ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಪ್ರಭಾವತಿ ಎಸ್ ದೇಸಾಯಿ ಗಜಲ್‌ ಅನುರಾಗದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದೆ ನಾ ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗಿದ್ದ ಅವನುಎದೆಯಲಿ ಮೂತಿ೯ ಇಟ್ಟು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ನಾ ಅಲೆಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಮೋಹವ ತೊರೆದು ದೂರಾಗಿ ಕನಸಲಿ ನಿತ್ಯ ಕಾಡಿದವನುವಿರಹ ದಾಹ ತಣಿಯಲು ಅಪ್ಪಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ ನಾ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದ ಅವನು ತ್ರಿಲೋಕ ಸುಂದರಿ ಎಂಬ ಅಹಂದಲಿ ಜಗವ ಗೆಲ್ಲಲು ಹೋದೆ ನಾಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿ ಮೋಹಿನಿಯಾಗಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾ  ನಿರಾಕಾರನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಸಪ್ತ ಪದಿಗಳ ತುಳಿದು ಸಂಸಾರಿಯಾಗಿ ಮಾಯೆಯ ಉಡುಗೆ ತೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ನಾಬದುಕಿನ ಸುಳಿಯಲಿ ಬಂಧಿಸಲು ಆಶಿಸಿದ್ದೆ ನಾ  ಜಂಗಮನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಕಾಡು ಮೇಡಲಿ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಸಂತಸದಲಿದ್ದೆ ನಾ ನಶೆಯಲಿ ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದೆ ನಾ ಕಾಯಕ ಯೋಗಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಚೆಲುವ ಮಾಯೆಯಾಗಿ ನತಿ೯ಸುತಾ ಎಲ್ಲರನು ಮರುಳುಮಾಡಿದ್ದೆ ನಾವಿರಾಗಿಣಿ ಯಾಗಿ ಜಗದ ಬಂಧನ ಕಳಿಚಿದ್ದೆ ನಾ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುವಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಮೌಢ್ಯದ ಕಡಲಲಿ ಜಾರಿ ಮೇಲೇಳಲಾಗದೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾಅಂಧಕಾರ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ್ದೆ ನಾ ಅರುವಿನ ಜ್ಞಾನ ಪ್ರಭೆಯಾಗಿದ್ದ ಅವನುಪ್ರಭಾವತಿ ಎಸ್ ದೇಸಾಯಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಸಾಯಬಣ್ಣ ಮಾದರ ನಾಚಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇ ನಿನಗೆ ದಸರಾನಾಚಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆ ನಿನಗೆನಿನ್ನ ಬಾ ಎಂದವರು ಯಾರು? ಬರ ಸಿಡಿಲಿನಂತ ಬರಉತ್ತರವೇ ತತ್ತರಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ ನನ್ನವರು ಹಸಿವಿನ ಹಾವುಸುತ್ತಿಕೊಂಡವರುಕಣ್ಣೀರು ಬಸೆದುಮಂಜಾದ ನೋಟದಿಂದ ಅನ್ನದ ಹಂಬಲಿಸುವರುಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಹೊಟ್ಟೆ ಬೆನ್ನು ಕೂಡಿ ಬಿಲ್ಲಿನಂತೆ ಬಾಗಿವೆಹಸಿವುವೆ ಶಾಪನಾವುದೇವರ ಜೊತೆ ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇವೆ ನೀ ಬಾ ಎಂದು ಹೇಳಿದವರು ಯಾರು?ನಾ ಹೇಳಿದನಾಇಲ್ಲನೀವೂ ಹೇಳಿದೀರಾ? ಓ ನನಗೇಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಹೊಗಳಿಕೆ ಧೂಪ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿಗೆಆಸೆ ಬುರುಕ ನೀ ಸಿರಿವಂತರ ಸರ್ಗದಲ್ಲಿನವ ದಿನ ನವ ಬಣ್ಣದವರುಹಸಿದವರಿಗೆ ಅನ್ನ ಇಕ್ಕದವರುನಿನ್ನವರು ಹಾಳಾದ ಹಳ್ಳಿಗಳುಬತ್ತಿದ ಹಳ್ಳ ಕೊಳಗಳುಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಇಬ್ಬರುನಿತ್ಯ ಸುಡುವ ಸೂರ್ಯಹೊಟ್ಟೆ ಶುರುವ ಹಸಿವುಬದುಕು ಜಾಲಿ ಗಿಡ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಬಂದಿರುವೆಮತಿ ಹೀನರ ಮನೆಯಲ್ಲಿರು ಉತ್ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಣ್ಣೀರು ಬಟ್ಟೆಸುತ್ತಿಕೊಂಡುಮಲಗಿದ್ದಾರೆ ನನ್ನವರು ಶ್!!