಾವ  ತಾಪಮಾನದಲ್ಲಿದೆಯೋ  ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಮತ್ತೂಮ್ಮೆ  ಫೋನ್  ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನ  ಚಿವುಟಿ ಮುಖ ಚಿಕ್ಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಹಜವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ  ಸಾಂಸಾರಿಕ ಸಂಧರ್ಭಗಳಾಗಿವೆ.                    ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಿರುವಾಗ  ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಚಂದ್ರುವಿನ ತಂದೆ ಕರೆಂಟ್ ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಎದುರು ಮನೆಯ ಸುಧೀರ ನ ತಂದೆ  ಡಾಕ್ಟರ್! ನಾವೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದೆವು .ಆಚೆ ಮನೆಯ ಅಶ್ವಿನಿಯ ತಂದೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ  ಲಕ್ಚರರ್  ಅಂತೆ. ನಾನೆಂದೂ ನೋಡೇ  ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ  ಬರುತ್ತಿದಂತೆ  ಮನೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ಓಡಿಬಂದು , ಜಿಗಿದು, ಜೋಬಿನ ತನಕ ಹಾರಿ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸಿ  ಜೇಬಿನ ಒಳಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ  ಚಾಕೋಲೇಟ್  ಅಥವಾ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ತೆಗೆದು, ಅಲ್ಲೇ  ಅದರ ಮೇಲ್ಪದರದ ಹಾಳೆ  ತೆಗೆದು ಬಾಯಿಗೆ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು  ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತಾ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ  ಚಂದ್ರುವಿಗೆ  ಇಂದು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಐದು ನಿಮಿಷವಾದರೂ  ಎರಡು  ಸವಿ ಮಾತು ಮಾತನಾಡಲು  ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲಾ…. ..ತಂದೆಯು ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ  ಜೀವನವೆಲ್ಲ  ಟ್ರಾಫಿಕ್ನಲ್ಲಿ.           ಮಕ್ಕಳ ಮಮತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ , ಮಕ್ಕಳ ಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಅನಾಧಾರವನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ  ದಿನದಿಂದಾ ದಿನಕ್ಕೆ ಅನಾಥ ಪ್ರಜ್ಞೆ  ಇರಬೇಕಾದರೇ ಖಂಡಿತಾ  ಕಾಡುವ ಆಲೋಚನೆ ; ನಾನು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ  ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭಯಂಕರ ಸತ್ಯ ಬಾಂದವ್ಯಗಳ ಭರ್ಭರತೆಯನ್ನು ಬಟಾಬಯಲುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.                   ತಂದೆಗೆ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ತಂದೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಣ್ಣ, ಮಗನಿಗಿಂತಾ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಮಗನ ಮಾರ್ಧಾವತೆಯನ್ನು  ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ತಮ್ಮಾ ಇಂದು ಹಣದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಕು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪಾದಿಸುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಹಣದ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮೋಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇಂದು ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡದಂತಾಗಿದೆ. ಹಣವೇ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಆಧಾರವಾಗಿ, ಆತ್ಮೀಯತೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪ್ರಾಣಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಅಂದು, ಆದರೆ,  ಮುಖ ಕೊಟ್ಟು ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರತಿ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ದೂರ ತಳ್ಳುತ್ತಾ ಬದುಕುವ ಸಹೋದರರು ಇಂದು. ಸಹೋದರರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ನೀಡಿದ ದಿನಗಳು ಕಳೆದುಹೋಗಿವೆ. ಸಹೋದರಿಯರು ಪರಸ್ಪರರ ನೋವಿಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು ಕಳೆದುಹೋಗಿವೆ.                    ಆಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ  ನಡುವಿನ  ಸಂಭಂದಗಳಂತೂ ಹಳಸಿ ಹದಗೆಟ್ಟಿವೆ. ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ  ಪರಸ್ಪರರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ ತೆರೆಯಮರೆಗೆ ಸರೆದು  ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕತ್ತಿಮಸೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  ಕೋರ್ಟು, ಕಛೇರಿ , ಪೂಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್  ಸುತ್ತುವಲ್ಲಿ  ಜೀವನವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು  ನರಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಊರ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ ಗತಿಸಿ, ಆ ಅವಕಾಶಗಳು ಸೇಡು  ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ,  ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಕೆಸರು ಎರಚಿಕೊಳ್ಳುವ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅವಮಾನ ಅಪಮಾನ  ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ತಮ್ಮ ಅಹಂ, ಗತ್ತು ಮತ್ತು ಘನತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಧರ್ಭಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡಿವೆ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ, ಮದುವೆ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ ಮುಂತಾದ  ಶುಭ ಸಂತೋಷದ  ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮೊಬೈಲನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಇನ್ನೂ ಬರಗೆಟ್ಟು ಒಂದು ಅರ್ಥವಾಗದ ಎಮೋಜಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ  ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.. ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ ಇರಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಆಳುತ್ತದೆ. “ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ” ಎಂಬುದು ಸಾಯುವ ಪದವಾಗಿದೆ. ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳು ಸ್ಮಶಾನಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ.                   ಭೂಕಂಪ, ಪ್ರವಾಹ, ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚು ಮತ್ತಿತರ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಕೋಪಗಳು ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟ ವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದರೆ, ಆಧುನಿಕತೆ, ಮೊಬೈಲ್ , ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ  ಮತ್ತು ಪಾರಂಪಾರಿಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲುಮಾಡಿ ಮಾನವೀಯ ಸಂಭದಗಳನ್ನ ಬೇರು ಸಹಿತ ಕಿತ್ತು ಹೊಗೆಯುವ ಕಾಲದ ಅತಿ ಸನಿಹಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿವೆ, ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮಾರಣ ಹೋಮಕ್ಕೆ ಚರಮ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಲು ಸಿದ್ದವಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಕುಚಿತ ಮನೋಭಾವ, ನಮ್ಮ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ  ಅಹಂ  ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅನಾಹುತಗಳಿಗೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಲೇಬೇಕು, ಆದರೆ ನಾವು ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮೊಬೈಲ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮತ್ತು ರೋಬೋ ಗಳಿಗೆ  ನಾವೇ  ಗುಲಾಮರಾಗಿ, ಜೀವವಿಲ್ಲದ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಆರೋಪವನ್ನು ಹೊರೆಸುತ್ತಿರುವುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿದೆ.  ಈ ಮೊದಲು ಸಹಾ ಹಣ, ಅಧಿಕಾರ  ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲವೇ, ಈಗಿನದಕ್ಕಿಂತಾ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಇತ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಸಾಭೀತಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಂದು ಮೌಲ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಹಂತಗಳಲ್ಲೂ ಮರೆಯಾಗಿವೆ, ಮತ್ತು ನಾವೇ ಮರೆಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ.  ತಂದೆ ಆರ್ಥಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು, ತಾಯಿ ಸಂಸಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನ  ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳ ಲಾಲನೆ, ಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ  ಕಾಲದಲ್ಲಿ  ತಾಯಿಯಿಂದ ಬಂದ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು  ಮಕ್ಕಳ ಮನದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಬದಲಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಕುಟುಂಬಕ್ಕಲ್ಲದೆ ಇತರೇ

“ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕುಸಿದರೆ…..ಮನುಷ್ಯ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆಯೇ?” ಡಾ.ಎಂ.ಪ್ರಹ್ಲಾದ್‌ ಅವರ ಲೇಖನ Read Post »

ಅನುವಾದ

“ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಹಾಲ್ನ ಸುಂದರ ಮನಸುಗಳು.” ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ ಕವಿತೆಯ ಕನ್ನಡಾನುವಾದ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಶಶಿಕಲಾ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್‌ ಶಿವಮೊಗ್ಗ

