ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಅನನ್ಯ ಎಚ್ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ “ಕಾಣದ ನೆರಳು” ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಸತ್ಯದ ಹಿಂದೆ,ಬೆನ್ನೇರಿ ಬರುವ ಅಗೋಚರ ಚಂದ;ರೂಪವಿಲ್ಲದ ರೂಪಿಗೆ ನಾವಿಲ್ಲಿ ಮಣಿದಿದ್ದೇವೆ,ಇಲ್ಲದ ಅಸ್ತಿತ್ವವ ಜೀವದೊಳಗೆ ತಂದಿದ್ದೇವೆ. ಮುಟ್ಟಲಾಗದ ಆಕಾಶವ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಕೈಚಾಚಿ,ಕತ್ತಲೆಯಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪರಿತಪಿಸಿ;ನಂಬಿಕೆಯೆಂಬ ಕಗ್ಗತ್ತಲ ದಾರಿಯಲಿ ಸಾಗುತ,ಕಾಣದ ದೇವರ ನೆರಳನೆ ಮೈತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಆತ, ಇರುವುದೆಲ್ಲದರಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿ,ಆದರೆ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಎಂದೂ ಕಾಣದೆ ಮುಚ್ಚಿ;ಸುಂಟರಗಾಳಿಯಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಒಂಟಿ ಮರ ದೇವನೆ?ಅಥವಾ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಂಜಿಕೆಯೆ ಆತನ ನಾಮವೆ? ಸಂಕಟದ ಕಡಲು ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಾಗ ಈ ಬದುಕಿನಲಿ,ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಏಕಾಂತದ ಆ ಕತ್ತಲು ಗೂಡಿನಲಿ;ಮನಸ್ಸು  ಕೈಮುಗಿದು ಬೇಡುವುದು ಯಾರಿಗೆ?ಕಾಣದೆಯೇ ಆ  ಸ್ಪರ್ಶವಿರುವುದೇಕೆ ಒಳಗೆ? ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ್ದೇ ಇಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವಾಗಿಹುದು,ಉಸಿರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದು, ಆದರೂ ಜೀವವಿಹುದು; ದೇವರು; ಕಾಣದಿದ್ದರೇನು, ನಂಬಿಕೆಯ ಕಣ್ಣಲಿ,ಅವನಿಲ್ಲದ ಕ್ಷಣವಿಲ್ಲ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಹಾದಿಯಲಿ. ಕಾಣದ ದೇವರ ನೆರಳೂ ಇಲ್ಲದ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಡಲಲಿ,ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿ ಕರಗಿತು ಮನುಜನ ನೆರಳು;ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿದದ್ದು ದೇವರು ನಂಬಿಕೆಯೂ ಅಲ್ಲಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಅಂತಿಮ ಶೂನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಕರಗಿಹೋದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು. ಅನನ್ಯ ಎಚ್ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ

ಬದುಕಿನ ಸಂಗಾತಿ ಜಯಶ್ರೀ. ಜೆ. ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ   “ಪರರ ಗೆಲುವಿನಲಿ ಪರಮಾನಂದ: ಅಲ್ಪ ತೃಪ್ತಿಯ ಮಹದಾನಂದ”  ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರತಿ ಕಣದಲ್ಲೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸೌಂದರ್ಯವಿದೆ. ಆಕಾಶದ ಅನಂತತೆಯಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುವ ನಕ್ಷತ್ರ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವೋ, ಅನಾಮಧೇಯವಾಗಿ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಪುಟ್ಟ ಕಾಡುಪುಷ್ಪವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮನೋಹರ. ಬದುಕಿನ ಯಶಸ್ಸು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಿಂಹಾಸನವಲ್ಲ; ಅದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಂತಸವನ್ನು ಕಾಣುವ ದಿವ್ಯ ಚೇತನ. ನಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸು ಎಷ್ಟೇ ಕಿರಿದಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ, ಪರರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತ ಕಂಠದಿಂದ ಶ್ಲಾಘಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸುಖ, ಪರಮಾನಂದ.ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಥೆಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕ ಆಸ್ಕರ್ ವೈಲ್ಡ್ ಅವರ ‘ಹ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಿನ್ಸ್’ (ಸುಖಿ ರಾಜ) ಎಂಬ ಕಥೆಯು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ನಿದರ್ಶನ. ನಗರದ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಪಕಳೆಗಳು ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಗೊಂಡ ‘ಸುಖಿ ರಾಜನ’ ಭವ್ಯ ಪ್ರತಿಮೆಯೊಂದಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಚಳಿಗಾಲದ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಕೋಗಿಲೆಯೊಂದು (Swallow) ಆ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಪಾದದ ಬಳಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯಿತು. ರಾಜನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಹಕ್ಕಿ ಕಾರಣ ಕೇಳಿತು. ರಾಜನು ಹೇಳಿದ, “ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಅರಮನೆಯ ಸುಖದಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣೀರು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ಎತ್ತರದಿಂದ ಜನರ ಹಸಿವು, ಬಡತನ ಮತ್ತು ನೋವನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಕರಗುತ್ತಿದೆ.” ರಾಜನ ವಿನಂತಿಯ ಮೇರೆಗೆ, ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯು ತನ್ನ ವಲಸೆಯನ್ನು ಮುಂದೂಡಿ, ರಾಜನ ಕತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಂಪು ರತ್ನವನ್ನು ಬಡ ಹೊಲಿಗೆಗಾರ್ತಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿತು. ರಾಜನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ನೀಲಮಣಿಗಳನ್ನು ಹಸಿದ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಮತ್ತು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳಿಗೆ ನೀಡಿತು. ಕೊನೆಗೆ ರಾಜನ ದೇಹದ ಮೇಲಿದ್ದ ಚಿನ್ನದ ಒಡವೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಿತ್ತು ಬಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಂಚಿತು. ತಾನು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿಹೋಗುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ, ಕಣ್ಣು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ರಾಜನನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡಲಾರದೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿ ಚಳಿಗಾಲದ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ತಂದ ಪರಮಾನಂದ ಅದರದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಥೆಯು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಸ್ವಂತ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತು ಪರರ ಉದ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಾಣುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಯಶಸ್ಸು.ಪರರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಸ್ವಂತ ಅಲ್ಪ ಸಾಧನೆಯನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಕಲೆ. ಈ ತತ್ವವನ್ನು ಸಾಧಕರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದ ಆರು ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದು:ಕಚೇರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಯಶಸ್ಸುಹೆನ್ರಿ ಫೋರ್ಡ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವುದು ಒಂದು ಆರಂಭ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರುವುದು ಪ್ರಗತಿ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಯಶಸ್ಸು.” ಕಚೇರಿಯ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗೆ ಉನ್ನತ ಪ್ರಮೋಷನ್ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಈರ್ಷ್ಯೆ ಪಡದೆ ಅವರನ್ನು ಮನಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅಭಿನಂದಿಸುವುದು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಸಂಕೇತ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ದೋಣಿಯ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು, ಅವರ ಗೆಲುವು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಗೆಲುವು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್‌ನ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಗೌರವ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವ ಗುಣ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಹಗೆತನವನ್ನು ಅಳಿಸಿ, ಸ್ನೇಹದ ಹೊಸ ಪರ್ವವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದ ಸ್ಪೂರ್ತಿಅಮೆರಿಕಾದ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಥಿಯೋಡರ್ ರೂಸ್ವೆಲ್ಟ್ ಅವರ ಸುಂದರ ನುಡಿಯಿದೆ: “ಹೋಲಿಕೆಯು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ಕಳ್ಳ.” ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ತೃತೀಯ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದರೂ, ಪ್ರಥಮ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದ ಗೆಳೆಯನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿ ‘ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಓಡಿದೆ ಗೆಳೆಯಾ!’ ಎಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ಅಸಲಿ ಕ್ರೀಡಾಸ್ಫೂರ್ತಿ ಅಡಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾವು ಸಾಧಿಸಿದ್ದನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ, ನಮಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದವನ ಕಾಲಿಗೆ ಶರಣಾಗುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ವಿಶಾಲ ಹೃದಯದ ಲಕ್ಷಣ. ಬದುಕಿನ ಓಟದಲ್ಲೂ ಪರರ ವೇಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಕರಗದೆ, ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೇ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು.ಕಲಾ ಪ್ರಪಂಚದ ರಂಗುಬ್ರಿಟನ್‌ನ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕ ವಿನ್ಸ್ಟನ್ ಚರ್ಚಿಲ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ನಾವು ಪಡೆಯುವುದರಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಕೊಡುವುದರಿಂದ ಬದುಕನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿಸುತ್ತೇವೆ.” ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕಲೆಗಿಂತ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಶಂಸೆ ದೊರೆತಾಗ, ಆ ಕಲೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದು ಸಹೃದಯತೆ. ಕಲೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ಪರರ ಕುಂಚದಿಂದ ಮೂಡಿದ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣುಂಬಿಕೊಂಡು ‘ಆಹಾ! ಏನು ಕಲ್ಪನೆ’ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸುವಾಗ ನಮ್ಮ ಒಳಗಣ್ಣು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಲೆಯ ಮುಖೇನ ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಸೌಂದರ್ಯದ ಆರಾಧಕರಾಗುವುದು ನಿಜವಾದ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ. ಕೃಷಿಕನ ಉದಾರತೆವಿಜ್ಞಾನಿ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಐನ್ಸ್ಟೈನ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುವಂತೆ, “ಪರರಿಗಾಗಿ ಜೀವಿಸುವ ಬದುಕೇ ಅತ್ಯಂತ ಸಾರ್ಥಕವಾದದ್ದು.” ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಜಮೀನಿನ ರೈತ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಫಸಲು ತೆಗೆದು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದಾಗ, ತನ್ನ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಇಳುವರಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಆತನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸಿಹಿ ಹಂಚುವ ರೈತನಲ್ಲಿ ದೈವತ್ವವಿರುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿತಾಯಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ತರಹದ ಫಲ ನೀಡಲಾರಳು, ಆದರೆ ಶ್ರಮಪಟ್ಟವನಿಗೆ ಒಲಿದಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದೊಡ್ಡತನ. ದೈನಂದಿನ ಕೃಷಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಹರಸುವ ಆಶೀರ್ವಾದದ ಮಾತುಗಳು ಇಡೀ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿಯ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ಹರಡುತ್ತವೆ.ಉದ್ಯಮ ರಂಗದ ಮೈತ್ರಿಅಂಧ ಹಾಗೂ ಕಿವುಡ ಸಾಧಕಿ ಹೆಲೆನ್ ಕೆಲರ್ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರಿದ ಸತ್ಯವಿದು: “ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಾವು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು; ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಾವು ತುಂಬಾ ಸಾಧಿಸಬಹುದು.” ಹೊಸದಾಗಿ ಉದ್ಯಮ ಆರಂಭಿಸಿದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿಯ ಆದಾಯದಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿ ಕಾಣುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಮಾಲ್ ತೆರೆದ ಉದ್ಯಮಿಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯುವುದು ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ಲಕ್ಷಣ. ಅವರ ವ್ಯಾಪಾರ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕಲಿಯಬೇಕೇ ಹೊರತು, ದ್ವೇಷ ಸಾಧಿಸಬಾರದು. ನಿತ್ಯದ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಪರರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಹೊಸ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆಯುತ್ತವೆ. ಕುಟುಂಬದ ಸಂಭ್ರಮಮಹಾನ್ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ಹೇಳುವಂತೆ, “ಅಸೂಯೆ ಎನ್ನುವುದು ಆತ್ಮದ ಒಂದು ರೋಗ.” ಒಂದು ಜಂಟಿ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಇಡೀ ಕುಟುಂಬೇ ಹಬ್ಬದಂತೆ ಆಚರಿಸುವುದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹೆಮ್ಮೆ. ನಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸಾಧಾರಣ ಕೆಲಸವಿದ್ದರೂ, ಅಣ್ಣನ ಮಗನ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಜಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ತಾಯಿಯ ಹೃದಯವೇ ಸ್ವರ್ಗ. ದಿನನಿತ್ಯದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋದರರ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಕಣ್ಣುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರೀತಿ, ಮನೆಯ ನಂದಾದೀಪವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಆರದಂತೆ ಕಾಯುತ್ತದೆ.“ನನಗಿಂತ ಆಶಾವಾದಿಯಾದ ಧನಿಕನಂತೆ ನಾನಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾ,ಆತನ ರಂಗು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಗವನ್ನು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾ,ಈತನ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಆತನ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ತವಕಿಸುತ್ತಾ,ನನ್ನದೇ ಆದ ಆನಂದಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಲ್ಪ ತೃಪ್ತಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ;ಆದರೆ, ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಾಗ,ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಯಿತು, ಆಗ ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ,(ಕತ್ತಲೆಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಂಜಾವಿನ ಸೂರ್ಯನತ್ತ ಹಾರುವ ಭರದ್ವಾಜ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ)ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆನಂದದ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡತೊಡಗಿತು…”ಈ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಶೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್ ಮಾನವ ಸಹಜ ಗುಣವಾದ ಹೋಲಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕವಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸೋಲುಂಡಾಗ ನಾನು ನಮಗಿಂತ ಶ್ರೀಮಂತರಾದವರನ್ನು, ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯರಾದವರನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಳಿ ಇರುವ ಕಲೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಳಿ ಇರುವ ಅಧಿಕಾರ ನನಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಪರರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದೆ.” “ಆದರೆ, ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿತೋ, ಯಾವಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಸತ್ಪುರುಷರ ಅಥವಾ ಸತ್ಯದ ನೆನಪಾಯಿತೋ, ಆಗ ನನ್ನ ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆ ದೂರವಾಯಿತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಕಪ್ಪಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಆಕಾಶದತ್ತ ಹಾರುವ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಯಿತು. ಪರರ ಯಶಸ್ಸು ಕೇವಲ ಅವರದ್ದಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಹಾಡುವಂತಹ ಪರಮಾನಂದ ಲಭಿಸಿತು.” ನಮ್ಮ ಅಲ್ಪ ಯಶಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ತೃಪ್ತಿ ಕಂಡು, ಪರರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೊಂಡಾಡಿದಾಗ ನಮಗೂ ಇಂತಹದೇ ದಿವ್ಯ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಕಾವ್ಯದ ಸಾರ.ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನೀನು ಸಣ್ಣವನಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡು ನಗುವ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಜಗತ್ತಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು! ಜಯಶ್ರೀ. ಜೆ. ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ  

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ ಶಶಿಕಾಂತ ಪಟ್ಟಣ ರಾಮದುರ್ಗ “ಸ್ವರಚಿತ ವಚನಗಳು”             1ಇದ್ದಾಗ ಮೆರಿಬ್ಯಾಡಬಿದ್ದಾಗ ಅಳಬ್ಯಾಡಸದ್ದು ಗದ್ದಲದೊಳಗಇರಬ್ಯಾಡ ಮರುಳೆಬುದ್ಧ ಬಸವರ ನೆನೆ ನೀನುಗೆದ್ದಲಕೆ ಮುದ್ದಿಯಾಗ ಬ್ಯಾಡಎದ್ದು ಹೋಗಾಗಶರಣರ ಸಂಗದಲ್ಲಿರು ಎಂದಬಸವ ಪ್ರಿಯ ಶಶಿಕಾಂತ                2ಹಾಸಿ ದುಡಿಯಲು ಬೇಕುಹಂಚಿ ತಿನ್ನಲು ಬೇಕುಬಡವ ಬಲ್ಲಿದರಿಗೆ ನೀನುಬೆಲ್ಲವಾಗಲು ಬೇಕುಇದ್ದಾಗ ಕರೆದು ದಾಸೋಹ ಮಾಡಿಅಪ್ಪ ಬಸವನ ನಿತ್ಯನೆನೆಯ ಬೇಕೆಂದ ನಮ್ಮಬಸವ ಪ್ರಿಯ ಶಶಿಕಾಂತ               3ಬಸವ ಬಸವಾ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತಾದೊಡ್ಡವರಾದರಯ್ಯ ಸ್ವಾಮಿಗಳುಬಸವ ಬಸವಾ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತಾಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿದು ಕೊಂಡರಯ್ಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳುಬಸವ ಬಸವಾ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತಾಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದರಯ್ಯಾ ಸಾಹಿತಿ ಸಂಶೋಧಕರು.ಬಸವ ಬಸವಾ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತಾಬಸವಣ್ಣನವರನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರಯ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳುಬಸವನ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಸವ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಸ್ಮಿತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಕಂಡುಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿದೇನಯ್ಯಾ ಬಸವ ಪ್ರಿಯ ಶಶಿಕಾಂತ ಡಾ ಶಶಿಕಾಂತ ಪಟ್ಟಣ ರಾಮದುರ್ಗ ಪುಣೆ

 ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ  ಗಂಗಾ ಚಕ್ರಸಾಲಿ     ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಭಯ… ನಿನ್ನ ಮಾತಿನ ಓಲಗದಲಿಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬಾರಿಸಿದ್ದೆಅವು ಕಿವಿತಮಟೆ ಬಡಿದವೆ ಹೊರತುಎದೆಗಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ನಾನುರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು ದಿನವೂ ಸುರಿವಮಳೆಯನ್ನು,ಆನಂದಿಸಲಾದೀತೆ…   ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ಜ್ವಾಲೆನಿನ್ನ ಬಿಗಿದ ಮೊಗವ ತಬ್ಬಿರಲುನಗೆಮಲ್ಲಿಗೆಯಾಗಿ ನಾ ನಿಂತರೆ..ಸುಡದೇ ಹೋದೇನೇ…ಅದಕ್ಕೆಒಗ್ಗರಣೆಯ ಚಟಪಟ ಸದ್ದಲ್ಲಿನನ್ನ ನಾನೇ ಕಳೆದುಹೋಗುವೆ…   ರೊಚ್ಚಿ ಸುರಿವ ಮಳೆಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ಜ್ವಾಲೆಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ..ಆದರೆ  ಅನುದಿನ  ಕಿಡಿಗಳನ್ನುತೂರಿಬಿಡುವ ನಿನ್ನಂತೆ…ನಾನಾಗಬೇಕೆಂದರೆ..ಎನ್ನೊಳಗಿನ ಸಿಹಿತನ ಖಾಲಿಯಾಗುವಭಯವಿದೆ ಅಷ್ಟೇ…. ಗಂಗಾ ಚಕ್ರಸಾಲಿ, ಬೆಳಗಾವಿ    

ಧಾರಾವಾಹಿ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ ಎನ್‌ ನೇರಳೆಕಟ್ಟೆ ಅರ್ಜುನ ಉವಾಚ ಕೌಸಲ್ಯಾಸುತನನ್ನೇ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿತು ಕದನಲತೆ; ಲವಕುಶರ ಕುಶಲತೆ ಭರತ ಮೂರ್ಛೆ ಹೊಂದಿದನೆಂಬ ಭಾರದ, ಸಂತಸವನ್ನು ತರದ ಸುದ್ದಿ ಶ್ರೀರಾಮನನ್ನು ಬಂದು ತಲುಪಿದಾಗ ಸಹಿಸದಂತಾಯಿತು ಅವನಿಗೆ. ಸಹೋದರರ ಸ್ಥಿತಿ ನೋವು ಮೂಡಿಸಿತು.ಸುಗ್ರೀವ, ವಿಭೀಷಣರ ಜೊತೆಗೆ ಯುದ್ಧರಂಗಕ್ಕೆ ಬಂದ, ಕುಶ ಲವರನ್ನು ಕಾಣಲು. ಮಡಿದ ಸೇನೆಯದು ಬಿದ್ದಿತು ರಾಮದೃಷ್ಟಿಗೆ. ಬೇನೆಯದು ಎದ್ದಿತು ರಾಮಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಸಹೋದರರನ್ನು ಕಂಡಾಗ. ಬಿಲ್ಲು ಬಾಣ ಹಿಡಿದು ನಿಂತ ಲವ ಕುಶರ ಪರಿ ಸೋಜಿಗ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು ಅವನಲ್ಲಿ. ಪುಳಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಪೋರರ ವೀರ ನಿಲುವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆಯೇ ರಾಮಧ್ವನಿ ಮೊಳಗಿತು ಮನೋಹರವಾಗಿ.“ಮಕ್ಕಳು ನೀವು. ನಿಮಗೆ ಬಿಲ್ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಿದವರು ಯಾರು? ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯದು ಇರುವುದೆಲ್ಲಿ? ತಂದೆ ಯಾರು? ಯಾರು ತಾಯಿ? ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕದನಕ್ಕಿಳಿಯುವ ಛಲವದು ನಿಮಗೇತಕೆ? ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೇನೆಯನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಬಂದದ್ದೆಲ್ಲಿಂದ?”ರಾಮನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಾಣಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಸೋಕಿದವು ಅವಳಿಗಳ ಮುದ್ದು ದೇಹವನ್ನು. ಕುದುರೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆಂದು ಬಂದವನು ಕದನಕ್ಕಿಳಿಯದೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಮಾತುಕತೆಯೆಡೆಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲಾ! ಎನಿಸಿತು ಅವರಿಗೆ. ಕ್ಷಾತ್ರಪೌರುಷ ತೋರದೆ ಬರಿದು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಸಾಧನೆ! ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು ಅವರಲ್ಲಿ.ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದರು ರಘುಕುಲತಿಲಕನಿಗೆ; ತಮ್ಮ ಜನಕನಿಗೆ. “ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿ ನೋಡು ನಮ್ಮ ಶೌರ್ಯವನ್ನು” ಎಂದರು ವೀರಭಾವದಿಂದ. ಶಿಶುಗಳಾಗಿರುವ ಅವರಲ್ಲಿ ಅದಾವ ಕದನ ಎಂದುಕೊಂಡ ಕೌಸಲ್ಯಾಸುತ. ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ ಅವರ ಜನನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು.“ಈ ತಪೋವನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಅವಳಿ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ಪಡೆದವಳು ಸೀತೆ. ನಮ್ಮ ಜನನದಿಂದ ತೊಡಗಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟು, ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಶಸ್ತಾçಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕೊಡಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಬಲಯುತರಾಗಿಸಿದವರು ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಮುನಿಗಳು” ಎಂಬ ನುಡಿ ಹೊರಬಂತು ಅವಳಿಗಳಿಂದ.ರಾಮನೊಡಲನ್ನು ಕೆಡಹುವ ಸಿಡಿನುಡಿಯಾಯಿತು ಕುಶಲವರಾಡಿದ ಆ ಸಹಜ ನುಡಿ. ‘ಸೀತೆ’ ಎಂಬ ಶಬ್ದವದು ರಾಮಕರ್ಣಗಳಿಗೆ ಕಠೋರವೆನಿಸಿತು. ರಾಮಹೃದಯವು ಸಹಿಸದಾಯಿತು ಭೂಮಿಜಾತೆಯ ಹೆಸರಿನ ಭಾರವನ್ನು. ರಾಮತ್ರಾಣವದು ಅಳಿದುಹೋಗಲು ‘ಸೀತೆ’ ಎಂಬ ನುಡಿಬಾಣವಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಯಿತು. ಮೂರ್ಛೆಹೋದ ಶ್ರೀರಾಮ. ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತ. ಕುಶಲವರ ಮಾತು ಅನುರಣಿಸಿತು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ. ಸೀತೆಯ ಮಕ್ಕಳು ತಾವು ಎಂಬ ಅವರ ಮಾತದು ನಿಜವೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಮೂಡಿತು. ತಾನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡೆನೇ ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಕಾಡಿತು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಾಲಕರಲ್ಲಿ ಕೇಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದ, ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸುಗ್ರೀವನಲ್ಲಿ.ಅದಕ್ಕೆ ಸುಗ್ರೀವ ನಸುನಗುತ್ತಾ, “ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನೇ ಹೊತ್ತ ಇವರು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ತನುಜರಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಬಗೆಯ ಸತ್ವ ಇವರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತೇ?!” ಎಂದ.ಆಗಲೇ ವಾನರ ಸೈನ್ಯವದು ಕುಶ ಲವರನ್ನು ಮುತ್ತಿತು. ಘೋರ ಕದನ ನಡೆಯಿತು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಪುರುಸೊತ್ತು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಿಗೆ. ಅವಳಿಗಳ ಬಾಣಾವಳಿಯ ಘಾತಕ್ಕೆ ತತ್ತರಿಸಿಹೋಯಿತು ರಾಮಸೈನ್ಯ.ತನ್ನವರೆಲ್ಲರೂ ನೆಲವನ್ನಪ್ಪಿರುವ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿತನದ ಭಾವ ರಾಮನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಸೀತಾಸುತರ ವಿರುದ್ಧದ ಕದನಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಕೌಸಲ್ಯಾಸುತ. ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ಕದನ ನೋಡಲು ಕಣ್ದೆರೆಯಿತು ಕದನರಂಗ. ರಾಮಬಾಣವದು ಗಮ್ಯವನ್ನು ಅರಸಿ ಹೊರಟಿತು. ರಾವಣ ಕುಂಭಕರ್ಣರ ಶಿರಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಹಾಕಿದ ಶರಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದ್ದ ಶ್ರೀರಾಮ. ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ವಿಸ್ಮಿತನಾದ.ಹಾಗೆ ಚಕಿತ ಭಾವದಲ್ಲಿ ರಾಮಚಿತ್ತ ಇದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಶ ಲವರ ಕರದಿಂದ ಸಿಡಿದೆದ್ದ ಬಾಣ ಬಂದಿತು ರಾಮನೆಡೆಗೆ. ಹೊಕ್ಕಿತು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು. ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಕ್ಕರೆ ಅವನಿಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಳಹೊಕ್ಕು ನೋಡುವಂತೆ ರಾಮಶರೀರದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತ್ತು ಆ ಶರ. ರಾಮಪ್ರಜ್ಞೆ ರೂಪುಗಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಮೂರ್ಛೆತಪ್ಪಿದ ಶ್ರೀರಾಮ.ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ಲವ ಕುಶರು ಶ್ರೀರಾಮ, ಲಕ್ಷö್ಮಣ, ಭರತ, ಶತ್ರುಘ್ನರ ವಸ್ತç, ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಗಂಟುಕಟ್ಟಿದರು ಬಟ್ಟೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿಯೂ ಎಚ್ಚರ ಇದ್ದ ಹನುಮಂತ ಜಾಂಬವAತರ ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದೆಳೆದುಕೊಂಡು ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೊರಟರು.ಭೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದುನಿAತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡು ಅಳುಕಿದಳು ಸೀತೆ. ಹನುಮಂತ ಜಾಂಬವAತರನ್ನು ಯುದ್ಧರಂಗದಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟುಬರುವಂತೆ ಹೇಳಿದಳು. ಮಕ್ಕಳು ಅಂತೆಯೇ ಮಾಡಿ ಮರಳಿದರು.ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ, ನಾರದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಷಯ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಮಹರ್ಷಿ ಮರಳಿದ್ದರು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ. ರಣರಂಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ರಾಮಚಂದ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ಕಂಡರು. ಉಪಚರಿಸಿದರು. ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು ಎಂದರು.ತನ್ನಿಂದ ಕಾಡುಪಾಲಾದ ಸೀತೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಮುನಿಗಳ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜನ್ಮವಿತ್ತ ವಿಚಾರ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿತು ರಾವಣಾಂತಕನಿಗೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಅವರು ಶ್ರೀರಾಮನ ಕಾಲಿಗೆರಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದರು. ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಹಾಡಿ ತೋರಿಸಿದರು ಶ್ರೀರಾಮನಿಗೆ. ಕುಶ ಲವರನ್ನು ರಘುಕುಲತಿಲಕನ ಜೊತೆಗೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಮಹರ್ಷಿ.ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಾಗ ಅವರಿಗೆದುರಾದದ್ದು ಸೀತೆಯ ಸವಾಲು. “ಮಕ್ಕಳ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಪತಿಯ ವಿರಹವನ್ನು ಮರೆತು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವಳು ನಾನು. ಈಗ ಅವರನ್ನು ತೊರೆದು ಹೇಗಿರಲಿ?” ಎಂದು ಮುನಿಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು.ಕರುಣೆಯುಕ್ಕಿತು ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ. “ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದವನು ನಿನ್ನ ಪತಿ. ನಿನ್ನನ್ನೂ ಆ ಶ್ರೀರಾಮನ ಬಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬರುತ್ತೇನೆ” ಎಂದವರು ಅವಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದರು ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ. ಸೀತೆಯ ಚಿತ್ತವದು ಕೂಡಿತು ಶ್ರೀರಾಮ ಹೃದಯವನ್ನು.ಶ್ರೀರಾಮ ಕದನವದು ಕುಶ ಲವರ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆದ ರಾಮ ಕಥಾನಕ ನನ್ನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಮೆಲುದನಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕೇಳಿಬಂತದೋ ಯುದ್ಧನಾದ. ನನ್ನಿಂದ ಅವಮಾನಿತನಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಬಭ್ರುವಾಹನ ಈಗ ಯುದ್ಧಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಡಾ.ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ ಎನ್‌ ನೇರಳೆಕಟ್ಟೆ

ಲಹರಿ ಸಂಗಾತಿ “ಮಲ್ಲಿಗೆಗೊಂದು ಪತ್ರ” ಶ್ರೀದೇವಿ. ಮ.ಗುಮ್ಮಗೋಳ  ನಾನಿದ್ದೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಸಂಜೆಗತ್ತಲೆ ನೀ ಸೂಸಿದೆ ಸುಗಂಧವ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬೆಳಗಾಗುತ ಹೊರಟೆ ನೀ ಎಲ್ಲಗೆ| ಓ ನನ್ನ ಹಿತ್ತಲ ಮಲ್ಲಿಗೆ|| ಹೌದು ನೆನಪಿದಿಯಾ ನಾ ಕಳೆದು ಕೊಂಡ ಹಿತ್ತಲ ದುಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ…… ನನ್ನ ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ನಿನ್ನ ಅಂದಕೆ, ನಿನ್ನ ಕೊಮಲತೆಗೆ ಬೆರಗಾಗಿಯೆ ಬರೆದಿದ್ದೆನಲ್ಲ ಈ ಕವನ. ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನನ್ನ ಕಲಿಯವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು ಆದರೂ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕಗಳಲ್ಲಿ ಭೀಮನಂತೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳು ಬೀಸುವ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯ ಕೆಳಗೆ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತು ಓದುವದೆ ಒಂದು ಹಿತ. ನೀ ಸೂಸವ ಕಂಪು ನನ್ನ ನಾಸಿಕವನ್ನು ದಾಟಿದಾಗ ಮೈಮನಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ಊಹಿಸಲಾರದ ಹಿತ ಅನುಭವ. ಹುಣ್ಣಿಮೆ ರಾತ್ರಿಯಲಿ ಹಸಿರು ಸೀರೆಯಲಿ ಬಿಳಿ ಮುತ್ತಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮವಾಸೆಯ ರಾತ್ರಿಯಲಿ ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೆ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದು ನರ್ತಿಸಿ, ನಕ್ಕಂತೆ ನೀ ತೋರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸೂಜು ಮಲ್ಲಿಗೆ, ದುಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಜಾಜಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಏಳು ಸುತ್ತಿನ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಸಹಸ್ರ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಇವರಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರಂತೆ.   ಮಲ್ಲಿಗೆ ನಾನಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಈ ಸ್ನಿಗ್ಧ, ಬಿಳುಪಾದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಬೆರಗಾದವರೆಷ್ಟು ಜನ. ನಿನ್ನ ಸುಗಂಧಕ್ಕೆ ತೆಲೆದೂಗಿದವರೆಷ್ಟು ಜನ.  ಇನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ “ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ” ಕೃತಿಯಿಂದ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದ ಕವಿ ಕೆ. ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ “ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕವಿ”ಯೆಂದೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ.  ಅದೇ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಮಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಎಂದು ಕರೆದಿರುವದು ಎಷ್ಟು ಮನೋಹರವಾಗಿದೆ.  ಹೆಂಗಳೆಯರ ತೆಲೆಗೂದಲ್ಲಿ ಅಲಂಕಾರ ಭೂಷಿತೆ ನೀನು. ರಸಿಕರ ಕೈ ಹಾರ ನೀನು. ಅಷ್ಟೆ ಏಕೆ ಹೊಸ ದಾಂಪತ್ಯದ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಜೋಡಿಗಳನ್ನು ಬಾಗಿಲಲಿ, ಮಂಚದಲಿ ನಾಚುತ ಸ್ವಾಗತಿಸುವಳು ನೀನಲ್ಲವೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಪ್ರೀಯಳಾದ ನೀನು ಸುಮಂಗಲೆಯರ ಶುಕ್ರಗೌರಿ, ಮಂಗಳಗೌರಿ, ಆಷಾಡ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವೃತ, ಮಹಾನವಮಿ, ದೀಪಾವಳಿ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ  ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀನರಲೇಬೇಕು. ಅಲಂಕಾರ, ಸುಗಂಧಕ್ಕಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೇ ನೀನು ಅನೇಕ ರೋಗ, ಖಾಯಿಲೆಗೆ ಔಷದಿಯು ಹೌದು.  ದೃಷ್ಟಿ ಮಾಂದ್ಯರಿಗೆ, ಎದೆ ಹಾಲು ಹೆಪ್ಪು ಗಟ್ಟಿದ ಬಾಣಂತಿಯರಿಗೆ, ಗಾಯಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಮನೆ ಮದ್ದು. ಎಷ್ಟು ವರ್ಣಿಸಿದರೂ ಸಾಲದು ನಿನ್ನ ಬಣ್ಣ, ಕೊಮಲತೆ, ಸುಗಂಧ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮಾರುಹೋದ ನಾನು ಎಷ್ಟೊ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನನ್ನೆದೆನ್ನುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಗಿಡವೊಂದನ್ನು ತಂದು ನೆಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ನಿನ್ನ ಬರುವಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಗೆಳತಿ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮತ್ತೆ ಕವನ ರಚಿಸಲು.  ಶ್ರೀದೇವಿ. ಮ.ಗುಮ್ಮಗೋಳ ʼ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಟಿ.ಪಿ.ಉಮೇಶ್ “ಲೋಕಕ್ಕೆ ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ” ಮಾತು ಭಾಷೆಯದ್ದಿರಲಿ ಮೌನದ್ದಿರಲಿಅಕ್ಷರ ಕಲಿಕೆಯದ್ದಿರಲಿಅನ್ನದ ದುಡಿಮೆಯದ್ದಿರಲಿನಾವು ಮೊದಲು ಹುಡುಕುವುದುಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನಲ್ಲ ಧರ್ಮ ಜಾತಿ ಕುಲ ಗೋತ್ರಗಳನ್ನು! ಮಗುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದರೂಅದರ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿಪಾಠಗಳು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ನಮಗೆ!ಯಾವ ಧರ್ಮದ ನೆರಳುಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ! ಮನೆಯ ಗೋಡೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದರುಅದು ಸೌಂದರ್ಯವಲ್ಲ!ಯಾವ ಜಾತಿ ಧರ್ಮದ ಗುರುತಿನ ಬಣ್ಣವೆಂದುಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುತ್ತೇವೆ! ಒಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆಮಾನವೀಯತೆ ಎಂದು ಹೇಳದೆಅವನು ಯಾರವನು? ಯಾರ ಕಡೆಯವನು?ಎಂದು ಮೊದಲು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ!ಒಬ್ಬಳಿಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆತಪ್ಪು ಎಂದೆನ್ನದೆಅವಳು ಯಾವ ಊರಿನ ಸಮುದಾಯದವಳು?ಎಂದು ವಿಚಾರಣೆ ಆರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ! ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನೆರಳು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ!ಅದು ಯಾವ ಯಾರ ದೇವರ ಮರಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ!ನದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನೀರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ!ಯಾವ ನಂಬಿಕೆಯ ಗಡಿಯೊಳಗೆಹರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಇಣುಕುತ್ತೇವೆ!ಶಾಲೆ ನೋಡಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ!ಯಾರ ಯಾರ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆಎಂದು ತಲೆನೋಡಿ ಎಣಿಸುತ್ತೇವೆ!ಸಂವಿಧಾನ ಓದಿದಾಗ ಸಮಾನತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ!ತನ್ನ ಪರವಾದ ಸಾಲುಎಲ್ಲಿದೆ ಎಷ್ಟಿದೆ  ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ! ಧರ್ಮಗಳ ಜಾತಿಗಳ ಬಣ್ಣದ ಕನ್ನಡಕವನ್ನುಈಗಿಂದಲೇ ತೆಗೆದಿಡೋಣಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಮಗು ಕಾಣಬಹುದು!ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಕಾಣಬಹುದು!ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅನ್ನದ ಅಗತ್ಯ ಕಾಣಬಹುದು!ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ನೋವು ಕಾಣಬಹುದು!ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅರ್ಥ ಕಾಣಬಹುದು!ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಭಾವನೆ ಕಾಣಬಹುದು!ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಶ್ರಮ ಕಾಣಬಹುದು!ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬದುಕು ಕಾಣಬಹುದು! ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ!ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದುಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಿಂದಬೇರ್ಪಡಿಸುವ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ! ಜಾತಿಗೆ ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ!ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದುಜಾತಿಯ ಕನ್ನಡಕದೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವನಮ್ಮ ಮೈಮನಸುಗಳಲ್ಲಿ! ಲೋಕಕ್ಕೆ ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ!ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದುಮೇಲು ಕೀಳುಗಳಾಗಿ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡುವನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಳಲ್ಲಿ! ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಂತ ಹಿರಿದಾದಯಾವ ಗುರುತು ಇಲ್ಲ!ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕಿಂತ ಘನವಾದಯಾವ ಧರ್ಮವು ಇಲ್ಲ! ಟಿ.ಪಿ.ಉಮೇಶ್

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ. ಸುಮಂಗಲಾ ಅತ್ತಿಗೇರಿ “ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯ ಚೂರುಗಳು” ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗಿನ ಬಿಂಬಒಂದಲ್ಲ! ಎರಡಲ್ಲ !ಹತ್ತಾರು ಬಿಂಬಗಳ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತವೆ! ಒಂದೊಂದು ಬಿಂಬದಲ್ಲಿಒಂದೊಂದು ಮುಖಅದೆಷ್ಟು ಮುಖಗಳು!ಅಲ್ಲ ಅಲ್ಲ ಮುಖವಾಡಗಳು!ಸಹಜವಲ್ಲದ ಅಸಹಜ ಮುಖಗಳು!ಆ ಎಲ್ಲ ಬಿಂಬಗಳಲ್ಲಿಮನದ ಬಿರುಕಿನ ಅನಾವರಣ! ಹೋದರೆ ಹೋಗಲೆಂದುಹೊಸದು ಕನ್ನಡಿ ಕೊಟ್ಟರೆಬೇಕೆಂದೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒಡೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೆಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಸೋಜಿಗವೆಂದರೆ;ಅವರ ಮನದ ಕನ್ನಡಿಒಡೆದು ಹೋಳಾಗಿವೆ ಆಗಲೆಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬಿಂಬ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳುಇಡಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ! ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿ ಒಳಗಿನ ಚಿತ್ರಗಳುಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ! ಒಮ್ಮೆ ಹೋಳಾದ ಮೇಲೆಮತ್ತೆ ಬೆಸೆಯಲಾದೀತೆಮನದ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನ? ಎಷ್ಟು ತೇಪೆ ಹಾಕಿದರೂ ಅಷ್ಟೆನೈಜತೆಯ ಬಿಡದುಆ ಒಡೆದ ಚೂರುಗಳ ಸ್ಪರ್ಶಇರಿದು ನೋಯಿಸುವುದೇ! ಎಲ್ಲಿ ಎಸೆದರೂ ಅಷ್ಟೆಅಪಾಯ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿತಿಪ್ಪೆಗೆ ಎಸೆಯಲೂ ಭಯವೆ!ಗೊಬ್ಬರ ಹೇರುವವರಿಗೆ,ಹೊಲ ಊಳುವವರಿಗೆ,ನಟ್ಟರೆ? ಇರಿದರೆ? ಚುಚ್ಚಿದರೆ?ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದರೆ? ರಕ್ತ ಹರಿಸಿದರೆ? ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯ ಚೂರುಗಳುಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಎಂದಿದ್ದರೂಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ ಕೆಂಡ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಂತೆ!  ಡಾ. ಸುಮಂಗಲಾ ಅತ್ತಿಗೇರಿ

ಅಂಕಣ ಸಂಗಾತಿ-40 ಸುಜಾತಾ ರವೀಶ್ ವೃತ್ತಿ ವೃತ್ತಾಂತ ಪಾಲಿಸಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾಲ ಕೊಡುವುದು ಮತ್ತು ಅದರ ನಿರ್ವಹಣೆ ಜೀವವಿಮಾ ನಿಗಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸ. ಫೀಪ್ ಅಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಡಿಜಿಟೀಕರಣ ಆಗುವ ಮೊದಲು ಸಾಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಅದಕ್ಕೆ ಬಡ್ಡಿಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾನ್ಯುಯಲ್ ಆಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದಾವಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಹ ಈ ಎಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಅದನ್ನು ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು.ಎಲ್.ಐ.ಸಿ. (LIC) ಯಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರೀಕರಣ ಅಥವಾ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು, ಪಾಲಿಸಿ ಲೋನ್ ಷೆಡ್ಯೂಲ್ ರಿಕನ್ಸಿಲಿಯೇಷನ್ (Loan Schedule Reconciliation) ಅಥವಾ ಸಾಲದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಪರಿಶೀಲನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾನವ ಶ್ರಮ, ಮ್ಯಾನುಯಲ್ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮತ್ತು ರಿಜಿಸ್ಟರ್‌ಗಳ (Registers) ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.ಕಂಪ್ಯೂಟರೀಕರಣ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಆಗಿ ಬದಲಾಯಿತಾದರೂ, ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ನಿಖರತೆ, ಗಣಿತದ ನೈಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಲೆಡ್ಜರ್ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಶ್ರಮ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಂಸನೀಯವಾಗಿತ್ತು.