ಸದ್ದು ಮಾಡದೇ ಹೊರಟು ಹೋಗು ನಾಚಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇ ನಿನಗೆ ದಸರಾನಾಚಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆ ನಿನಗೆನಿನ್ನ ಬಾ ಎಂದವರು ಯಾರು? ಬರ ಸಿಡಿಲಿನಂತ ಬರಉತ್ತರವೇ ತತ್ತರಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ ನನ್ನವರು ಹಸಿವಿನ ಹಾವುಸುತ್ತಿಕೊಂಡವರುಕಣ್ಣೀರು ಬಸೆದುಮಂಜಾದ ನೋಟದಿಂದ ಅನ್ನದ ಹಂಬಲಿಸುವರುಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಹೊಟ್ಟೆ ಬೆನ್ನು ಕೂಡಿ ಬಿಲ್ಲಿನಂತೆ ಬಾಗಿವೆಹಸಿವುವೆ ಶಾಪನಾವುದೇವರ ಜೊತೆ ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇವೆ ನೀ ಬಾ ಎಂದು ಹೇಳಿದವರು ಯಾರು?ನಾ ಹೇಳಿದನಾಇಲ್ಲನೀವೂ ಹೇಳಿದೀರಾ? ಓ ನನಗೇಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಹೊಗಳಿಕೆ ಧೂಪ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿಗೆಆಸೆ ಬುರುಕ ನೀ ಸಿರಿವಂತರ ಸರ್ಗದಲ್ಲಿನವ ದಿನ ನವ ಬಣ್ಣದವರುಹಸಿದವರಿಗೆ ಅನ್ನ ಇಕ್ಕದವರುನಿನ್ನವರು ಹಾಳಾದ ಹಳ್ಳಿಗಳುಬತ್ತಿದ ಹಳ್ಳ ಕೊಳಗಳುಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಇಬ್ಬರುನಿತ್ಯ ಸುಡುವ ಸೂರ್ಯಹೊಟ್ಟೆ ಶುರುವ ಹಸಿವುಬದುಕು ಜಾಲಿ ಗಿಡ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಬಂದಿರುವೆಮತಿ ಹೀನರ ಮನೆಯಲ್ಲಿರು ಉತ್ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಣ್ಣೀರು ಬಟ್ಟೆಸುತ್ತಿಕೊಂಡುಮಲಗಿದ್ದಾರೆ ನನ್ನವರು ಶ್!!ಸದ್ದು ಮಾಡದೇ ಹೊರಟು ಹೋಗುಸಾಯಬಣ್ಣ ಮಾದರ (ಸಲಾದಹಳ್ಳಿ)

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಪರಿಮಳ ಐವರ್ನಾಡು ಹೊಂಬೆಳಕು “ಖಳನಾಯಕನಾರು?” ಚಿಗುರೊಡೆದ ಒಲವ ಕುಡಿಯನುಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು ಹೃದಯದಲೇ ಕಾಪಿಟ್ಟುಪೂಜಿಸಿ ಆರಾದಿಸಿ ಮನದಲೇ ಶೃಂಗರಿಸಿಪ್ರೀತಿಸಿದರೂ ಹೇಳಲು ಅಡ್ಡಗೋಡೆಯಾದುದೇನುಭಯವೋ? ತಂಗಾಳಿಯಂದದಿ ತಂಪೆರೆದೊಲವು ಕಣ್ಣೋಟದಲೇ ನಾಚಿಸಿದೊಲವು ಕಿರುನಗೆಯಲಿ ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪಾಗಿಸಿದೊಲವುಮೌನದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದೊಲವುಒಲವು ಒಂದಾಗಲು ತಡೆಯಾದುದೇನುಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೋ?  ತನ್ನವರ ಸಂತಸಕ್ಕೆಮನೆತನದ ಗೌರವಕ್ಕೆತನ್ನಾಸೆಯ ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟುನಗುವ ಮುಖವಾಡ ಹೊತ್ತು ಒಲವ ದೂರ ತಳ್ಳಿದ್ದೇನುಹಣೆಬರಹವೋ?  ಕೈಗೆಟುಕಿ ಜಾರಿದಕನಸಿನ ದೋಣಿಯನುದಡಸೇರುವ ಮುನ್ನವೇಮುಳುಗಿಸಿದ ಕ್ರೂರತೆಯೇನುಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಬೆಳೆಸಿದ ಗೋಡೆಯೇನುದುರಾದೃಷ್ಟವೋ?  ನನ್ನದಾಗಬೇಕಿದ್ದ ನಿನ್ನನುನಿನ್ನದಾಗಬೇಕಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನುಪರರ ಪಾಲಿಗಿಟ್ಟುನಗುತ ಅಳುವ ಕಲಿಸಿದಒಲವಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾದುದೇನುತ್ಯಾಗವೋ?  ಖಳನಾಯಕ ಯಾರಿಲ್ಲಿ ಹೇಳುಭಯವೋ,ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೋಹಣೆಬರಹವೋ,ದುರಾದೃಷ್ಟವೋತ್ಯಾಗವೋ ಸರಿಯಾದ  ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೇಳದುಳಿದಪ್ರೀತಿಯೋ? ಖಳನಾಯಕನಾರು? ಪರಿಮಳ ಐವರ್ನಾಡು ಹೊಂಬೆಳಕು