ಅನುವಾದ ಸಂಗಾತಿ ಶಶಿಕಲಾ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್‌ ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ ಕವಿತೆಯ ಕನ್ನಡಾನುವಾದ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ “ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಹಾಲ್ನ ಸುಂದರ ಮನಸುಗಳು.”  ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವುಕಮ್ಯೂನಿಟಿ  ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ.ಕೆಲವು ಸುಂದರ ಮನಸುಗಳ  ಜನರೊಂದಿಗೆ ಯೊಂಗ್ -ಎಗ್ಲಿಂಟನ್ ನಲ್ಲಿ. ನಿಕೋಲೇ ಆಡಲು ಪ್ರೇರಣೆನೀಡಿದಳು, ಹಾಗಂತ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಚಾರ ಬಯಸದವಳು. ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಅನುಭವ ಟೊರೊಂಟೋ ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ.ಮುಗುಳುನಗೆ (smile)ಆಗಿತ್ತು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ  ದಾರಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ. ಭಾಷೆ ಎಂದೂ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ.ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಸನ್ನೇ ಯಲ್ಲೇ ತೋರಿದೆವಲ್ಲ. ಮೋನಿಕಾ, ಬಾರ್ಬರ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿನಾ, ವಿವಿಯನ್… ಅನೇಕ ದೇಶದ ಪ್ರಜೆಗಳುಆದರೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗದ ಅವರ ಭಾಷೆಗಳು ಕೇವಲ ರಂಜನೆಗಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸಂತಸದಿಂದ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಯೊಂಗ್ ಎಗ್ಲಿಂಟನ್ ನಲ್ಲಿ.ನಾವು ಸೀನಿಯರ್ ಸಿಟಿಜನ್ ಎಂಬುದನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆವಲ್ಲಿ.  ಜಾತಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಧರ್ಮ, ದೇಶ ಯಾವುದೂ ಅಡ್ಡ ಬರಲಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಮನೆಯವರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆಡುತಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಅಬ್ಬಾ!ಅದೆಂತ ಸುಂದರ ಅನುಭವ!!ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಹೀಗೇ ಯೋಚಿಸುವಾ.!!  ಒತ್ತಡ ರಹಿತ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಪರತೆಯಿಂದಿರಿಇದೇ  ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಮನಃಶಾಂತಿಗೆ ದಾರಿ***** Beautiful minds of Community hall In community hall we started playing badminton,  With some beautiful minds of Yonge-Eglinton. Nicole encouraged me to play a game,  Not expecting  any name or fame. It is a nice experience in Toronto, Canada.  “Mugulunage” (smile) is the way of friendship in Kannada. Language is not a barrier to communication.  We just exchange our feelings through our expression. Monica, Barbara, Christina, Vivian…  CitizensOf different countries butlanguages unknown. Just for fun, joyfully playing all in one Eglinton,  forgetting that we are senior citizens. Caste, culture, religion, country: no barriers.  When all think as one family members. Oh!! What a wonderful experience!!  If everyone think like this?!! Live simple and be friendly to reduce the stress.  It is the secret of Happiness and P E A C E.!!! ———— Shashikala Chandrashekar,  

“ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಹಾಲ್ನ ಸುಂದರ ಮನಸುಗಳು.” ಇಂಗ್ಲೀಷ್‌ ಕವಿತೆಯ ಕನ್ನಡಾನುವಾದ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಶಶಿಕಲಾ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್‌ ಶಿವಮೊಗ್ಗ Read Post »