ಇ ಫೀಪ್ಜಾರಿಯಾದ ನಂತರ ಲೋನ್ ಷೆಡ್ಯೂಲ್ ರಿಕನ್ಸಿಲಿಯೇಷನ್ ಎಂಬುದು “ಲೆಡ್ಜರ್ ಪುಟಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಸುದೀರ್ಘ ಕೆಲಸ” ದಿಂದ “ಸಿಸ್ಟಮ್ ರಿಪೋರ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ಕ್ರಾಸ್-ವೆರಿಫೈ ಮಾಡುವ ಸರಳ ಕೆಲಸ” ವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಯಿತು. ನಾನು ಸಾಲ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಧಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಮಧ್ಯಂತರ ಅವಧಿ. ಪೂರ್ಣ ಮಾನವ ಶ್ರಮವೂ ಅಲ್ಲ ಪೂರ್ಣ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿಕರಣವೂ ಅಲ್ಲ .ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಾಲ ರೀ ಕನ್ಸೀಲಿಯೇಷನ್ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸವಾಗಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರಮ ಬೇಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಲಗಳ ಮರುಪಾವತಿ ನಗದು ಕೌಂಟರ್ನಲ್ಲಿ ನಗದು ಅಥವಾ ಚೆಕ್ ಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾಗೂ ದಾವಾ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸರ್ವೈವಲ್ ಬೆನಿಫಿಟ್, ಪಾಲಿಸಿ ಪಕ್ವವಾದ ಸಂದರ್ಭ ಹಾಗೂ ಪಾಲಿಸಿದಾರರ ಸಾವಿನ ಸಂದರ್ಭ ಈ ಮೂರು ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ತಿಂಗಳು ವಿತರಿಸಿದ ಸಾಲ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಶಾಖೆಯಿಂದ ಬೇರೆ ಶಾಖೆಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋದ ಪಾಲಿಸಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಸಾಲ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಶಾಖೆಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದ ಪಾಲಿಸಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಸಾಲ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿಂಗಳ ಮೊದಲಿನ ಮೊತ್ತ ಹಾಗೂ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಲದ ಷಡ್ಯುಲಿನ ಮೊತ್ತ ಇವುಗಳನ್ನು ತಾಳೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಶಾಖೆ ಐದು ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಪಾಲಿಸಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಶಾಖೆಯಾಗಿದ್ರಿಂದ ವರ್ಗಾವಣೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ವಿಪರೀತ ಹೆಚ್ಚು . ಆಗಿನ್ನೂ ಹೊಸದಾದುದರಿಂದ ಕೆಲವೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉದ್ಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು .ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಶಾಖೆಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆರ್ ಎಫ್ ಎಮ್ ಅಂದರೆ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟಡ್ ಫೈಲ್ ಮೆಂಟೇನೆನ್ಸ್ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಯಾಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಆಫೀಸ್ ನೋಟ್ ಹಾಕಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮೋದನೆ ಪಡೆದು ಮೊತ್ತಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದಿತ್ತು.ಹಾಗಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇದ್ದರೂ ಅವುಗಳ ಮೂಲವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಶೋಧಿಸಿ ಸರಿಯಾದ ಆಫೀಸ್ ನೋಟ್ ಹಾಕಿ ಅನುಮೋದನೆ ಪಡೆದು ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದೆವು. ಬಹಳಷ್ಟು ಪರಿಶ್ರಮದ ಕೆಲಸ. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಅದಕ್ಕೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು . ಆದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸ.ಈ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಛಾಯ ಹಾವೇರಿ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಲದ ವಿಭಾಗದಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದು ಬಹಳಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಶಾಖೆ ಆದುದರಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ 100 ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಲ ನಗದು ಸಾಲಗಳನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೂ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಆ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಟೋಕನ್ ಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ನಗದು ಸಾಲವನ್ನು ವಿತರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸಹ ಈ ಲೋನ್ ರಿಕಂಸಿಲಿಯೇಷನ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಾವಿಬ್ಬರು ಬಹಳಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ ಫೋನ್ ಮೂಲಕ ಮಾಡಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗ ಯುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಪೂನಾದ ಎಸ್ ಟಿ ಸಿ ನಲ್ಲಿ 15 ದಿನದ ತರಬೇತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ತಂಗಿಯು ಅದಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಫ್ಲೋ ಚಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಪವರ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಷನ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಛಾಯ ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಸಾಲ ರಿಕಂಸಿಲಿಯೇಷನ್ ಕೆಲಸವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತುಂಬಾ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರೆಸೆಂಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆನಂತರ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆನಂತರ ರಿಕನ್ ಸಿಲೇಷನ್ ಕೆಲಸ ಬಹಳವೇ ಸುಲಭ ಆಗಿತ್ತು. ಈಗಂತೂ ಈ ಸಾಲ ರಿಕನ್ಸಿಲಿಯೇಷನ್ ಕೆಲಸ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮಾತ್ರ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಾನವ ಗಂಟೆಗಳು ಮಿಕ್ಕಿದವು ನೋಡಿ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಈಗ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನೇಮಕಾತಿ ನಿಲುಗಡೆಯೇ ಆಗುವಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿರುವುದು ಸಹ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಪತಿ ಪ್ರಸನ್ನ ಅವರಿಗೆ ಶಾಖಾಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಪದೋನ್ನತಿಯಾಗಿ ಮೈಸೂರು ವಿಭಾಗದ ಕುಶಾಲನಗರ ಶಾಖೆಗೆ ಪೋಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಗಿತ್ತು.ಛಾಯಾ ಸಹ ಮೈಸೂರು ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಳು. ಚಾಮರಾಜನಗರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಆಗಿತ್ತು. ಕುಶಾಲನಗರದಿಂದ ದಿನವೂ ಓಡಾಡಲು ಕಷ್ಟ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ತಂಗಿ ವೈಶಾಲಿ ಇವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕುಶಾಲನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಮ್ಮ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ಶೈಲಜ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಡುಗಾತಿ. ನಾವೆಲ್ಲ ಕೆಲವಾದರೂ ದೇವರ ನಾಮಗಳನ್ನು ಅವಳ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯೋಣವೆಂದು ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಗೆಳತಿ ಮಂಗಳಾಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಿದೆವು. ದಿನಾ ಸಂಜೆ ಆಫೀಸು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದೇವರನಾಮ ಕಲಿತು ವಾಪಸ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಆತಿಥ್ಯ. ಹಾಡಿನ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳ ವಿತರಣೆ. ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಣೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ೧೦ _ ೧೫ ದಿನ ಈ ರೀತಿ ತರಬೇತಿ ಆದ ನಂತರ ಒಂದು ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಕಾರ್ಯಾಗಾರದ ಸಮಾರೋಪ ಸಮಾರಂಭವನ್ನೂ ಸಹ ಮಾಡಿ ನಾವು ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಡಿ ಬೇರೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳ ಎದುರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಅದರ ನಂತರ ಹೊಟ್ಟೆ ಪೂಜೆಯು ಆಯಿತು ಅಂತ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ವರಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಈ ರೀತಿ ದೇವರನಾಮಗಳ ಕಾರ್ಯಾಗಾರ ಮಾಡಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಾಡು ಕಲಿಯೋಣ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಅಷ್ಟೇ. 20 ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಆ ರೀತಿ ಮಾಡಲು ಆಗೇ ಇಲ್ಲ ಈಗಂತೂ ಎಲ್ಲರೂ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವುದೇ ಅಪರೂಪ ಆಗಿಹೋಗಿದೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಘಟನೆ ಅಂದರೆ ಆಗ ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದ್ದ ಚಿಕನ್ ಗುನ್ಯಾ ರೋಗ ನನಗೂ ಆಟ ಕಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ನನಗಂತೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೆಂದರೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಭಗವಂತನು ಕರುಣಾಮಯಿ ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಇದುವರೆಗೆ ತಂದಿಲ್ಲ (touchwood). ಓರಗೆಯವರು ಅಸೂಯೆ ಪಡುವಷ್ಟು ಎನರ್ಜಿ ಲೆವೆಲ್ .ಕೆಲಸದವಳು ಸಹಾ ಇರದೆ ವೃತ್ತಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ತೂಗಿಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಾರಿ ಎಂದರೆ ಚಿಕನ್ ಗುನ್ಯಾ .ಅದರ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ನನಗೆ ಆಟಕಾಯಿಸಿ ಕೊಂಡಿತ್ತು.ಅಂದು ಜೂನ್ ಮೊದಲ ವಾರ. ಮಂಗಳವಾರದ ದಿನ ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದೆ.ಸಂಜೆ ಟಿವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸುಸ್ತೆನಿಸಿ ಜ್ವರ ಬರುವ ಹಾಗಾಯಿತು. ಮಾಮೂಲಿ ಜ್ವರ ಎಂದು ಮಲಗಿದರೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ temperature.ನಾನು ಕನವರಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಂಡು ನನ್ನವರಿಗೆ ಗಾಬರಿ .ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಡಾಕ್ಟರ್ ಶಾಪ್ ತೆಗೆದ ಕೂಡಲೇ ಹೋಗಿ ಔಷಧಿ ತಂದಾಯ್ತು. ಮೂರು ದಿನದ ಡೋಸ್ ಮುಗಿದರೂ ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಅನ್ನದ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್ ಉಪಚಾರವೂ ಆಯ್ತು. ಕ್ಯಾರೇ ಅನ್ನದಾಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬ್ಲಡ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆದಿದ್ದು ಊಟ ತಿಂಡಿ ಸೇರದೆ ನಿತ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದೆ.ಎಷ್ಟೇ ಹುಷಾರು ಇರದಿದ್ದರೂ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಮಾತ್ರ ಗುಳುಂ ಸ್ವಾಹ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಏನು ಸೇರದೆ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಮರುಕ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು .ಸರಿ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಬಂತು .ಚಿಕನ್ ಗುನ್ಯಾ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಜ್ವರವಂತೂ ಬಿಡ್ತು .ಆದರೆ ಕಾಲು ನೋವು ಬಂತು ನೋಡ್ರಿ !ಎಂದೂ ಏನೂ ನೋವು ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ .ಇಡೀ ಜನ್ಮದ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದೆ. 15 ದಿನ ರಜಾ ಹಾಕಿದ್ದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಶಾಖಾಧಿಕಾರಿಗಳಾದ ಅನುರಾಧ ನಮ್ಮದೇ ಕಚೇರಿಯ ಶಿವಶಂಕರ್ ಅವರ ಜೊತೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದರು.ಲಿಫ್ಟ್ ಇರದಿದ್ದರೆ ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಆಫೀಸಿಗೆ ಸಹ ಹೋಗಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ಒಂದು ಮೆಟ್ಟಲು ಹತ್ತಲು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಹತ್ತಬೇಕಿತ್ತು.ಹದಿನೈದು ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ರಜಾ ಮತ್ತೆ ಹದಿನೈದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ರಜಾ. ಆಗ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆ ಆದುದರಿಂದ ಉಳಿದ ಸಂದರ್ಭ ರಜೆ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಮುಗಿದಿದ್ದು. ಹೇಗೋ ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಹೋದರೂ ಈಗಲೂ ಕಾಲುನೋವು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ದಾಳಿ ಇಡುತ್ತೆ .ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ಮೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ಕಾಲೇ ಮೊದಲ ಬಲಿಪಶು. ನನ್ನ ಈwalk ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಮಾರಿಗೆ ನನ್ನ ಧಿಕ್ಕಾರ . ಯಾರೋ ಅಂದರು. ಚಿಕನ್ಗುನ್ಯಾ ವೈರಸ್ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅಂತ. ಇನ್ನೇನು ೧೫ ವರ್ಷ ಆಗ್ತಿದೆ ಸರಿ ಹೋಗಬಹುದು ಅಲ್ವಾ? ಹಾಗಂತ ನಾನೇನು ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಗೆ ಹೋಗೋ ತಯಾರಿ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ . ಆದರೂ ಚಂಗ್ ಅಂತ ಓಡಾಡಬಹುದಲ್ವಾ?(ಮುಂದುವರೆಯುವುದು) ಸುಜಾತಾ ರವೀಶ್

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಹಿರೇಮಠ್‌ ಗಜಲ್ ಜಗದ ಎಲ್ಲ ಸುಖವು ಸಿಗುವುದೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆಬಯಸಿದ ಒಲವು ದೊರಕುವುದೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಏನಿಲ್ಲ ಏನುಂಟೆಂಬ ಕುತೂಹಲ ಬಿಡದೆ ಕಾಡಿತ್ತುಅಪ್ರತಿಮ ಗೆಳೆಯನೇ ದಕ್ಕುವನೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಹಾತೊರೆವ ಭಾವ ಬಿತ್ತಿಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳುಸ್ವರ್ಗ ಸಿರಿಯ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಏರುವೆನೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಅರಿಯದಾಸೆಗಳು ಉಬ್ಬಿ ಉಬ್ಬಿ ತಾರಕಕೇರಿದ್ದವುಗರಿಗೆದರಿದಂಬಲ ಹಸಿರಾಗುವುದೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಕಾಲಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಪ್ರೇಮ ಪರವಶದಲ್ಲಿತ್ತುಅನುಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಧಾರೆ ಎರೆವನೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆಡಾ ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಹಿರೇಮಠ