ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ  ಸುಹಾಸ್ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಭಾವಗೀತೆ ಈ ಬದುಕ ಬದುಕುವುದ ಕಲಿಯಲು ಈ ಬದುಕು ಸಾಕೇ?ಈ ಬದುಕ ಸವಿಯ ಸವಿಯಲು ಈ ಬದುಕು ಸಾಕೇ? ನಿನ್ನ ಜೀವನವೇ ಒಂದು ಹಾಡು,ಅದರ ಸಾಲು ಬರೆದವರಾರು?ಅರಿಯದ ಪದಗಳಿಗೂ ಅರ್ಥವಿದೆ,ಲಯದಲಿ ಹಾಡಿದರೆ ಹಿತವಿದೆ. ಹಾಡಿನ ಭಾಷೆಯೇ ಬೇರಾದರೂ,ಭಾವಕ್ಕೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಭಾಷಾಂತರ;ಇದ್ದರೂ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಅಂತರ,ನಿನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸು ನೀ ನಿರಂತರ. ಯಾರದೋ ರಾಗಕ್ಕೆ, ಯಾರದೇ ತಾಳಕ್ಕೆ,ನಿನ್ನ ಸ್ವರವನ್ನು ಶ್ರುತಿಯಲಿ ಸೇರಿಸು;ಜೀವವು ಜನನಿಯದು,ಜೀವನ ನಿನ್ನದು.  ಸುಹಾಸ್ ಶ್ರೀವತ್ಸ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಬಾಗೇಪಲ್ಲಿ ಅವರ ಗಜಲ್‌ ಜುಲ್ ಖಾಫಿಯಾ ರದೀಫ್ ಸಹಿತ ನಿನ್ನಂದವ ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯ ಸಾಕೆನಗೆ ಅಪ್ಪುಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲತುಟಿ ಹೊರಡಿಸುವ ಸುಹಾಸ ಬೇಕೆನಗೆ ಸಲಿಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಹೃದಯಾಂತರಾಳದಿ ಚೂರು ಸ್ಥಾನವ ನನಗೆ ಕಾಯ್ದಿರಿಸುನಿನ್ನ ಸನಿಹ ಇರುವ ಸುಖ ಮಾತ್ರ ನೀಡೆನಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ “ನಾನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುವೆ” ಎಂಬ ಉಲಿ ಕೇಳಲು ಕಾತುರ ನಾನುಬಿಗಿ ಬಾಹು ಬಂಧನದ ಸಖ ಬೇಡೆನಗೆ ಹುಸಿನಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ ನಿನ್ನೂಂದಿಗೆ ಸಹ ಬಾಳ್ವೆ ಎಂದಿಗೂ ಊಹಿಸಿ ಆಸೆ ಪಟ್ಟಿಲ್ಲಸಣ್ಣೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕುಡಿನೋಟ ಬೀರೆನಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಕೃಷ್ಣಾ! ಗರತಿ ರಾಧೆ ಸದಾ ರಮಿಸಿದಳು ಮಧುರೆಯಲಿ ನಿನ್ನಅಯ್ಯೋ ಪಾಪವೆ ಎನುತ ದಯೆ ತೋರೆನಗೆ ಮೈಲಿಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಬಾಗೇಪಲ್ಲಿ  

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಗೀತಾ ದಾನಶೆಟ್ಟಿ “ನಿಜವನರಿತು ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರು” ಹೆದರದಿರು ಮನವೆ ಬೆದರದಿರು ತನುವೆನಡೆ-ನುಡಿಯೊಳಗೊಂದಾಗಿಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮುಗಳ ಬಿಟ್ಟುನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರು ಸತ್ಯ-ಶುದ್ಧ ಕಾಯಕದೊಳೊಂದಾಗಿತ್ರಿವಿಧ ದಾಸೋಹ ಗೈಯುತ ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರು ಅರಿವು ಅನುಭಾವದಳೊಂದಾಗಿಅಂಧಶೃದ್ಧೆ ಆಡಂಬರ ಅಳಿಸುತ  ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರು ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯರೊಂದಾಗಿಜಾತಿ ಜಾಡ್ಯವ ತೊಲಗಿಸುತ ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರು ನೋವು-ನಲಿವುಗಳಲೊಂದಾಗಿಮಧರ ಮನವ ಅರಳಿಸುತ ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರು ಬಡವ-ಬಲ್ಲಿದರೊಳಗೊಂದಾಗಿಮಾನವೀಯತೆ ಮೆರೆಯುತ ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರು ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳಲೊಂದಾಗಿನಿಜವನರಿತು ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರು ಡಾ.ಗೀತಾ ದಾನಶೆಟ್ಟಿಬಾಗಲಕೋಟೆ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಸುಮಂಗಲಾ ಅತ್ತಿಗೇರಿ “ಕನಸಿನ ಹಂದರ ಹರವಲು”  ಅವಳೊಂದು ಬಿಂದುಆ ಬಿಂದು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಿಸಿಒಂದೇ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ನಿತ್ಯ ಅವಳೆದೆಯ ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆಅಂತರಂಗದ ಅಳಲುತವಕ ತುಡಿತಗಳುಕನಸು ಕಲ್ಪನೆಗಳುಆ ವೃತ್ತದ ಪರೊಧಿಯೊಳಗೆಗಿರಕಿಹೊಡೆಯುತ್ತಿವೆ ತಾನೇ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಹೆಣೆದ ಗೂಡದುಮರಿ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆಗುಟುಕಿಡುವಹಾರುವ ರೆಕ್ಕೆಗಳಬಲಗೊಳಿಸುವಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಬೆಳಕಿಗೆಗರಿಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವತರಬೇತಿ ತಾಲೀಮಿನಲ್ಲಿಅವಳೀಗ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ ಅವಳ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳೆಲ್ಲಕರಗುತ್ತಿವೆಹೀಗೆ ಬಂದು ಹಾಗೆ ಮಾಯವಾದಂತೆ! ಒಂದಿಷ್ಟು ದಣಿವಾಗುತ್ತಿರಬಹುದುಆಕೆಗೆಕಾಲಚಕ್ರದ ವೇಗಕ್ಕೆತನ್ನ ಕನಸು ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಗಳಬದುಕು ಮತ್ತು ಕಾಯಕದಚಿತ್ತಾರವನ್ನು ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲ..ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂತಿಮನದೊಳಗೆ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಮುಖದೊಳಗೆ ಮಂದಹಾಸವಿದೆ ಅವಳಿಗೆತನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆಇನ್ನಷ್ಟು ಬಣ್ಣ ತುಂಬಬೇಕೆಂಬತುಡಿತವಿದ್ದಂತಿದೆಈಗಿರುವ ಚಿತ್ತಾರವನ್ನುಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕೆಂಬಚಿತ್ತವಿದ್ದಂತಿದೆ ಈಗೀಗ ಮತ್ತೆಇಣುಕುತ್ತಿವೆಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳುಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳಾಚೆಯಬೆಳಕು ಸವಿಯಲುಬಯಲೊಳಗಿನಸದ್ದು ಗದ್ದಲಗಳ,ಉರುಳುತ್ತಿರುವ ಚಕ್ರಗಳಆ ವೇಗವನ್ನುಸ್ಮರಣೆಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಅವಳು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆಬದುಕಿನ ಬಡ್ತಿ ಮತ್ತುಮುಂಬಡ್ತಿಗಾಗಿ ಸಾಲದಾಗಿದೆ ಅವಳಿಗೆಓಡುತ್ತಿರುವಆ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲುಗಳಕಾಲ ಮಿತಿಅವಳ ಕನಸಿನಹಂದರ ಹರವಲು ಡಾ.