ಅಂಕಣ ಸಂಗಾತಿ, ಅಕ್ಷರಯಾನ

ಅಂಕಣ ಸಂಗಾತಿ ಶಿವಲೀಲಾ ಹುಣಸಗಿ ಅಕ್ಷರಯಾನ ಬದುಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಕಥಾಲೋಕ ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಅವರ “ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್” ಬದುಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಕಥಾಲೋಕ‘ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್’ಕಥೆಗಾರರು: ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಕನ್ನಡದ ಸಮಕಾಲೀನ ಕಥಾಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕಥನಶೈಲಿ, ಭಾಷೆಯ ಲಾಲಿತ್ಯ, ಜೀವನಾನುಭವಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಮಾನವೀಯ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿರುವ ಕಥೆಗಾರರು ಶ್ರೀ ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ. ಅವರ ಕಥೆಗಳು ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಘಟನೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದ ತಲ್ಲಣಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ, ನೆನಪುಗಳ ಮಧುರತೆ, ಒಂಟಿತನದ ನೋವು ಹಾಗೂ ಬದುಕಿನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವುಗಳು ಅವರ ಕಥೆಗಳ ಜೀವಾಳ. ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸರಳ ಸದ್ಗುಣಿ ಮತ್ತು ಮೃದುಭಾಷಿ ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ರವರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ನಾನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ,ನಮ್ಮ ಯಲ್ಲಾಪುರ ತಾಲೂಕಿನ ಮಂಚಿಕೇರಿಯ ರಾಜರಾಜೇಶ್ವರಿ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಕಮ್ಮಟ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ…ಕವನ,ಕಥೆ ಬರೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಶಿಬಿರ ಆಯೋಜನೆ…ನಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಲು ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ಸರ್ ಮತ್ತು ಎಚ್ ಎಸ್ ರಾಘವೇಂದ್ರ ರಾವ್..ಮತ್ತೆ ಹಿರಿಯರ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ‌..ಕಲಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ…ಬಡತನ ಆ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹಣ ತುಂಬಲು ನನ್ನಿಂದ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ..ಬಿಸಗೋಡ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ನ ಮುಖ್ಯಾಧ್ಯಾಪಕರು ದಿ.ಟಿ.ರಾಜಶೇಖರ ಸರ್ ನನ್ನಲ್ಲಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಆಸಕ್ತಿ ಗಮನಿಸಿ ಅವರೇ ಹಣ ತುಂಬಿ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಸತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿದ್ದು ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಳಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಶ ಕಲಿಯಲು ಕಳಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯ. ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ‘ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್’ ಕಥಾಸಂಕಲನವು ಒಂಬತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ‘ಕುತನಿ ಕುಲಾಯಿ’, ‘ಭಾಮೆ ಕೇಳೊಂದು ದಿನ’, ‘ಬೆಳಕಿನ ಬಿಡಾರ’, ‘ವಾಯಾ ಚಿನ್ನದ ಕೇರಿ’, ‘ಎವರ್ ಗ್ರೀನ್’, ‘ಕಾಗದದ ಚೂರು’, ‘ಹಲೋ ಮೈಕ್ ಟೆಸ್ಟಿಂಗ್’, ‘ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್’ ಮತ್ತು ‘ಮೃಗನಯನಾ’ ಕಥೆಗಳು ಬದುಕಿನ ವಿವಿಧ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಸ್ತು, ಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನೆಲೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಓದುಗರನ್ನು ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಆಳವಾದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಕಥಾ ಕೃತಿಯ ಮೊದಲ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಬಿಂದು“ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್”   ನೆನಪುಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಸಂಕಲನದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಕಥೆಯಾದ ‘ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್’ ಕಡಲತೀರದ ಸುಂದರ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು, ದೀಪಸ್ತಂಭದ ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣ, ಸಂಜೆಯ ಮಂಕುಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕಡಲತೀರದ ಜನಜೀವನ ಕಥೆಗೆ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.ಅನಿ ಮತ್ತು ಚಮೇಲಿ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು, ಕುಟುಂಬದೊಳಗಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳು, ತಾಯಿಯ ನೋವುಗಳು ಹಾಗೂ ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅನಾರ್ಕಲಿ ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್‌ಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಕೇವಲ ವಸ್ತುವಿನ ವರ್ಣನೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ನೆನಪುಗಳು, ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ದ್ರೌಪದಿಯ ವಸ್ತ್ರಾಪಹರಣದ ಪ್ರಸಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್‌ಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಲೇಖಕರ ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಎದುರಾಗುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಅಪಾಯ ಮತ್ತು ಅನಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶ ಬದುಕಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಂಕೇತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ತಲ್ಲಣ, ಭಯ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ರೂಪಕವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ನೆನಪು ಮತ್ತು ವರ್ತಮಾನಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಥೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಎವರ್ ಗ್ರೀನ್ ಕತೆಯು ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ಹಿಂದಿನ ಬವಣೆ. ‘ಎವರ್ ಗ್ರೀನ್’ ಕಥೆಯು ಚಲನಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳ ಆಕರ್ಷಕ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ಹಿಂದಿರುವ ನೈಜ ಬದುಕನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ಸ್ಥಳ, ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ಲೈಟ್‌ಬಾಯ್‌ಗಳು, ನೃತ್ಯ ಕಲಾವಿದರು ಹಾಗೂ ನಟ-ನಟಿಯರ ಒಡನಾಟದ ಮೂಲಕ ಸಿನಿಮಾ ಜಗತ್ತಿನ ಒಳಮಗ್ಗುಲುಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.ಹಿರಿಯ ನಟ ಶರತ್‌ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗ ವಿಲೋಮ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ತಂದೆ-ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಂತರ, ತಲೆಮಾರುಗಳ ಆಲೋಚನಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಲೇಖಕರು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ತಂದೆಯ ಜನ್ಮದಿನದಂದು ಮಗ ನೀಡಲು ಬಯಸುವ ಅಚ್ಚರಿಯ ಉಡುಗೊರೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶವು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ.ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲಾವಿದರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ನೋವು, ನಿರಾಸೆ ಮತ್ತು ಒಂಟಿತನಗಳಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ಕಥೆ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.ಖ್ಯಾತಿ ಮತ್ತುಜನಪ್ರಿಯತೆಗಿಂತಲೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯತೆ ಎಂಬ ಜೀವನಸತ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಕುತನಿ ಕುಲಾಯಿ : ಶ್ರಮದ ಬೆವರಿನ ಬದುಕು ‘ಕುತನಿ ಕುಲಾಯಿ’ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಗರಜೀವನದ ಗದ್ದಲ, ಬೀದಿಗಳ ಓಡಾಟ, ದುಡಿಮೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಚಿತ್ರಿತವಾಗುತ್ತವೆ. ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಶ್ರಮ, ಬದುಕಿನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ದಿನನಿತ್ಯದ ಜಂಜಾಟಗಳ ಮೂಲಕ ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳ ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಲೇಖಕರು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾರೆ.ನಗರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬೆವರಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಬದುಕಿನ ನೋವು, ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳು ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದೆ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಮೌನ ಬದುಕುಗಳನ್ನು ಕಥೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮಾನವೀಯ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಶ್ರಮದ ಘನತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ಈ ಕಥೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಆಶಯವಾಗಿದೆ. ಇತರ ಕಥೆಗಳ ಕಥನಲೋಕ‘ಭಾಮೆ ಕೇಳೊಂದು ದಿನ’, ‘ಬೆಳಕಿನ ಬಿಡಾರ’, ‘ವಾಯಾ ಚಿನ್ನದ ಕೇರಿ’, ‘ಕಾಗದದ ಚೂರು’, ‘ಹಲೋ ಮೈಕ್ ಟೆಸ್ಟಿಂಗ್’ ಮತ್ತು ‘ಮೃಗನಯನಾ’ ಕಥೆಗಳು ಸಂಕಲನದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಕಥೆಗಳ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅಡಗಿದೆ.ಈ ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ, ನೆನಪು, ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಏರಿಳಿತ, ನಗರಜೀವನದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಭಾವನೆಗಳ ವಿವಿಧ ಮುಖಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯೂ ಓದುಗರನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವದ ನೆಲೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಕಥಾವಸ್ತುವಿನ ವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅವುಗಳೊಳಗಿನ ಮಾನವೀಯ ಸಂವೇದನೆಗಳು ಸಂಕಲನದ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗಿವೆ. ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಕಥೆಗಳ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ ಅವರ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣಾ ಕೌಶಲ. ಸರಳವಾದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಗಾಢವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅನನ್ಯ. ಕರಾವಳಿಯ ಬದುಕಿನ ಸೊಗಡು, ಆಡುಮಾತಿನ ಸಹಜತೆ, ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಲವಲವಿಕೆ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ವರ್ಣನಾತ್ಮಕ ಶೈಲಿ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಕಲಾತ್ಮಕ ಮೆರುಗನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.ಅವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಓದುಗ ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ, ಅವರ ನೋವುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವರ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಒಬ್ಬನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೌನವೇ ಮಾತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥವನ್ನು ಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣ ಘಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ದೊಡ್ಡ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಅವರ ಕಥನತಂತ್ರ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸಮುದ್ರ, ಮನೆ, ಬೀದಿ, ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ತಾಣ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಪಾತ್ರಗಳ ಭಾವಲೋಕದ ಭಾಗವಾಗುತ್ತವೆ. ರೂಪಕ, ಸಂಕೇತ ಮತ್ತು ನೆನಪುಗಳ ಹಂದರ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಳವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಓದುಗರ ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಈ ನಿರೂಪಣಾ ಕ್ರಮವೇ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುರುತನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದೆ.ಕೃತಿಯ ಆಶಯ ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ನೋಟ,ಈ ಕಥಾಸಂಕಲನದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ಬಾಹ್ಯ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಆಂತರಿಕ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಲೇಖಕರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ನೀಡಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಒಂಟಿತನವಾಗಲಿ, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಮೂಡುವ ಭಯವಾಗಲಿ, ದುಡಿಮೆಯ ನಡುವೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕಳೆಯುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕಾಗಲಿ,ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ಮಾನವೀಯ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕಾಣುತ್ತದೆ.ಕಥೆಗಳ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಘಟನೆಗಳಿಗಿಂತ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯವಿದೆ.  ಓದುಗ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೂ ಅದರೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಲೇಖಕರ ಯಶಸ್ಸು ಅಡಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ‘ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್’ ಕೇವಲ ಒಂಬತ್ತು ಕಥೆಗಳ ಸಂಕಲನವಲ್ಲ; ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ವಿವಿಧ ಭಾವನೆಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನುಭವಗಳ ಅನಾವರಣದ ಕಥಾಲೋಕ. ಬದುಕಿನ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅಡಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಕೃತಿ.ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರು ತಮ್ಮ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಚಿತ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರ ಬದುಕಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಧ್ವನಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಬರೀ ಘಟನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನೆನಪುಗಳ ನವಿರು, ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೆಸುಗೆ, ನೋವಿನ ಮೌನ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಬದುಕಿನ ಹುಡುಕಾಟ. ಈ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಓದುಗರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸುವ ‘ಅನಾರ್ಕಲಿಯ ಸೇಫ್ಟಿಪಿನ್’ ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಕಥನಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವ ಗಮನಾರ್ಹ ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ.ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ಮುಗಿಯುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅವು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳು ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಭಾವನೆಗಳೇ ಈ ಕಥಾಸಂಕಲನದ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ. ಕೃತಿಯ ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಶಯವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಸಾರುತ್ತದೆ.ಕವಿಯ ಒಳತುಡಿತಗಳು ಮಾನವನ ಜೀವಸೆಲೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ.. ನಾವುಗಳು ಕಥೆಯ ಹಂದರ ಹೆಣೆಯುವಾಗ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಸಂಗತಿಗಳು ಬದುಕಿನ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗವಾಗಲು ಪ್ರೇರಣೆಯೆಂಬುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ.ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಓದುವ ಬಳಗ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ!.. ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಓದು ಅವಲೋಕನವಷ್ಟೇ…ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದವಳು ನಾನನಲ್ಲ..ಓದುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಓದು,ಅರ್ಥೈಸುವಿಕೆ ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು… ಶಿವಲೀಲಾ ಹುಣಸಗಿ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಯಲ್ಲಾಪುರದ ಶಿವಲೀಲಾ ಹುಣಸಗಿಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕವಯತ್ರಿ. ಅವರು ಎಂ.ಎ., ಬಿ.ಎಡ್., ಟಿ.ಸಿ.ಎಚ್. ಪದವೀಧರೆಯಾಗಿದ್ದು, ೨೮ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕವಯತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿರುವ ಇವರು ಕವನ, ಕಥೆ, ಪ್ರಬಂಧ, ಹಾಯ್ಕು,ರುಬಾಯಿ, ಗಜಲ್, ಅಂಕಣ ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.೧೦ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಇವರು ಅನುಪಮ ಸೇವಾ ಪುರಸ್ಕಾರ, ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕನ್ನಡತಿ, ಬೇಂದ್ರೆ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಆದರ್ಶ ಶಿಕ್ಷಕಿ, ಕನ್ನಡ ರತ್ನ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯ ಹಾಗೂ ಜಿಲ್ಲಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಿಗೆ ಭಾಜನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಧನೆ ವರ್ಲ್ಡ್ ಪ್ರೆಸ್ ಬುಕ್ ಆಫ್ ರೆಕಾರ್ಡ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿಯೂ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Read Post »