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಸರಸ್ವತಿ ಕಳಸದ “ಮರುಜನ್ಮವೆತ್ತಿ ಬಾರಯ್ಯಾ” ಮರುಜನ್ಮವೆತ್ತಿ  ಬಾರಯ್ಯ ಬಸವಬಿಳಿಬಣ್ಣ ಹೊರಗಿನ ಬದುಕೆಂಬುವರಯ್ಯಾಕರಿಬಣ್ಣ ಒಳಗಿನ ಬದುಕೆಂಬುವರಯ್ಯಾಭಿಕ್ಷೆಯೇ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಬದುಕೆಂಬುವರಯ್ಯಾಇಂತಿಪ್ಪ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಯಸಿ ಬಾರಯ್ಯಾಬಸವ ಬಸವಳಿದವರ ಅಪ್ಪಿ  ಸಂತೈಸಯ್ಯಾಬಯಲಿನ ಬದುಕೆ ನಮ್ಮದೆಂದು  ಸಾರಾಯ್ಯಾ //ಹೆಣ್ಣು ಹೊನ್ನು ಮಣ್ಣು ನನ್ನ ದೆಂಬುವರಯ್ಯಾಹೆಬ್ಬುಲಿಯ ಗರ್ಭದಲಿ ಧರ್ಮ ಅಧರ್ಮವಾಗಿಹುದಯ್ಯಾದರ್ಪ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಹೆಡೆಮುರಿ ಕಟ್ಟಿಹುದಯ್ಯಾಹಾಳಾದ ಗಂಗೆ ಹಾಲಾಹಲವಾಗಿಹಾಳಯ್ಯಾಪರಧನ -ಸತಿನೊಲ್ಲೆಯೆಂದು  ಮತ್ತೆ ಸಾರಯ್ಯಾ //ಇಂತಿಪ್ಪ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಯಸಿ ಬಾರಯ್ಯಾಬೆತ್ತಲಾಗುವುದೇ ಬಯಲಿನ ಬದುಕೆಂಬುವರಯ್ಯಾಕತ್ತಲಾಗುವುದೇ ನರಮೇಧವೆಂಬುವರಯ್ಯಾಶೀಲ-ಸಾಲ-ಶೂಲ ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯವೆಂಬುವರಯ್ಯಾಇಂತಿಪ್ಪ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಯಸಿ ಬಾರಯ್ಯಾಬಸವ ಬಸವಳಿದವರ ಅಪ್ಪಿ  ಸಂತೈಸಯ್ಯಾಅಳಬೇಡ ಕೊಲಬೇಡವೆಂದು ಮತ್ತೆ ಸಾರಯ್ಯ //ಚಿನ್ನದ ಚೂರಿಗೆ  ಹೂ ಮುಡಿಸಿಹರಯ್ಯಾರಾಮನಲಿ ರಾವಣನ ಕೂಡಿಸಿಹರಯ್ಯಾಹೆತ್ತವರಲ್ಲಿ ಹುತ್ತ ಹುಡುಕಿಹರಯ್ಯಾಇಂತಿಪ್ಪ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಯಸಿ ಬಾರಯ್ಯಾಬಸವ ಬಸವಳಿದವರ ಅಪ್ಪಿ  ಸಂತೈಸಯ್ಯಾಕಾಲೇ ಕಂಬ ದೇಹವೇ ದೇಗುಲವೆಂದು ಸಾರಯ್ಯ//ಬೆತ್ತಲಾಗುವುದೇ ಬಯಲಿನ ಬದುಕೆಂಬುವರಯ್ಯಾಕತ್ತಲಾಗುವುದೇ ನರಮೇಧವೆಂಬುವರಯ್ಯಾಶೀಲ- ಶೂಲ -ಸಾಲ ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯವೆಂಬುವರಯ್ಯಾಇಂತಿಪ್ಪ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಯಸಿ ಬಾರಯ್ಯಾಬಸವ ಬಸವಳಿದವರ ಅಪ್ಪಿ  ಸಂತೈಸಯ್ಯಾಕಳಬೇಡ ಕೊಲಬೇಡವೆಂದು ಮತ್ತೆ ಸಾರಯ್ಯ //ಚಿನ್ನದ ಚೂರಿಗೆ  ಹೂ ಮುಡಿಸಿಹರಯ್ಯಾರಾಮನಲಿ ರಾವಣನ ಕೂಡಿಸಿಹರಯ್ಯಾಹೆತ್ತವರಲ್ಲಿ ಹುತ್ತ ಹುಡುಕಿಹರಯ್ಯಾಇಂತಿಪ್ಪ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಯಸಿ ಬಾರಯ್ಯಾಬಸವ ಬಸವಳಿದವರ ಅಪ್ಪಿ  ಸಂತೈಸಯ್ಯಾಕಾಲೇ ಕಂಬ ದೇಹವೇ ದೇಗುಲವೆಂದು ಡಾ.ಸರಸ್ವತಿ ಕಳಸದ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ವಾಣಿ ಭಂಡಾರಿ “ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರದ ಪದ” “ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರದ ಪದ” ಬಿಟ್ಟ ಸ್ಥಳ ತುಂಬುವಾಗೆಲ್ಲ ಆಯ್ದ ಪದವಾಗದೆ ಹೊರಗುಳಿದು ಬಿಟ್ಟೆ ಅನುಕಂಪದ ಕಡಲು ಉಕ್ಕಲಿಲ್ಲ ಸಹಕಾರದ ಸೇತುವೆಯೂ ಜೊತೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಜಗುಲಿ ಕಟ್ಟೆ ಪುರಾಣದ ಮಾತುಗಳೆನೂಕಿದ್ದವು ಬೇಲಿಯಾಚೆ,,ಕಡ್ಡಿ ಚುಚ್ಚಿ ಬೆಂಕಿಹಚ್ಚಿದಾಗೆಲ್ಲಉರಿದು ಬೂದಿಯಾದ ನಾನುಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲಿ ಕರುಣೆ ಕಣಜವಾಗಿ ಕಸಮುಸುರೆಗಾಗೊ ಬಿಟ್ಟಿ ವಸ್ತು ನಾನು!. ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂದವರೆಲ್ಲಒಮ್ಮೆ ಇಣುಕಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಮೆರೆದು,ಸೋತಾಗ ತೂಗುವ ತವರುಸೋಸಿ ಇಕ್ಕುವ ತಾಳಿ ಮಾಲೀಕರುಮಾನವೀಯತೆ ಮರೆತ ನೆರೆಹೊರೆಬಂಧು ಬಳಗ ಇವೆಲ್ಲಖಾಲಿ ಜೋಳಿಗೆಯ ವಾಸನೆಗಳು. ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕಾದರೂ ಸೇರಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕಲ್ಲದೆ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕಾದರೂ,ಮುಂಡೆ,ಬಂಜೆ ಸೂಳೆ, ಖೋಜಾ ಎಂದೇ ಹೊರಗಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಯಾರ ಹಂಗು?ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ ನಾನು ಭಿನ್ನ ಪದವೆಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮನಕೆ ಪಥ್ಯವಾಗದ ಮನುಷ ವಾಣಿ ಭಂಡಾರಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ. ಹೆಚ್. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ “ನವಿಲಗರಿಯ ನೆನಪು” ನೀನು ಮಳೆ, ನಾನು ನವಿಲು,ನಿನ್ನ ನಗು ಹೊನ್ನ ಹೊಳಪು;ನೀಲಿ ಹಸಿರು ಗರಿಯ ತುಂಬನಿನ್ನ ಒಲವ ರೇಷ್ಮೆ ಒನಪು. ಹನಿಯ ಗೆಜ್ಜೆ ಮಣ್ಣಿಗೆ ತಾಗಿ,ಅದರ ತಾಳಕೆ ನಾನು ಕುಣಿದೆ;ನೀನು ನಗುತ್ತ ನೋಡಿದಾಗಗರಿಯ ನೆರಳಲಿ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಮುಡಿಯ ನೀಲಿ ಗರಿಯಂತೆನಿನ್ನ ಮನದಿ ನೆಲೆ ಬಯಸಿದೆ;ನಿನಗಾಗಿ ತಂದ ನವಿಲಗರಿಯಕೊಡಲು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತೆ. ಹೇಳಬೇಕಿದ್ದ ಮಾತು ಉಳಿಯಿತು,ಚಾಚಬೇಕಿದ್ದ ಕೈ ಮುದುಡಿತು;ಮೋಡದಂತೆ ನೀನು ಸರಿದೆ,ನನ್ನ ಹಾಡಲಿ ನಾನೇ ಉಳಿದೆ. ಪುಸ್ತಕದಲಿ ಹೊನ್ನಂಚಿನ ಗರಿಯಿಟ್ಟುಮರಿ ಬರುವುದೆಂದು ಕಾದೆ;ಪುಟ ತೆರೆದು ಗರಿಯ ಸವರಿನೀನು ಬರುವ ಕನಸು ಕಂಡೆ. ಮರೆಯಲೆಂದು ಮಧು ಹಿಡಿದೆ,ಹೊರಗೆ ಮಳೆಹನಿಯ ಸದ್ದು;ನೀನು ಬಂದೆಯೆಂದು ತಿರುಗಿದೆಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯ ಗುದ್ದು. ಮತ್ತೆ ಮಳೆ, ಮತ್ತೆ ಕುಣಿತ,ನೀನು ನಿಂತ ಜಾಗ ಮಾತ್ರ ಖಾಲಿ;ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿ ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಂಡೆಒಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಮುರಿದ ಗರಿ. ಮೊದಲ ಹನಿಗೆ ಗರಿ ತೆರೆದೆ,ನಿನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ;ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೂ ಒದ್ದೆನೀನು ಮುಡಿಯದ ನವಿಲಗರಿ.

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ. ಪುಷ್ಪಾವತಿ ಶಲವಡಿಮಠ “ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಅವಳು” ಅವಳೆಂದೂ ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲಶಸ್ತ್ರಗಳನೆoದೂ ತೊಡಲಿಲ್ಲಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಅವಳನು ಸೋಲಿಸಬೇಕೆಂಬಅವರ ದಾಹ ಮಾತ್ರ ತಣಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಹೂಮೊಗ ತೊಟ್ಟುಅವರು ಇರಿಯಲು ಬರುತ್ತಾರೆಅವಳೋ ಬಂದವರಿಗೆಹೂ ಹಾಸುತ್ತಾಳೆ,ದಣಿವಾರಿಸುತ್ತಾಳೆಜೋಗುಳ ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ, ನೆರಳಾಗುತ್ತಾಳೆಆದರೂ….ಕತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ದಾಹ ತಣಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಅವರು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆಅವಳೆಲ್ಲೋ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುತ್ತಾಳೆವಿಸ್ಮಯವಿದು!ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತಾಳೆತುಂಡರಿಸಿದರೂ ತಮ್ಮಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಾಗಲೂಅವಳು ಅಖಂಡವಾಗುತ್ತಾಳೆಪರಿಪೂರ್ಣಳಾಗುತ್ತಾಳೆ ಅವಳೆಂದೂರಣಭೂಮಿಗಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲಮರಭೂಮಿಯನು ಹಸಿರಾಗಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆಅವರಾದರೋ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆಕರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆಶಸ್ತ್ರಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿದು ಬರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆಅವಳೋ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೇ ಮುದ್ದಿಸಿಯುದ್ಧ ಮುಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ ಅಹಂಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗಾಗಿಸೋಲಿಸುವ – ಗೆಲುವಈ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಠದಿಂದಅವರು ಸೋಲುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ…ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಸೋಲುತ್ತಲೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ….ಅವಳೆಂದೂ ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ….. ಡಾ. ಪುಷ್ಪಾವತಿ ಶಲವಡಿಮಠ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಬೆಳತೂರು “ಪ್ರೇಮ ಸತ್ತ ದಿನ” ನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮ ಸತ್ತ ದಿನಕವಿಗಳು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆಯಾವ ಗುಡುಗು ಮಿಂಚುಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆಯೂಬರಲಿಲ್ಲ..! ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುವ ಹಾಗೆಅಸಂಖ್ಯ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆತಣ್ಣಗೆ ಮಲಗಿತ್ತುನಿರ್ಜೀವಗೊಂಡ ನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮ..! ದುಃಖಿಸಬೇಕಿತ್ತುನಾವು ಆ ದಿನಒಟ್ಟಿಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡಿಆದರೆಬರಲಿಲ್ಲ ಅವಳು ಇತ್ತಒಂದು ಕ್ಷಣವೂಪಾಪ ಅವಳಿಗೆಬಿಡುಗಡೆ ಬೇಕಿತ್ತುನನಗದರ ಬಂಧನ ಬೇಕಿತ್ತು..! ಈ ವಿರೋಧಾಭಾಸದಲ್ಲಿಮಣ್ಣು ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸೊಪ್ಪದೆಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಕೂತಿದ್ದೆದನಿಯೆತ್ತಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದೆದೊಡ್ಡ ಹೋರಾಟಗಾರನಂತೆಆದರೂಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ..! ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪರಸ್ಪರಆರೋಪ ಪ್ರತ್ಯಾರೋಪಗಳನಡುವೆಯೂಯಾವ ಮರಣೋತ್ತರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲದೆಪ್ರೇಮವನ್ನುಸಾಂಗವಾಗಿ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆಅಲ್ಲೊಂದು ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿಯನ್ನೋಘಮಿಸುವ ಮಲ್ಲಿಗೆಯನ್ನೋ ನೆಟ್ಟುಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಕನಿಷ್ಠ ಸೌಜನ್ಯವನ್ನು ನಾವು ತೋರಲಿಲ್ಲ..! ಈಗಂತೂ ವರ್ಷಗಳೇ ಉರುಳಿವೆ  ಪ್ರೇಮವಿರದ ಹೃದಯದ ಅಟ್ಟಣಿಗೆಯಲ್ಲಿಧೂಳಿಡಿದ ಅದರ ನೆನಪುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ  ಜತನವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೆವೆ..!ಎದುರು ಸಿಕ್ಕರೆಅಪರಿಚಿತರಂತೆ ಸೋಗು ಹಾಕಿಮುಂದೆ ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ..! ಆದರೆನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕಂಡುನಿತ್ಯ ಹಲುಬುತ್ತಿದ್ದಈ ಜನ ಮಾತ್ರನಾವು ಬೇರಾದ ನಂತರವೂಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳದೆತಮ್ಮ ಸಂಶಯಾಸ್ಪದ ಕಂಗಳಲ್ಲಿಎಂದೋ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿರುವನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮವನ್ನುನಾವು ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಂದಲ್ಲಿಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿಈಗಲೂ ತನಿಖೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..! ಪಾಪಪ್ರೇಮದ ಕುರಿತು ನಮಗಿಂತಲೂಜನರಿಗೆ  ತುಂಬಾ ಖಾತ್ರಿ ಇರಬೇಕುಸತ್ತ ನಂತರವೂ ಅದುಬದುಕುಳಿದು ಬಿಡುವಹಲವು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ..! ಆದರೆ ನಾವು ಹಾಗಲ್ಲನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯನ್ನುಆಗಾಗವಿಷಾದದಲ್ಲಿ ತಿರುವು ಹಾಕುತ್ತಾಆತ್ಮ ವಿಲಾಪದಲ್ಲಿಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಸತ್ತ ದಿನವನ್ನುಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ…! ಪ್ರಶಾಂತ್ ಬೆಳತೂರು

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಶಿವಲೀಲಾ ಹುಣಸಗಿ ಯಲ್ಲಾಪುರ “ಹೊತ್ತು ಸಾಗುವವರಿಗೆ ಶವವಾಗು!” ನೀನಗೇನು ದಕ್ಕಿತುನಿನ್ನದೆನ್ನುವ ಕಿಂಚಿತ್ತು ಭಾವವೆದಹಿಸಿದಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿನೇವರಿಸಿ ಸರಿದಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ಅಯ್ಯೋ, ಬಿಡು ಅದೇ ಮಾತುಅದೇ ಕಥೆ! ಸೊಗಸಿಲ್ಲದ ಭಾವಗೀತೆಅತ್ತು ಕರೆದಷ್ಟು ಉಮ್ಮಳಿಸಿತು  ಸಿಟ್ಟು,ಸೆಡುವು ನೆಲ ಸಮವಾತು. ಆದರೆ,ನಿನಗೇನೂ ಪರಕಾಗಿಲ್ಲಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಜಾಡುಗಳೆಲ್ಲಜಂಜಾಟದ ಬೇರುಗಳಾಗಿ ಇಳೆ ಸೇರಿಮೌನದ ಗಾಯ ಮಾಸಲಿಲ್ಲ ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು ನಿನಗೇನು ಬೇಕಿತ್ತುದೈಹಿಕ ತೃಷೆ ಮಣ್ಣಾಗದಿದ್ದಿತೆಮುಖವಾಡಗಳು ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಾಗಿದೆಬಣ್ಣ ಮಾಸಲು ಸಮಯ ಬೇಕೆ ಇನ್ನಾದರೂ ದೂರ ಹೋಗಿ ಬಿಡುನಿನ್ನೊಳಗೆ ನಾನಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸತ್ಯಅರಿವಿಗೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೆಮಸ್ತಕದ ಪುಟ ತಿರುವಿ ನೋಡಬೇಕೆ ಕೊನೆಗೂ,ನಾನಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ನಿನ್ನಾಯ್ಕೆಹೊಸದೆನಿಲ್ಲ ಬಿಡು ಲೋಕ ಬಲ್ಲವಗೆಹಳೆ ನೀರು ಮುಂದಾಗಬೇಕುಹೊಸ ನೀರು ಹಳತಾಗಲು ಕಾಯಬೇಕು ಎಲ್ಲ ಕಳಚುವ ಮುನ್ನ ಎಚ್ಚರಾಗುನಿನ್ನದಲ್ಲದ ಚಿಂತೆಗೆ ಚಿತೆ ಕಟ್ಟುಹೊತ್ತು ಸಾಗುವವರಿಗೆ ಶವವಾಗುಮಣ್ಣಲಿ ಉಳುವವಗೆ ಹೊರೆಯಾಗದಿರು ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವ ಹಂಬಲವಿಲ್ಲಯಾವ ಜನ್ಮದ ನಂಟುಬೇಕಿಲ್ಲಇದ್ದಾಗಲೇ ಸಾವ ಕಂಡವರಿಗೆಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವ ಕನಸಿಲ್ಲ….. ಶಿವಲೀಲಾ ಹುಣಸಗಿ ಯಲ್ಲಾಪುರ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು “ಮೋಡದ ಚಪ್ಪರದ ಕೆಳಗೆ” ಒಂದು ದಿನಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾನುಹಠಾತ್ತನೆ ಆಕಾಶದ ಮಡಿಲೇರಿದೆ. ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಡಿದಾಗ—ಕೆಳಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ಭೂಮಿಒಂದು ಹಸಿರು ನೆನಪಿನಂತೆ ದೂರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು;ಮೇಲೆ—ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ನೀಲಿಯೊಂದುನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆನಪಾಯಿತು— ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗಒಮ್ಮೆ ಆಕಾಶದತ್ತ ಕೈಚಾಚಿ“ನಾನೂ ಹಾರಬೇಕು”ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಗರೆಕ್ಕೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂನಾನು ಹಾರುತ್ತಿದ್ದೆ! ಮನುಷ್ಯನ ಕನಸಿಗೆರೆಕ್ಕೆ ಬೇಕೇನು?ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಿಟಕಿ ಸಾಕು;ಒಂದು ವಿಮಾನ ಸಾಕು;ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುವಒಂದು ಜೀವಂತ ಕಣ್ಣು ಸಾಕು. ವಿಮಾನ ಮೋಡವನ್ನು ಸೀಳಿತು. ಅದು ಮೋಡವೋ?ಬಿಳಿಯ ಬೆಟ್ಟವೋ?ಸಾಗರದ ಮೇಲೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ಅಲೆಯೋ?ದೇವರು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಬೆಳ್ಳಿಯ ಹಾಸಿಗೆಯೋ? ಒಮ್ಮೆ ಅದು ಬೆಟ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಿತು,ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾಗರವಾಗಿ,ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನದಿಯಂತೆಆಕಾಶದೊಳಗೆ ಹರಿಯಿತು. ಮರಗಳೆಲ್ಲ ಕೆಳಗೆಹಸಿರು ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದವು;ಮನೆಗಳು—ಮಕ್ಕಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದಆಟದ ಬೊಂಬೆಗಳಂತೆ. ನಾನು ಮಾತ್ರಆಕಾಶದ ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಅಕ್ಷರ. ಮೋಡಗಳ ಮಧ್ಯೆನೀಲಿ ಮತ್ತೆ ನೀಲಿಯೇ! ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆಇಷ್ಟೊಂದು ನೀಲಿಯನ್ನುಎಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ ಆಕಾಶವೇ? ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕೆಂದರೆಕೈ ಸಾಲದು;ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂದರೆಬೆರಳು ಸಾಲದು;ಕುಡಿಯಬೇಕೆಂದರೆಕಂಠ ಸಾಲದು. ನೋಡಿ ತಣಿಯಬಹುದು—ಆದರೆನಿನ್ನನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಒಂದು ಮೋಡದ ಬೃಹತ್ ಚಪ್ಪರವಿಮಾನದ ಕೆಳಗೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತು. ಅದರ ಮೇಲೆಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಬಿಳಿ ಮೋಡದ ಮೇಲೆಚಿನ್ನದ ಹೊಳಪು. ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು— ಇದು ಮೋಡವಲ್ಲ;ಭೂಮಿಯ ದುಃಖಗಳನ್ನುಮೇಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟದೇವರ ಮೌನದ ಹೊದಿಕೆ. ಅದರ ಕೆಳಗೆಎಷ್ಟು ಮನೆಗಳು,ಎಷ್ಟು ಬದುಕುಗಳು,ಎಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರು,ಎಷ್ಟು ನಗು! ನಾವು ಮೇಲಿದ್ದೇವೆ;ಆದರೆಬದುಕು ಕೆಳಗೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಒಬ್ಬ ರೈತಮಣ್ಣಿನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಮಗುವಿನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಹಾದುಹೋಗುವವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಮಗುಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡಿ“ಅಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ!”ಎಂದು ಕೈಬೀಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ— ಆ ವಿಮಾನದ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗೆಕುಳಿತಿರುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಗುಅವನನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದು! ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಒಂದೇ ಕಥೆಯ ಎರಡು ಪುಟಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ವಿಮಾನ ಇನ್ನೂ ಮೇಲೇರಿತು. ಮೋಡಗಳ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆನಾವು ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಮೇಲಿಲ್ಲ, ಕೆಳಗಿಲ್ಲ;ಹತ್ತಿರವಿಲ್ಲ, ದೂರವಿಲ್ಲ;ಕೇವಲ ನೀಲಿ— ಅದರೊಳಗೆಬಿಳಿಯ ಕನಸುಗಳು. ನಾನು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದೆ. ಒಮ್ಮೆನಾನು ಹಾರಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆನಾನು ಹಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆನನ್ನೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಜೀವನರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ತಿಳಿಯಿತು— ಜೀವನ ರೆಕ್ಕೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ;ಅದು ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನುಬೇರೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಕನಸಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.ಕವಿತೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.ಕಣ್ಣಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿನಾನು ಹಕ್ಕಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ— ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ರೆಕ್ಕೆಗಳಾದವು. ವಿಮಾನ ಮೋಡವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆನನ್ನೊಳಗೂ ಏನೋ ದಾಟಿತು. ಭಯವೊಂದು ಕೆಳಗೆ ಉಳಿಯಿತು. ಆಸೆ ಮಾತ್ರಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂತು. ನಾನು ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ— ಆಕಾಶವೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಇಳಿಯಿತು. ಜ್ಯೋತಿರ್ಲಿಂಗದಂತೆಕಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ಶಕ್ತಿ ಅಡಗಿರುವಂತೆ,ಈ ನೀಲಿಯೊಳಗೂಕಾಣದ ಒಂದು ಮಹಾಶಕ್ತಿ. ಎಷ್ಟು ನೋಡಿದರೂಅನುಭವವೇ ಅನುಭವ. ಹೇಳಲು ಬಂದರೆಪದಗಳು ಬಡವಾಗುತ್ತವೆ. ವರ್ಣಿಸಲು ಕುಳಿತರೆವರ್ಣಗಳೇ ಸೋಲುತ್ತವೆ. ಆಕಾಶವನ್ನುಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಬಹುದೇ? ಮೋಡವನ್ನುಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಬಹುದೇ? ನೀಲಿಯನ್ನುಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಬಹುದೇ? ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇನಾನು ಮೌನವಾಗಿ ನೋಡಿದೆ. ವಿಮಾನದ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಮೋಡಗಳ ಬಿಳಿ ಬೆಟ್ಟಗಳುಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಹಕ್ಕಿರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕವಿಒಂದು ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ— “ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವುದು ಬದುಕು;ಆದರೆಒಮ್ಮೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದ ನೋಡುವುದುಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದು.” ವಿಮಾನ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿತು. ಮೋಡಗಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿದವು. ಆದರೆಆ ದಿನ ಕಂಡ ಆಕಾಶಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಇನ್ನೂ ನನ್ನೊಳಗಿದೆ— ಒಂದು ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ನೀಲಿಯಾಗಿ,ಒಂದು ಬಿಳಿಯ ಮೋಡವಾಗಿ,ಒಂದು ಹಾರಲಾರದ ಹಕ್ಕಿಯ ಕನಸಾಗಿ… ಮತ್ತುವಿಮಾನ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದಆ ಪುಟ್ಟ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ. ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು.(ಕಾಶಿ ಅಯೋಧ್ಯೆ ಯಾತ್ರೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದು  ಇಂದು ಟೈಪಿಸಿದೆ)