ಸುಮಂಗಲಾ ಅತ್ತಿಗೇರಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ  ಶಶಿಕಲಾ ಚಂದ್ರಶೇಖರ “ನೀಲಾಗಸದ ಕನಸು” ಹಿಂದೆಂದಿನಂತೆ ನೀಲಿ ಚಪ್ಪರದಲ್ಲಿಚುಕ್ಕಿ-ಚಂದ್ರಮರ ತೋರಣ ಕಟ್ಟಿ,ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿ,ಕುಣಿವ ಮುಂಗಾರಿನ ಕೋಲ್ಮಿಂಚುಗಳಿಗೆಬೆಳ್ಳಿ ಒಡ್ಯಾಣವ ತೊಡಿಸಿ ಸಂತೈಸಿ,ಕರಿಮೋಡ ಬಳಿ ಕರೆದು ಕನಿಕರದಿಮಳೆ ಸುರಿಸೆಂದು ಬಿನ್ನವಿಸಿದೆ. ಮುತ್ತಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲು ಗುಬ್ಬಿ,ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿಗಳ ನೆಂಟರುಬರುವರೆಂದು ಕಾದು ಕುಳಿತಾಗ,ಬಡಿಯಿತು ಬರಸಿಡಿಲು!! ಹೇ ಕೃತಘ್ನ, ಅರಿವಾಗದೆ ನಮ್ಮಪ್ರೀತಿ ಸೌಹಾರ್ದಗಳ ಅಂತರಾಳ,ನಿನ್ನ ಡೈನಮೈಟ್ ಸದ್ದಿಗೆ, ಮುಸುಕಿದ ಕಾರ್ಮೋಡಕೆ,ನೀನಿಟ್ಟ ಕೊಳ್ಳಿಗೆ ಮೈ ಸುಟ್ಟ ಭೂತಾಯಿನೋಡಿ,ಮುಂಗಾರಿನ ಸಿಡಿಲಿಗೂ ಹೆದರದವನಿನ್ನ ಅಟ್ಟಹಾಸಕೆ ನಡುಗಿ ಹೋದೆ!!ಆಗರಿವಾಯಿತು –ಇದು ರಕ್ಕಸರ ನಾಡು! ಮತಾಂಧರ ಬೀಡು! ಎಂದು, ಗುಡ್ಡ ಕುಸಿದು ರಕ್ತ ಬಸಿದು, ಇಟ್ಟ ಕೊಳ್ಳಿಯಲಿಬೆಂದ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಭಸ್ಮ ಧರಿಸಿ, ಆಣೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳುವೆ,ಖಂಡಿತ ಇದು ಒಳಿತಿಗಲ್ಲ, ಅವಸಾನದ ಕಾಲ.ಅದರಾಚೆಗೆ.. ಹಾ.. ಕೇಳಿಲ್ಲಿ… ನಾ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಕನಸಿನ ಮಾತನು,ಖಂಡಿತ ನೀ ಸುಟ್ಟಭೂತಾಯಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬರುವರು, ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಸವೇಶ, ಕಾರಂತರಂತ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು,ಆಗ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುವ ಹಸಿರು,ಮತ್ತ ಕೋಗಿಲೆಗಳ ಋತುಗಾನ,ಓಹ್!!ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವೆ ಈ ನೀಲಾಗಸದ ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟದಡಿಆ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನ ಅದೇ ಬೆಳ್ಳಿ ದಿಗಂತದಚಂದ್ರ-ತಾರೆಗಳ ಮೋಹಕ ದಿಬ್ಬಣ!! ಶಶಿಕಲಾ ಚಂದ್ರಶೇಖರ, ಶಿವಮೊಗ್ಗ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಮಾಯಾ ಜಿಂಕೆ ಓಡುತಿರು ಡಾ.ಹೆಚ್.ನಟರಾಜ್‌ ಆರ್ಯ ಮಾಯಾ ಜಿಂಕೆ ಓಡುತಿರುಮೈ ಮಿನುಗಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ;ಮನದ ಕಾಡು ದಾಟುತಿರು,ಮೌನದೊಳ ಮಾತಿನoತೆ . ಹೆಜ್ಜೆಯಲಿ ಗಾಳಿಯ ಗೆಜ್ಜೆ,ಕಣ್ಣೊಳ ಕಾಡಿನ ಕನ್ನಡಿ;ಕೊಂಬಲಿ ಚಂದ್ರನ ಬಿಲ್ಲು,ಮೈಮೇಲೆ ಹೊನ್ನಿನ ಹೊಳಪು. ಹಸಿರು ಹಾಸಿಗೆ ತುಳಿದು,ಹೊನ್ನಿನ ನೆರಳು ಸೀಳಿ;ಎಲೆಗಳ ಗುಟ್ಟು ಆಲಿಸಿ,ಮಿಂಚಿಗೇ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ಆ ಹೊಳಪೇ ಕನಸಾಗಿ,ಸೀತೆಯ ಕಣ್ಣನು ಸೆಳೆಯಿತು;ಮಾರೀಚನ ಮೈಯಲಿ ಮಾಯೆ,ಮನದೊಳ ಮೋಹವಾಯಿತು. ರಾಮನ ಹೆಜ್ಜೆ ತಿರುಗಿಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆ ನಡುಗಿತು;ಕಾಣುವುದೆಲ್ಲ ಸತ್ಯವಲ್ಲಕನಸಿಗೂ ನೆರಳುಂಟು. ಅಂದೊಂದು ಬಾಣ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿತು,ಇಂದೊಂದು ಗುಂಡು ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತದೆ;ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಿದೆ,ಬೇಟೆಯ ಕಣ್ಣು ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಗಾಳಿಯ ಗುಟ್ಟು ಅರಿತು,ಗುಂಡಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಚಿಮ್ಮು;ಹಿಡಿದರೆ ದೂರವಾಗು,ಬಿಗಿದರೆ ಗಾಳಿಯಾಗು. ಪ್ರೀತಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ,ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ನಿಂತು ನೋಡು;ಭಯ ನೆರಳಾಗಿ ಬಂದರೆ,ಬಯಲಿನ ಎದೆ ದಾಟು. ಬಂಡೆಯ ಅಂಚು ಜಿಗಿದು,ಭೀತಿಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟು;ಭವಿಷ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಓಡು,ಬದುಕಿನ ಹಠ ಹೊತ್ತು. ನಿನ್ನ ಓಟ ಕೇವಲ ಓಟವಲ್ಲಮುಕ್ತಿಯ ಜೀವಭಾಷೆ;ಮಾಯಾ ಜಿಂಕೆ ಓಡುತಿರು,ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಗದಂತೆ….. ಡಾ. ಹೆಚ್. ನಟರಾಜ್ ಆರ್ಯ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಗೊರೂರು ಅನಂತರಾಜು ಹನಿಗವನಗಳು ಇದು ಸರಿಯೇ..? ಹುಡುಗಿಈ ಭೂಮಿಗೆಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣಿ ಶಕ್ತಿಇರುವಂತೆ ನಿನ್ನಲ್ಲೂ ಇದೆಇದು ಸರಿಯೇ..? ಹುಡುಗಕೈ ಹಿಡಿಯುವುದಾಗಿ ನಂಬಿಸಿ ನನ್ನ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆಬೆಂಕಿ ಸುರಿದು  ಈಗ ಸಾರಿ ಎಂದುತಣ್ಣೀರು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವೆ ಇದು ಸರಿಯೇ..? ಹುಡುಗಿನನ್ನ ಬಾಳೇ ಗಾಳಿಗೋಪುರ ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿತಾಜ್ ಗೋಪುರ ಕಟ್ಟಿಸಲುಕೇಳುವೆಯಲ್ಲಾಇದು ಸರಿಯೇ..? ಹುಡುಗನೀನಿದ್ದ ಮನೆಗೆನಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆ ನೀಡಿದೆಆದರೆ  ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿನೆಲೆಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬಾಡಿಗೆನೀಡದೆ ಓಡಿಹೋದೆಇದು ಸರಿಯೇ..? ಹುಡುಗಿಆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ತನ್ನ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಗೋಡೆ ಒಡೆದು ದಶ೯ನ ಭಾಗ್ಯ ಕರುಣಿಸಿದನಿನ್ನ  ಭಕ್ತ ಈ ಕರುಣಾಕರನಿಗೆಮನೆಯ ಕಿಟಕಿ ತೆರೆದುಮುಖ ತೋರದೆ  ಕಾಡಿಸುವೆಯಲ್ಲಾಇದು ಸರಿಯೇ…? ಹುಡುಗಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲು ನೀ ನನಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟೆಈಗ  ನನ್ನ ದಾರದಬುಗುರಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆಯೆಲ್ಲಾಇದು ಸರಿಯೇ…? ಗೊರೂರು ಅನಂತರಾಜು,

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಟಿ.ಪಿ.ಉಮೇಶ್‌ “ನೀ ನನ್ನ ಅಪೂರ್ಣ ಕವಿತೆ!” ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನನ್ನಷ್ಟೇ ಬರೆಯಲುಎಷ್ಟೋ ಕವಿತೆಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿವೆ!ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯುಭಾವನೆಗಳು ಎದೆಯ ತುಂಬಿಕಣ್ಗಳ ಅರಳಿಸಿ ಬೆರಳಿಗೆ ತಾಗಿಅಕ್ಷರಗಳಾಗದೆ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತವೆ!ನೀನಿಲ್ಲದ ಪ್ರತಿ ದಿನದಮನೆಯ ಒಳಗಿನ ಮೌನದಂತೆ! ನೀನು ದೂರವಾದ ಮೇಲೆಚಂದ್ರನಿದ್ದರೂ ಇರುಳಿಗೆ ಬೆಳಕಿಲ್ಲ!ಮಳೆಯಾದರೂ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳವಿಲ್ಲ!ಹೂವು ಅರಳಿದರೂ ಸುಗಂಧವಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಮನೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಹಾದುಹೋಗುವ ಗಾಳಿನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಸುದ್ದಿಯನ್ನೇ ಹೊತ್ತು ತರಬಹುದೆಂದುಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದೆ! ವಿರಹನೀನು ಇಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ!ನೀನು ಇದ್ದ ಮೈಮನ ಈ ಮನೆಯೆಲ್ಲನಿನ್ನ ನೆನಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿರುವುದು! ಗಾಢ ಮೌನನನ್ನ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳ ಮೇಲೆಇಳಿಯದ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ!ಮಳೆ ಸುರಿಯದೆ ಆಕಾಶವೆಲ್ಲಭಾರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಂತೆ! ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆಯಲು ಹೊರಟಪ್ರತಿ ಆಲೋಚನೆಯು ಪ್ರತಿ ನಡೆಯುಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಬಳಿಗೇ ಬಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ!ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ನದಿಯೊಂದು ಹುಚ್ಚು ಕುದುರೆಯಾಗಿಸಮುದ್ರವನ್ನೇ ಹುಡುಕುವಂತೆ! ಒಮ್ಮೆ ನೀನುನನ್ನೆಲ್ಲ ದಿನಗಳ ಬೆಳಗಾಗಿದ್ದೆ!ಈಗ ಅದೇ ದಿನಗಳುಸೂರ್ಯೋದಯವನ್ನೇ ಮರೆತಿರುವದೀರ್ಘ ಸಂಜೆಯಂತಾಗಿ ಸುದೀರ್ಘ ಇರುಳಂತಿವೆ! ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೆದಾಗಪೆನ್ನಿನ ಮಸಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ!ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವವಿರಹದ ಕಣ್ಣೀರುಸಾಲುಸಾಲುಗಳಾಗಿ ಜಾರಿ ಮನ ಹಗುರಾಗಬೇಕಿದೆ! ನಿನ್ನನ್ನು ಒಂದೇ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲನೀನು ಕೇವಲ ಒಂದು ನೆನಪಲ್ಲ!ನನ್ನ ಉಸಿರು ಉಸಿರಿನಲ್ಲೂಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವನನ್ನದೇ ಅಪೂರ್ಣ ಕವಿತೆ! ಟಿ.ಪಿ.ಉಮೇಶ್

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ವಾಣಿ ಯಡಹಳ್ಳಿಮಠ ಗಜಲ್ ರೀತಿ, ರಿವಾಜು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಸಂತಸಕೆ ಒಡ್ಡು ಕಟ್ಟಿದವಳು ನಾನುಕನಸುಗಳಿಗೆ ಪರದೆ ಹಾಕಿ ಇರುಳು ಕಳೆದವಳು ನಾನು ಬದುಕಿನ ಇಳಿ ಸಮಯದಿ ನೀ ಅತಿಥಿಯಂತೆ ಬಂದಿರುವಿ ಏನುಸಂಜೆಯ ಸೊಬಗಿಗೆ ಮರುಳಾಗದಿರಲು ಕಿಟಕಿ ಮುಚ್ಚಿದವಳು ನಾನು ಯಾರು ಎಷ್ಟು ಕರೆದರೂ,ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆನ್ನ ಜೀವಎದೆಯ ಕದಕೆ ಅಗುಳಿ ಹಾಕಿ , ಬೀಗ ಜಡಿದವಳು ನಾನು ನೀ ಒಲವಿನ ಓಲೆ ಬರೆದು, ಓಲೈಸಿಕೊಳ್ಳುವೆ ಹೇಗೆ ನನ್ನನುಮೊಹಬ್ಬತ್ತಿನ ಶಹರಿನಲಿ ವಿಳಾಸ ಇಲ್ಲದವಳು ನಾನು  ಬಂಡೆಯಂತಹ ವಾಣಿಯನು ಕರಗಿಸುವ ಹಠವು ವ್ಯರ್ಥಯಾವ ಪ್ರೇಮ ಶಿಲ್ಪಿ ಕಟೆದರೂ ಪ್ರೇಯಸಿ ಆಗದವಳು ನಾನುವಾಣಿ ಯಡಹಳ್ಳಿಮಠ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಶಾಲಿನಿ ಕೆಮ್ಮಣ್ಣು “ಭಾವ ತರ್ಪಣ” ಸಂಜೆ ಮುಗಿಲ ಬಣ್ಣದಿಂದ  ಬಿರಿದ ಇಂದ್ರ ಚಾಪದಂತೆ,ಮೌನರಾಗ ತಂತಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಡಿವ ಭಾವ ಶ್ರಾವ್ಯ ನೀನು.ನಾ ಮರೆಯ ಹೊರಟರೂ ಮನಸು ನಿನ್ನೇ ಕರೆದಂತೆ,ಮರೆತ ಕ್ಷಣ ರಾಗವಾಗಿ ಮಿಡಿವೆ ನನ್ನ ಮನದಿ ನೀನು. ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಕನಸಲಿ ಮನದ ಕದವ ತೆರೆದವನೇ,ನನ್ನ ಪ್ರೇಮ ದೇಗುಲದಿ ಬೆಳಗೋ ದಿವ್ಯ ದೀಪ್ತಿ ನೀ.ಉಸಿರ ಪ್ರತಿ ಸ್ಪಂದನದಲಿ ಮಧುರ ಗೀತೆಯಾದವನೇ,ನನ್ನ ಶೂನ್ಯದಾಗಸದಿ ಮಿನುಗೋ ಚೈತ್ರದ ಚುಕ್ಕಿ ನೀ. ಮಾತು ಮರೆತ ಹೃದಯಕೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇ ಪಲ್ಲವಿ,ಕನಸ  ಕಣ್ಣ ನೈದಿಲೆಗೆ ನಿನ್ನ ರೂಪವೇ ಚಂದಿರ.ನನ್ನ ಭಾವ ನಂದನಕೆ ನೀನೆ ಒಲವ ಭೈರವಿ,ನನ್ನ ಉಸಿರ ತಾಳಕೆ ನೀನೇ ಮಧುರ ಸಪ್ತಸ್ವರ. ಬರಿದಾದ ಮನದೊಳಗೆ  ನಿಂತೆ ನೀ ವಸಂತವಾಗಿ,ಹೂವಿನ ದಳದಲಿ ಉಳಿದ ಮಂಜಿನ ಹನಿಯಂತೆ.ಕಳೆದುಹೋದ ಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲ  ಮರಳಿವೆ ಕಾವ್ಯವಾಗಿ,ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಹನಿಯೊಂದು ನಿನ್ನ ಕಥೆಯ ಹೇಳಿದಂತೆ. ಶಾಲಿನಿ ಕೆಮ್ಮಣ್ಣು