ಅಂಕಣ ಸಂಗಾತಿ, ಸಾವಿಲ್ಲದ ಶರಣರು

ಶರಣರ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಶಶಿಕಾಂತ್‌ ಪಟ್ಟಣ ರಾಮದುರ್ಗ ಸಾವಿಲ್ಲದ ಶರಣರು ಡಾ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಸ್ವಾಮಿಗಳು  ತೋಂಟದಾರ್ಯ ಮಠ ಡಂಬಳ -ಗದಗ ತೋಂಟದಾರ್ಯ ಮಠ, ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ವಿರಕ್ತ ಮಠಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಭಾರತದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗದಗ ನಗರದಲ್ಲಿದೆ. ಶ್ರೀ ಜಗದ್ಗುರು ತೋಂಟದಾರ್ಯ ಸಂಸ್ಥಾನ ಮಠ, ಡಂಬಳ-ಗದಗ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಇದು ಶ್ರೀಮಂತ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಮಠವು ಗದಗ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಅನೇಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಗದಗದಲ್ಲಿ ಯಡೆಯೂರಿನ ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಯತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಲಿಂಗಾಯತ ಮಠದ ಶಾಖೆ. ಮಠದ ವತಿಯಿಂದ 89 ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಗದಗ, ಹಾವೇರಿ ಮತ್ತು ಯಡೆಯೂರಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ 3 ‘ನಿತ್ಯ ದಾಸೋಹ’ ಸೇವೆಗಳು (ನಿರ್ಗತಿಕರಿಗೆ ದೈನಂದಿನ ಆಹಾರ) ಇವೆ. ಮಠವು ಮಹಾಂತ ಶ್ರೀ ತ್ರಿವಿದ ದಾಸೋಹಿ ಜಗದ್ಗುರು ತೋಂಟದ ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿದೆ . ತೋಂಟದಾರ್ಯ ಮಠವು ಗದಗ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಅನೇಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಶ್ರೀ ಮನ್ ನಿರಂಜನ ಜಗದ್ಗುರು ಡಾ ತೋಂಟದ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು ಯಡೆಯೂರು ಸಂಸ್ಥಾನ ಮಠ, ಡಂಬಳ-ಗದಗ ಈ ಸೇವಾ ಕೇಂದ್ರಿತ ಸಂಘದ ಖಾಯಂ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು. ಅವರು ಬಹುಮುಖಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾರ್ಶನಿಕ. ಅವರು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಮಠದ ಎಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ, ಪ್ರಗತಿಪರ ಮತ್ತು ತರ್ಕಬದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಶ್ರೀ ತೋಂಟದ ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಶಿವಯೋಗಿಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ 18 ನೇ ಮಠಾಧೀಶರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಉಸ್ತುವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೈಂಕರ್ಯ ಸೇವಾ ಸಂಘವು ತನ್ನ ಗೋಳ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಲಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಶ್ರೇಷ್ಠ ‘ಲಿಂಗಾಯತ ಪರಂಪರೆ’ಯ ಒಂದು ತುದಿ ಬಸವ ಕಲ್ಯಾಣದಲ್ಲಿರುವ ಶೂನ್ಯಪೀಠ (ವಿರಕ್ತ ಪರಂಪರೆ) ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿ ಯಡೆಯೂರು-ಡಂಬಲ್-ಗದಗ ತೋಂಟದಾರ್ಯಮಠ. 12 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುಗಳಿಂದ ಆರೋಹಣಗೊಂಡ ಶೂನ್ಯ ಪೀಠವು 300 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ 15 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ತೋಂಟದ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಶಿವಯೋಗಿಗಳಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಏರಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ತೋಂಟದಾರ್ಯ ಮಠವು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿರಕ್ತ ಪರಂಪರೆಯ ವಾರಸುದಾರ. ಹೀಗಾಗಿ ತೋಂಟದಾರ್ಯ ಮಠವು ಲಿಂಗಾಯತ ಸಮುದಾಯದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ. ಈ ಮಠದ ಮಠಾಧೀಶರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಉನ್ನತ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಮಠವು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಉಡುಗೊರೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇಣಿಗೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ರಾಜ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ಕೆಳದಿ ಅರಸರು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ದ್ಮಬಲ್ ಮಠವು ಸುಂದರವಾದ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಚಿನ್ನದ ಆಭರಣಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಪಾದುಕೆ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹುದುಗಿರುವ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಕಾರ್ಪೆಟ್ಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರು. 19 ಮತ್ತು 20ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಿರಸಂಗಿಯ ಲಿಂಗರಾಜ ಸರ್ ದೇಸಾಯಿ, ವಂಟಮೂರಿನ ರಾಜಾ ಲಖಮಗೌಡ ಸರ್ ದೇಸಾಯಿ, ಅರಟಾಳ ರುದ್ರಗೌಡ, ಸರ್ ಸಿದ್ದಪ್ಪ ತೋಟಪ್ಪ ಕಂಬಳಿ ಮುಂತಾದ ಗಣ್ಯ ಲಿಂಗಾಯತರು ಮಠದ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಶ್ರೇಯೋಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಅವಿರತವಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಠವು ಕರ್ನಾಟಕ, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ, ತಮಿಳುನಾಡು ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ 7000 ಎಕರೆ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು 500 ಶಾಖೆಗಳ ಮಠಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಗಣಿತವು ತನ್ನ ಭವ್ಯ ಇತಿಹಾಸದ ವಿವಿಧ ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅವರ ಕಲ್ಯಾಣ ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಾಗಿ ತನ್ನ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉಯಿಲು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಟ್ರೆಂಡ್ ಸೆಟ್ಟರ್ ಆಯಿತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಜನನ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ : ಸ್ವಾಮೀಜಿ 1949 ರಲ್ಲಿ ಬಿಜಾಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸಿಂದಗಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. ಬಿಜಾಪುರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬರಪೀಡಿತ ಜಿಲ್ಲೆ. ಇದು 12 ನೇ ಶತಮಾನದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಮಹಾನ್ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕ ಮಹಾತ್ಮ ಬಸವೇಶ್ವರರಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ, ಅವರ ಪ್ರತಿಮೆ ಸಂಸತ್ತಿನ ಆವರಣದಲ್ಲಿದೆ.  ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೂಡ ಇದೇ ಜಿಲ್ಲೆಯವರು. ಅವರು 1949 ರಲ್ಲಿ ಸಿಂದಗಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಿಂದಗಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. ಅವರ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮಹಾತಪಶ್ವಿ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂತ, ಸುಧಾರಕ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರು ಆರಂಭಿಕ ಧಾರ್ಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮತ್ತು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಗಾಗಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಅವರು 1974 ರಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಪಡೆದರು. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ವಾಸ್ತವ್ಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಡಾ. ಡಿ.ಆರ್.ಬೇಂದ್ರೆ, ಡಿ.ಎಸ್.ಕರ್ಕಿ, ಡಾ.ಆರ್.ಸಿ.ಹಿರೇಮಠ, ಡಾ.ಎಂ.ಎಂ.ಕಲಬುರ್ಗಿ, ಡಾ ಎಸ್ ಎಸ್ ಭೂಸನೂರಮಠ , ಪಂಡಿತ್ ತೋಪಕಾಣೆಯವರ ನಿಕಟ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಹಾಪುರುಷರಾಗಿದ್ದರು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು ಮೂರಸಾವಿರಮಠ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಪರಮಜ್ಯೋತಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮಾಸಿಕ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದರು. ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿವೇಕಾನಂದರು: ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮದ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಬಲಪ್ರಯೋಗದ ಮಾತುಗಳು ಜನರನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸಿದವು. ಈ ಅಪರೂಪದ ಗುಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಗಣಿತಕ್ಕೆ ಮಠಾಧಿಪತಿಯನ್ನಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಾಚೀನ ಮಠಗಳ ನಡುವೆ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಯಿತು. ಆದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯಡೆಯೂರು-ಡಂಬಳ-ಗದಗ ತೋಂಟದಸ್ವಾಮಿ ಮಠದ ಮಠಾಧೀಶರಾಗಲು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಒಪ್ಪಿದರು. 2ನೇ ಬಸವೇಶ್ವರರೆಂದೇ ಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಯಡೆಯೂರು ಸಿದ್ಧಲಿಂಗೇಶ್ವರ ಮಹಾಪರಂಪರೆಯ 19ನೇ ಪೀಠಾಧಿಪತಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು 29 ಜುಲೈ 1974 ರಂದು ಪವಿತ್ರ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಅಂದಿನಿಂದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪಕ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮಠವು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಾಚೀನ ಮಠವಾಗಿದ್ದು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ರಾಜಾಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೆಳದಿ ರಾಜವಂಶವು ಮಠಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದು ಮಠಕ್ಕೆ ಅದರ ಕೊಡುಗೆ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.  ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರ ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ಗಣಿತದ ಅದ್ಭುತ ಸೇವೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ರಾಜಮನೆತನದ ಗಣ್ಯರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ವರ್ಷಗಳು ಮುಂದುವರೆದಂತೆ, 20 ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಣಿತದ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ವೈಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು. ಆ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು ಈ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲಿಂಗಾಯತ ಮಠದ ಹಳೆಯ ಭವ್ಯತೆಯ ಸಂರಕ್ಷಕರಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. 1974 ರಲ್ಲಿ ಪೀಠಾರೋಹಣ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅವರು ನೀಡಿದ ಮೊದಲ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುವುದು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ: “ಮಠದ ಮಠಾಧೀಶರಾಗಲು ದೇವಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಗೋಪುರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಅಲ್ಲ. ಜನರನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯ. ಮಠವು ಭಜನೆ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಸ್ಥಳವಲ್ಲ. ಅವು ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯ ಕೇಂದ್ರಗಳು, ಜನ ಜಾಗೃತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಲೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಚರ್ಚೆಯಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಎಂದು ಸಮೀಕರಣ, ಜಾತಿ, ಆಚಾರ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬಾರದು. ಅದು ಧರ್ಮದ ಸಂಕುಚಿತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ. ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ಸಹ ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರೀತಿ, ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದತೆ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ. ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕೀಕರಣದ ಉತ್ತೇಜನಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ಭವಿಷ್ಯದ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಇದು ನೀಲಿ ಮುದ್ರೆಯಾಯಿತು. ಲಿಂಗಾಯತ ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಮಾಜದ ಸ್ಥಾಪನೆ: ಮೊದಲ ಹಂತವಾಗಿ ಅವರು ಈ ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ 37 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಶಿವಾನುಭವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವುದು ದಾಖಲೆಯಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸಂಘಟನೆ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಹಲವಾರು ಮಠಗಳು ಮತ್ತು ಮಠಗಳು ಸಹ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಮಠದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಸೋಮವಾರ ನಡೆಯುವ ಶಿವಾನುಭವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಧರ್ಮ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಮಾಜಮುಖಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಜಾತಿ, ಮತ, ಸ್ಥಾನಮಾನ, ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಕವಿಗಳು, ಕಲಾವಿದರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಚಿಂತಕರು, ವೈದ್ಯರು, ರೈತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಪುರೋಹಿತರು, ಮೌಲ್ವಿಗಳು, ಭಟ್ಟಾರಕರು, ಯತಿಗಳು, ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರಿಗಳು, ಸಂಗೀತಗಾರರು, ನಟರು, ನಾಟಕಕಾರರು, ಮುಂತಾದವರು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಖ್ಯಾತಿಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟು, ರಂಗ ನಟರು ಇತ್ಯಾದಿ. ಈ ಶಿವಾನುಭವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಈ ಡಯಾಸ್ ಅನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದ ಜನರ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ರಚನಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತನೆಗಳ ಕಾರ್ಯಾಗಾರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ಅದು 2000 ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿರುವುದರಿಂದ ಗಿನ್ನೆಸ್ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯಲು ಅರ್ಹತೆ ಗಳಿಸಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆ: ರೈತರ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗದೆ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸದಾ ವಿಚಿತ್ರಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವ ರೈತರ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ವಿನೂತನ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಗಲಕೋಟೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜಮಖಂಡಿ ತಾಲೂಕಿನ ಚಿಕ್ಕಪಡಸಲಗಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಾ ನದಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಬ್ಯಾರೇಜ್ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಅವರು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಲು ರೈತರನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿದರು, ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಹಣಕಾಸು ನೀಡಿದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಮಾಜಿ ಸಚಿವರಾದ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ದು ನ್ಯಾಮಗೌಡರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಹಣದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಈ ಬ್ಯಾರೇಜ್ ಇಡೀ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಭಾರತದ. ಇದನ್ನು ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಉದ್ಘಾಟಿಸಿದರು. ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧೀಜಿ, ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಮಿತಿಯ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು. “ನೀವು ನಮಗೆ ನೀರು ಕೊಡಿ, ನಾವು ನಿಮಗೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣದಿಂದ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಮೇಡಂ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ಹರ್ಷ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಅವರ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಮೇಡಂ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಅವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿದ್ದರು. ರೈತರ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಡಂಬಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಇಲಾಖೆಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಹ ದಾನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಭೂರಹಿತರು ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ 4000 ಎಕರೆ ಮಠದ ಭೂಮಿ ವಿತರಣೆ : ಮಠವು ರಾಜವಂಶಸ್ಥರು ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರು ನೀಡಿದ 4000 ಎಕರೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಗದಗ, ಮುಂಡರಗಿ, ಬಾದಾಮಿ, ರೋಣ, ಯಲಬುರ್ಗಾ, ನವಲಗುಂದ ಮೊದಲಾದ ತಾಲೂಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರೈತರು ಹಾಗೂ ಸಾಗುವಳಿ ಮಾಡದೇ ಇರುವ ರೈತರಿಗೂ ಯಾವುದೇ ವಿವಾದವಿಲ್ಲದೇ ಸಕಲ ಸಂತಸದಿಂದ ಭೂ ಒಡೆತನವನ್ನು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವಿರಾರು ರೈತರು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಮುನಿಸು ವಿತರಣೆಯ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಾದರು. ಪ್ರತಿದಿನ 15000 ಜನರಿಗೆ ಉಚಿತ ಆಹಾರ: ಕಾಯಕ (ಕೆಲಸ) ಮತ್ತು ದಾಸೋಹ (ಉಚಿತ ಆಹಾರ) ಬಸವೇಶ್ವರ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು. ಅದರಂತೆ ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಯಡೆಯೂರು ಮತ್ತು ಕೆಗ್ಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಗದಗ ಮತ್ತು ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ದಾಸೋಹ (ಉಚಿತ ಅನ್ನದಾನ) ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಉಚಿತ ಆಹಾರ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿದಿನ 15000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಕೋಮುವಾದದ ವಿರುದ್ಧ ಧರ್ಮಯುದ್ಧ: 11-09-1993 ರಂದು ರಾಮಕೃಷ್ಣ ವಿವೇಕಾನಂದ ಆಶ್ರಮದ

Read Post »

ಕಾವ್ಯಯಾನ

ಡಾ. ಹೆಚ್. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ “ಬೆನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ”

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ. ಹೆಚ್. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ “ಬೆನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ” ಮೌನದಮನಸು,ಕಣ್ಣೊಳ ಅರಳಿದಕನಸು;ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದಸವಿಗನಸು,ಎಂದಾಗುವುದೋನನಸು! ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಮುಳ್ಳು,ಮೌನವಾದರೆ ಬೇಲಿ;ಒಂದೇ ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದರೂ,ಮನಸು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿ! ಹುಬ್ಬಿನಲಿ ಭರತನಾಟ್ಯ,ಬೆರಳುಗಳಲಿ ತಾಳ;ಮುನಿಸಿನ ರಂಗದಲಿ,ನಾನೊಬ್ಬ ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ! ‘ನಾನೇ ಸರಿ’ಎನ್ನುವ ನಿನ್ನ ಹಠ;‘ನನ್ನನ್ನೂ ಕೇಳು’ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಮೊರೆ! ಹಾಲು ಉಕ್ಕಿತುಒಲೆಯ ಮೇಲೆ;ಹೇಳದ ಮಾತುಒಳಗೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿತು! ಬಾಳಿನ ನೊಗ,ಬಳಲಿದ ಹೆಗಲು;ನಿನ್ನ ದಣಿವನ್ನುನಾನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ! ಅಂಗಳದ ಮಲ್ಲಿಗೆಮುಡಿಗೇರದೆ ಬಾಡಿತು;ಬಾಗಿಲ ದೀಪನೆರಳಿಗೆ ಕಾದಿತು! ನೀಳಜಡೆಯ ಹೆಣಿಗೆ,ನೆನಪುಗಳ ಗಂಟು;ಎಳೆಯೆಳೆಯ ನಡುವೆಮಲಗಿವೆ ಕನಸು! ಜಡೆಯ ಗಂಟನ್ನುಬಿಚ್ಚುವೆ ನೀನು;ಮನದ ಗಂಟನ್ನುಬಿಡಿಸುವವರಾರು? ಹಠದ ಜಾತ್ರೆಹಗಲಿಡೀ ನಡೆಯಿತು;ರಾತ್ರಿಯ ಮೌನನಿಟ್ಟುಸಿರು ನುಂಗಿತು! ನೀನು ಗೆದ್ದೆ,ನಾನು ಸೋತೆ;ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆಒಲವೇ ಸೋತಿತು! ನಿನ್ನ ನೋವನ್ನುಓದದೆ ಹೋದೆ;ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನುಹೇಳದೆ ಉಳಿದೆ! ಮುನಿಸಿನ ಮುಳ್ಳನ್ನುಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೀಳೋಣ;ಮಮತೆಯ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿಮಲ್ಲಿಗೆ ನೆಡೋಣ! ಬೆನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇಜಾಸ್ತಿ ನನಗೆ;ಬೆನ್ನಿನ ಬಾಗಿನೊಳಗೆಬದುಕನ್ನೇ ಕಂಡೆ!ಡಾ. ಹೆಚ್. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ

ಡಾ. ಹೆಚ್. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ “ಬೆನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ” Read Post »

ಇತರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿ ಪರಿಚಯ

“ಗಡಿನಾಡಿನ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರ ಅ.ಬಾ. ಚಿ.ಗುರೂಜಿ”ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಶೇಷ ದಯಾನಂದ ಎಂ ಪಾಟೀಲ

ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂಗಾತಿ ದಯಾನಂದ ಎಂ ಪಾಟೀಲ “ಗಡಿನಾಡಿನ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರ ಅ.ಬಾ. ಚಿ.ಗುರೂಜಿ” ಗಡಿನಾಡಿನ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರ ಅ.ಬಾ. ಚಿ.ಗುರೂಜಿ…ಸೊಲ್ಲಾಪೂರ ಜಿಲ್ಲೆ ಅಕ್ಕಲಕೋಟ ತಾಲೂಕಿನ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರನಿವೃತ ಶಿಕ್ಷಕ. ಅ.ಬಾ. ಚಿಕ್ಕ ಮಣೂರಯವರು ಅ.ಬಾ. ಗುರೂಜಿ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದ ವರು.78 ಹರೆಯದ ಅಭಾಚಿಯವರು ಪಾದರಸದಂತೆ ಸದಾ ಕ್ರಿಯಶೀಲರು ಸತತ 45 ವರುಷಗಳಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾ ಬಂದವರು ಕನ್ನಡ ನಾಡು ನುಡಿಗಾಗಿ ಛಲ ತೊಟ್ಟು ನಿ೦ತ ವರು ಕನ್ನಡಮ್ಮಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಿರ೦ತರ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿದವರು.ಕನ್ನಡ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಹೋರಾಟ…ಅ.ಬಾ. ಚಿ.ಯವರು ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬಲು ನಿಸ್ವಾರ್ಥತೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದವರು. ಕನ್ನಡ ಮಕ್ಕಳ ಸಲುವಾಗಿ ರಾತ್ರಿ 8ರಿಂದ 12 ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ತರಗತಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಪಾಲಕರ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸು ಗೆದ್ದು ಗಡಿನಾಡ ಕನ್ನಡ ಜಾಗೃತಿಗಾಗಿ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜನೆ ಹಾಗೂ ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವರು.ಅಲ್ಲದೇ 1991 ರಿಂದ 2002 ವರೆಗೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ ರಾಜ್ಯ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕ ಮಂಡಳ ಬಾಲ ಭಾರತಿಯಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕನ್ನಡ ವಿಷಯದಮೇಲೆ ಹೊ೦ದಿರುವ ಪ್ರಭುತ್ವ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.ಅಕ್ಕಲಕೋಟದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ನಿತ್ಯ ನಿರಂತರ ಹಸಿರಾಗಿರಲು ಇನ್ನೂ ಸಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚಿ ಬ೦ದವರಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹದಿಂದ ಸೇವೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಿಂದ ನೂರಾರು ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ನೀಡಿ ಕನ್ನಡ ಓದಲು ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ಓದುಗರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಗಡಿ ಭಾಗದ ಜನತೆಯ ಮನೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಮನ ಒಲಿಸಿ ಯಾವ ಹಣವನ್ನು ಆಶೆ ಪಡದೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವ ಕಾಯ೯ದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಅ.ಭಾ. ಚಿಯ ವರ ನಿರಂತರ ಪರಿಶ್ರಮ ಹಾಗೂ ಹೋರಾಟ ಗಡಿನಾಡಿನ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಆಶಾಕಿರಣ.ಹೋರಾಟದ ಕೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಿದ ಭಾನಾಡಿಗ ಅ.ಬಾ ಚಿಯವರು.ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆ..ಕರುಳಿನ ಕರೆಹೊನ್ನ ಹೂಗಳುಇನ್ನೂ ಪ್ರಕಟವಾಗದ ಕೆಲವು ಸಂಕಲನಗಳಿವೆ ನಾಡಿನ ಹಾಗೂ ಹೊರನಾಡಿನ ಅನೇಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊ೦ಡಿವೆ ಇಂತಹ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಂದ ಕನ್ನಡ ಉಳಿದಿರುವುದು ಮರಾಠಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಜೀವಂತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಉಸಿರಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುವ ಅ – ಭಾ ಚಿಯವರಿಗೂ ಗಡಿನಾಡು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಮನದಾಳದಿಂದ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು… ———————- ದಯಾನಂದಎಂ ಪಾಟೀಲ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಭಾರತೀಯ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಳಗ ಮಹಾರಾಷ್ಟ…

“ಗಡಿನಾಡಿನ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರ ಅ.ಬಾ. ಚಿ.ಗುರೂಜಿ”ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಶೇಷ ದಯಾನಂದ ಎಂ ಪಾಟೀಲ Read Post »

ಕಾವ್ಯಯಾನ, ಗಝಲ್

 ಅರುಣಾ ನರೇಂದ್ರ ಅವರ‌ ಗಜಲ್

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ  ಅರುಣಾ ನರೇಂದ್ರ ಗಜಲ್ ಕತ್ತಲಾಗಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಲು ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋಣತಿಮಿರ ಮುಸುಕಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ತಮ ಕಳಚಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋಣ ಕೇಕೆ ಹಾಕುತಿದೆ ಕತ್ತಲೆ ಮುತ್ತಿಗೆಯ ಹಾಕಲುಮೌನದಿ ಬೆಳಕ ಕರೆದು ದೃಗ ಮುಚ್ಚಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋಣ ಅಜ್ಞಾನ ಅಸಮಾನತೆಯನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆಎಲ್ಲರೊಂದೇ ಎಂದು ಸ್ನೇಹದ ಕೈ ಚಾಚಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋಣ ಸುಖದ ಬೆಂಬತ್ತಿ ಮನೆ ಮನ ಕತ್ತಲಾಗಿವೆ ಇಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಸಮಾಧಾನ ಕೈತುಂಬ ಬಾಚಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋಣ ಬೆಳಕ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವ ಅರುಣಾಗೆ ಎದೆ ತುಂಬಾ ಹಿಗ್ಗು ಬೆಳ್ಳಿ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಮದ ಮತ್ಸರ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡೋಣಅರುಣಾ ನರೇಂದ್ರ

 ಅರುಣಾ ನರೇಂದ್ರ ಅವರ‌ ಗಜಲ್ Read Post »

ಕಾವ್ಯಯಾನ

ಸಂತೆಬೆನ್ನೂರು ಫೈಜ್ನಟ್ರಾಜ್ ಅವರ “ಚಳಿಯ ಹನಿಗಳು”

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಸಂತೆಬೆನ್ನೂರು ಫೈಜ್ನಟ್ರಾಜ್ “ಚಳಿಯ ಹನಿಗಳು” 1ಹೃದಯ ಸುಡಲಿಸುರಿಚಳಿ ಓಡಿದರೂ ನಡೆದೀತು ;ಅವಳು ನೆನಪಾಗಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ2ಸಣ್ಣ ಕರುಳುದೊಡ್ಡ ಕರುಳುಹಿಮ ಬಂಡೆ ; ಚಳಿಗೆ ದ್ರವ ಎದೆಗೆಇಳಿಯಬೇಕು ಅಥವಾ….3ಸತ್ತ ಬದುಕಿಗೂಸ್ವಂತ ಆಸೆಯಿದೆ ;ಸಾಯೋ ಚರ್ಮದ ಚಳಿಗೆ?ಬೆಂಕಿಯೂ…ಬೋತಲಿಯೂಅನಿವಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಅವಳು4ತುಟಿ ಗಾಜಿನ ಬಟ್ಟಲುತಾಕಿದ ಕೂಡಲೇಗಂಟಲು ಉರಿ ಉರಿಚಳಿ ಒಂದು ನೆಪ ಸಾ…ಅವಳೂಚೂರಿ ಆಡಿಸಿದಂತೆ ಎದೆಗೆ5ನೂರು ಕಂಬಳಿಯ ನೂಕಾಚೆಗೆಳೆಯಒಂದು ಪೆಗ್ಗುಚೂರು ಉಪ್ಪಿನ ಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ಸತ್ತ ಒಲವಿದ್ದರೂಚಳಿಗೆ ಮಾರೋ ಗೋಲಿ…6ಒಲವ ಹಾಡ- ಹಾಡುವವರಿಗೆಲ್ಲಿಯಚಳಿ ಮಾರಾಯರಮ್ಮು ವಿಸ್ಕಿಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಸಖಿಯ ಕಳೆದು ಹೋದ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಚಳಿ ಮಾಯ7ಬೆಂಕಿ ಚರ್ಮವನ್ನುಸಾರಾಯಿ ಕರುಳನ್ನು ಮತ್ತು ಉಸಿರು ಚೆಲ್ಲಿದಒಲವು ಬದುಕನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ ;ಚಳಿ ಆರೋಪಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ…ಸಂತೆಬೆನ್ನೂರು ಫೈಜ್ನಟ್ರಾಜ್ 

ಸಂತೆಬೆನ್ನೂರು ಫೈಜ್ನಟ್ರಾಜ್ ಅವರ “ಚಳಿಯ ಹನಿಗಳು” Read Post »

ಕಾವ್ಯಯಾನ

ಲೀಲು ತೊಡಿಕಾನ ಅವರ ಕವಿತೆ “ಹೃದಯದ ಹಣತೆ”

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಲೀಲು ತೊಡಿಕಾನ “ಹೃದಯದ ಹಣತೆ” ಈ ಕತ್ತಲ ಬೆಳಕಿನ ಗುದ್ದಾಟಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ ಹಣತೆನೀ ಬಂದಾಗಷ್ಟೇ…ತತ್ಕಾಲದ ಶಮನ!ಝಗಮಗಿಸುವ ಬೆಳಕಲ್ಲಿನಿಂತವರ ಹೃದಯದೊಳಗೆತಮ ಅಡಗಿದೆ ನೋಡು! ಕತ್ತಲ ಗೆಲ್ಲಲೇ ಬೇಕೆಂಬಜಿದ್ದು ನಿನಗಿದ್ದಷ್ಟೇನಿನ್ನ ಬೆಳಗುವ ಕೈಗಳಿಗೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಕತ್ತಲೊಂದಿಗಿನ ನಿನ್ನಹೋರಾಟ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಲಭ! ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ಹೋರಾಡುತ್ತಾತೈಲವಾರುತ್ತ ನೀ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗಲೇಗಾಳಿಯೂ ಕತ್ತಲ ಜೊತೆ ಸೇರಿಮಾಡಿದ ಮಸಲತ್ತಿಗೆನೀ ಮಣಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಹೊರಗೆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಕತ್ತಲ ಗೆದ್ದೆನೆಂದು ಬೀಗುವವರಒಳಗೆ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕತ್ತಲೆ?ಕೇಳಿ ಬಿಡು ಹಣತೆ ಬೆಳಕೇ ಕಾಣದ ಹೃದಯಗಳುಎಡವಿ ಉಳುಕುವ ಮುನ್ನತೂರಿ ಬಿಡು ಹೃದಯದೂರಿನ ಒಳಗೆಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲು ಮರೆಯಾದರಷ್ಟೇಪ್ರತಿಫಲಿಸಬಹುದೇನೋ…ಹೊರ ಜಗತ್ತು ಲೀಲು ತೊಡಿಕಾನ

ಲೀಲು ತೊಡಿಕಾನ ಅವರ ಕವಿತೆ “ಹೃದಯದ ಹಣತೆ” Read Post »

ಅನುವಾದ, ಕಥಾಗುಚ್ಛ

ತೆಲುಗು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ “ಜರೀನಾ” ಮೂಲ:ಕವಿ ಯಾಕೂಬ್‌ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಕೋಡಿಹಳ್ಳಿ‌ ಮುರಳಿಮೋಹನ್

ಅನುವಾದ ಸಂಗಾತಿ ಜರೀನಾ ತೆಲುಗು ಮೂಲ : ಕವಿ ಯಾಕೂಬ್ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಕೊಡೀಹಳ್ಳಿ ಮುರಳೀಮೋಹನ್ ಜರೀನಾಗೆ ಆಗಿನ್ನೂ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷ. ಏಳನೇ ತರಗತಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿರುವ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದುವುದಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಲೋಕವನ್ನು ಓದುವುದರಲ್ಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ. ಆಟಪಾಟಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗಂಭೀರ ಸ್ವಭಾವದ ಹುಡುಗಿ. ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಮೇಲೆ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಬೇಕು, ತನ್ನ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ತಾನು ನಿಲ್ಲಬೇಕು, ತಂದೆತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕನಸುಗಳು ಅವಳಿಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇನೂ ಅಂಥ ಬೆಲೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೆಂಟರ ಗದ್ದಲ. ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ರಜಿಯಾ ಧಾವಂತದಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಸಲೀಂ, ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿ ಫಾತಿಮಾ ಬೇಗಂ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಮಗ ಅನ್ವರ್ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಜರೀನಾ ಒಳಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನಿಂತವು. ಆ ರಾತ್ರಿ ತಾಯಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಕೇಳಿದಳು: ” ಅಮ್ಮೀ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಏಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ?” “ಒಂದು ರಿಶ್ತಾ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೀತಿದೆ ಕಣೇ…” “ಯಾರ ರಿಶ್ತಾ?” ಜರೀನಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಎದ್ದು ಕುಳಿತಳು. “ನಿನ್ನದೇ ಬೇಟಿ”“ನನ್ನದಾ? ಈಗಲೇ ಶಾದಿನಾ? ನಾನು ಇನ್ನೂ ಓದಬೇಕು ಅಲ್ವಾ ಅಮ್ಮಿ!” ” ಓದಿಕೊಳ್ಳುವೆಯಂತೆ ಬಿಡು. ಮೊದಲು ನಿಕಾಹ್ ಆಗಿಬಿಡಲಿ.” “ಯಾರ ಜೊತೆ?” “ಅನ್ವರ್ ಜೊತೆ.” ಜರೀನಾದ ಮುಖ ಬಿಳುಚಿಕೊಂಡಿತು. ತನ್ನಿಗಿಂತ ಎಂಟು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಿರುವ ಅನ್ವರ್ ಅನ್ನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ “ಮಾಮೂ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಳು. “ಅಮ್ಮಿ, ನನಗೆ ಈ ಮದುವೆ ಬೇಡ.” “ಏನು ಮಾತಾಡ್ತೀಯ ಜರೀನಾ! ತಿಳಿದಿರುವ ಮನೆ. ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಯೂ ಇದೆ. ನಿನಗೆ ಯಾವ ಕಷ್ಟವೂ ಇರಲ್ಲ.” “ಪರಿಚಯದವನು ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕಾ ಅಮ್ಮಿ? ನನಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಆದರೂ ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ?” ರಜಿಯಾ ಮೌನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಮಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದೇ ಅವಳಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಫಾತಿಮಾ ಬೇಗಂಗೆ, ಜರೀನಾ ಸೊಸೆಯಾಗಿಬಂದರೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ಆಶೆ. ರಜಿಯಾಗೆ, ಪರಿಚಿತ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸಿದರೆ ಮಗಳು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ. ಆದರೆ ಅನ್ವರ್‌ಗೆ ಆಗಲೇ ನಜ್ಮಾ ಎನ್ನುವ ಹುಡುಗಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಆ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅನ್ವರ್‌ಗೂ ಈ ಮದುವೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಂದೆತಾಯಿಗಳ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗಿದ್ದ. ಜರೀನಾ ತನಗೆ ಪರಿಚಿತಳೇ, ಮದುವೆಯಾದರೆ ತನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಂಥ ತೊಂದರೆಯೇನೂ ಆಗದು ಎಂದುಕೊಂಡ. ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ. ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಹಿರಿಯರು ನಿಕಾಹ್ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಮದುವೆಯ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಜರೀನಾ ನಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಳು. ಆದರೆ ಆ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ಭಯವಿತ್ತು. ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಯಸ್ಸು ಕೂಡ ಬರುವ ಮೊದಲು, ಬದುಕಿನ ನಿರ್ಧಾರ ನಡೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ಮದುವೆಯಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ವರ್‌ನ ನಡವಳಿಕೆ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಯಾವಾಗಲೂ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳು ಏನಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ಸಿಡುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಜರೀನಾ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿತು. “ಮಾಮೂ, ನಿಮಗೆ ನಾನು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲವಾ?” “ಈಗ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾಕೆ?” “ನೀವು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ನಿಕಾಹ್ ಯಾಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಿ?” ಅನ್ವರ್‌ನ ಮುಖ ಬಿಗಿಯಾಯಿತು. ” ಆಗಿದ್ದು ಆಗಿಹೋಯಿತು. ಈಗ ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?” “ನಿಮಗೆ ಅದು ಕಳೆಯಿಹೋದ ವಿಷಯ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಇದೇ ಜೀವನ, ಮಾಮೂ! ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.” “ನನ್ನ ತಲೆ ತಿನ್ನಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ನೀನು ನೋಡಿಕೋ.” ಅವನು ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದ. ಜರೀನಾ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೀತಿಯೇನಲ್ಲ. ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಜೊತೆಗಾರ. ಆದರೆ ತಾನು ಬಯಸುತ್ತಿರುವುದೇ ಬಹುಶಃ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಯೇನೋ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಶಂಕಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದುಹೋದವು. ಜರೀನಾದ ಬಾಲ್ಯ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಯೌವನ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋಯಿತು. ಅನ್ವರ್ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧ ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ ತವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. “ಅಮ್ಮೀ, ನಾನು ಇನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಾರೆ.” “ಏನಾಯ್ತು ಬೇಟೀ? ಏನಾದರೂ ಜಗಳವಾಯಿತಾ?” “ಜಗಳ ಇದ್ದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ವಾ ಅಮ್ಮೀ! ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಒಂದೇ, ಇರದಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ. ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ಅವನ ಜೊತೆ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ ಅಷ್ಟೇ.” “ಗಂಡಸರೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ ಮಗಳೇ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಬ್ರ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.” “ಎಷ್ಟು ದಿನ ಅಮ್ಮೀ? ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಬ್ರ್ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಕಾಪುರ ಎಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಡವಾದ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಮರೆತು ಬದುಕುವುದೇನಾ?” “ಜನ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ ಜರೀನಾ?” “ಜನರ ಮಾತಿಗಾಗಿ ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮೀ. ಆದರೆ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ನಿನಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?” ರಜಿಯಾ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಮಗಳ ನೋವು ಅವಳಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರ ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಜರೀನಾ ತವರುಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಳು. ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ತಳು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಳು. ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಪರಿಚಿತೆಯೊಬ್ಬಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಳು. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಓದಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮೊದಲಿಗೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪುಟ ಓದುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. “ಈಗ ಓದಿ ಏನು ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ? ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನವರು ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರ ಮಕ್ಕಳೇ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದೇನೆ…” ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯಿಂದ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಜೀವನ ಎಲ್ಲೋ ಹಿಂದುಳಿದಿದೆ. ಈಗ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಇತರರನ್ನು ತಲುಪಲಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವಳ ಭಾವನೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. “ನಾನು ಓದುತ್ತಿರುವುದು ಅವರನ್ನು ತಲುಪುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇನಾ? ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾ?” ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವಳನ್ನು ಚಿಂತನೆಗೆ ತಳ್ಳಿತು. ಇತರರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವಳು ಸೋತಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಓದಬೇಕು ಎಂದು ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದ ತನ್ನನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಆ ಕನಸು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜರೀನಾಗೆ ಓದು ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅಗತ್ಯವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಾನು ಯೋಚಿಸಲು, ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಇತರರ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸದಿರಲು ಓದು ಬೇಕು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸಾದ ದಿನ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ “ಪಾಸ್” ಎಂಬ ಗುರುತು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗೆಲುವೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಅದು ತನ್ನ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ಹಾಕಿದ ಮೊದಲ ಸಹಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಅತ್ತಳು. “ಜರೀನಾ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ನೀನು ಇನ್ನೂ ನನ್ನೊಳಗೆಯೇ ಇದ್ದೀಯ. ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ತಡವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವು ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ…” ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವಳಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ರೆ ಬಂತು. ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆಲ್ಲ ಪರಿಹಾರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲ. ತನ್ನೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಏನೋ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ. ನಂತರ ಅವಳು ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಓಪನ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರು ಅವಳನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. “ಈಗ ಓದಿ ಏನು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ?” ” ಸಂಸಾರವನ್ನೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಓದಿನಿಂದ ಏನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾಳೆ?” ಆ ಮಾತುಗಳು ನೋವು ತಂದರೂ, ಅವಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವಳು ಅರಿತುಕೊಂಡಳು. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ಸಲ್ಮಾ ಕೇಳಿದಳು: “ಜರೀನಾ, ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದುತ್ತಿರೋದು ದಣಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?” “ದಣಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಕೈಬಿಟ್ಟರೆ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರ ಮಾತೇ ಕೊನೆಯ ಮಾತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ನನಗೂ ಹಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.” ಸಲ್ಮಾ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದಳು. “ಅಲ್ಲಾಹ್ ನಿನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಕೊಡಲಿ.” “ಆಮೀನ್,” ಎಂದಳು ಜರೀನಾ. ಎರಡು ಕುಟುಂಬಗಳ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋದವು. ಕೊನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಕರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಈ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. “ಮದುವೆ ಅಂದರೆ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ನೀನು ಹೆಂಗಸು, ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನೇ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕು,” ಎಂದ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿ ಹಮೀದ್ ಸಾಬ್. ಜರೀನಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು: “ಒಂದು ರಿಶ್ತಾ ಉಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು ಅಲ್ವಾ ಖಾಲೂ? ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಯಾರು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ?” ಯಾರಲ್ಲೂ ಉತ್ತರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬದ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಅನ್ವರ್ ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಇರಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅನ್ವರ್ ಮತ್ತೆ ಹೊರಟುಹೋದ ಜರೀನಾವನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಜರೀನಾ ಗರ್ಭಿಣಿ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಆ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ರಜಿಯಾದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಮೂಡಿತು. “ನೋಡಿದಿಯಾ ಬೇಟೀ! ಖುದಾ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಅನ್ವರ್ ಆದರೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಿನ್ನ ಮನೆಮಾತು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.” ಜರೀನಾ ತಾಯಿಯ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು. “ನನ್ನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದ ಮನುಷ್ಯ, ಮಗುವು ಹುಟ್ಟಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆಯಾ ಅಮ್ಮೀ? ಹುಟ್ಟಲಿರುವ ಮಗುವನ್ನು ಒಬ್ಬನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿ ನಾನು ನೋಡಲಾರೆ.” ಗಂಡು ಮಗು ಹುಟ್ಟಿತು. ಹೆಸರು ಇಮ್ರೋಜ್. ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಬೆರಳುಗಳು ತನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಾಗ ಜರೀನಾಗೆ ಜೀವನ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಭವಿಷ್ಯ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಅಪೂರ್ಣ ಬದುಕನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದ ನಂತರ ಅನ್ವರ್ ನಜ್ಮಾ ಜೊತೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಜರೀನಾಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಜಗಳಗಳು, ಕಲಹಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದವು. ಕೊನೆಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನವಾಯಿತು. ಜೀವನದಲ್ಲಿದ್ದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಗೊಂದಲಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ ಜರೀನಾ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇಲ್ಲದೆ ನುಗ್ಗಿಬಂತು. ಮಾವನ ಮಗ, ಅಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿಯ ತಮ್ಮನಾದ ಹಸನ್ ಮನೆಗೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಬರತೊಡಗಿದ. ತನ್ನ ಅಕ್ಕನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದವನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಅಲ್ಲೇ ತಂಗುತ್ತಿದ್ದ. ಜರೀನಾ ಮತ್ತು ಹಸನ್ ಸುಮಾರು ಒಂದೇ ವಯಸ್ಸಿನವರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದವರು ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಹೊರಟಿರುವಾಗ ಅವನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಚಿಕ್ಕ ಇಮ್ರೋಜ್‌ನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಜರೀನಾ ಸಹ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು.

ತೆಲುಗು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ “ಜರೀನಾ” ಮೂಲ:ಕವಿ ಯಾಕೂಬ್‌ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಕೋಡಿಹಳ್ಳಿ‌ ಮುರಳಿಮೋಹನ್ Read Post »

You cannot copy content of this page

Scroll to Top