ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ  ಗಂಗಾ ಚಕ್ರಸಾಲಿ     ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಭಯ… ನಿನ್ನ ಮಾತಿನ ಓಲಗದಲಿಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬಾರಿಸಿದ್ದೆಅವು ಕಿವಿತಮಟೆ ಬಡಿದವೆ ಹೊರತುಎದೆಗಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ನಾನುರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು ದಿನವೂ ಸುರಿವಮಳೆಯನ್ನು,ಆನಂದಿಸಲಾದೀತೆ…   ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ಜ್ವಾಲೆನಿನ್ನ ಬಿಗಿದ ಮೊಗವ ತಬ್ಬಿರಲುನಗೆಮಲ್ಲಿಗೆಯಾಗಿ ನಾ ನಿಂತರೆ..ಸುಡದೇ ಹೋದೇನೇ…ಅದಕ್ಕೆಒಗ್ಗರಣೆಯ ಚಟಪಟ ಸದ್ದಲ್ಲಿನನ್ನ ನಾನೇ ಕಳೆದುಹೋಗುವೆ…   ರೊಚ್ಚಿ ಸುರಿವ ಮಳೆಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ಜ್ವಾಲೆಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ..ಆದರೆ  ಅನುದಿನ  ಕಿಡಿಗಳನ್ನುತೂರಿಬಿಡುವ ನಿನ್ನಂತೆ…ನಾನಾಗಬೇಕೆಂದರೆ..ಎನ್ನೊಳಗಿನ ಸಿಹಿತನ ಖಾಲಿಯಾಗುವಭಯವಿದೆ ಅಷ್ಟೇ…. ಗಂಗಾ ಚಕ್ರಸಾಲಿ, ಬೆಳಗಾವಿ    

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಟಿ.ಪಿ.ಉಮೇಶ್ “ಲೋಕಕ್ಕೆ ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ” ಮಾತು ಭಾಷೆಯದ್ದಿರಲಿ ಮೌನದ್ದಿರಲಿಅಕ್ಷರ ಕಲಿಕೆಯದ್ದಿರಲಿಅನ್ನದ ದುಡಿಮೆಯದ್ದಿರಲಿನಾವು ಮೊದಲು ಹುಡುಕುವುದುಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನಲ್ಲ ಧರ್ಮ ಜಾತಿ ಕುಲ ಗೋತ್ರಗಳನ್ನು! ಮಗುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದರೂಅದರ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿಪಾಠಗಳು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ನಮಗೆ!ಯಾವ ಧರ್ಮದ ನೆರಳುಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ! ಮನೆಯ ಗೋಡೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದರುಅದು ಸೌಂದರ್ಯವಲ್ಲ!ಯಾವ ಜಾತಿ ಧರ್ಮದ ಗುರುತಿನ ಬಣ್ಣವೆಂದುಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುತ್ತೇವೆ! ಒಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆಮಾನವೀಯತೆ ಎಂದು ಹೇಳದೆಅವನು ಯಾರವನು? ಯಾರ ಕಡೆಯವನು?ಎಂದು ಮೊದಲು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ!ಒಬ್ಬಳಿಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆತಪ್ಪು ಎಂದೆನ್ನದೆಅವಳು ಯಾವ ಊರಿನ ಸಮುದಾಯದವಳು?ಎಂದು ವಿಚಾರಣೆ ಆರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ! ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನೆರಳು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ!ಅದು ಯಾವ ಯಾರ ದೇವರ ಮರಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ!ನದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನೀರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ!ಯಾವ ನಂಬಿಕೆಯ ಗಡಿಯೊಳಗೆಹರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಇಣುಕುತ್ತೇವೆ!ಶಾಲೆ ನೋಡಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ!ಯಾರ ಯಾರ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆಎಂದು ತಲೆನೋಡಿ ಎಣಿಸುತ್ತೇವೆ!ಸಂವಿಧಾನ ಓದಿದಾಗ ಸಮಾನತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ!ತನ್ನ ಪರವಾದ ಸಾಲುಎಲ್ಲಿದೆ ಎಷ್ಟಿದೆ  ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ! ಧರ್ಮಗಳ ಜಾತಿಗಳ ಬಣ್ಣದ ಕನ್ನಡಕವನ್ನುಈಗಿಂದಲೇ ತೆಗೆದಿಡೋಣಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಮಗು ಕಾಣಬಹುದು!ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಕಾಣಬಹುದು!ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅನ್ನದ ಅಗತ್ಯ ಕಾಣಬಹುದು!ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ನೋವು ಕಾಣಬಹುದು!ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅರ್ಥ ಕಾಣಬಹುದು!ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಭಾವನೆ ಕಾಣಬಹುದು!ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಶ್ರಮ ಕಾಣಬಹುದು!ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬದುಕು ಕಾಣಬಹುದು! ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ!ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದುಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಿಂದಬೇರ್ಪಡಿಸುವ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ! ಜಾತಿಗೆ ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ!ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದುಜಾತಿಯ ಕನ್ನಡಕದೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವನಮ್ಮ ಮೈಮನಸುಗಳಲ್ಲಿ! ಲೋಕಕ್ಕೆ ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲ!ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದುಮೇಲು ಕೀಳುಗಳಾಗಿ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡುವನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಳಲ್ಲಿ! ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಂತ ಹಿರಿದಾದಯಾವ ಗುರುತು ಇಲ್ಲ!ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕಿಂತ ಘನವಾದಯಾವ ಧರ್ಮವು ಇಲ್ಲ! ಟಿ.ಪಿ.ಉಮೇಶ್

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ. ಸುಮಂಗಲಾ ಅತ್ತಿಗೇರಿ “ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯ ಚೂರುಗಳು” ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗಿನ ಬಿಂಬಒಂದಲ್ಲ! ಎರಡಲ್ಲ !ಹತ್ತಾರು ಬಿಂಬಗಳ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತವೆ! ಒಂದೊಂದು ಬಿಂಬದಲ್ಲಿಒಂದೊಂದು ಮುಖಅದೆಷ್ಟು ಮುಖಗಳು!ಅಲ್ಲ ಅಲ್ಲ ಮುಖವಾಡಗಳು!ಸಹಜವಲ್ಲದ ಅಸಹಜ ಮುಖಗಳು!ಆ ಎಲ್ಲ ಬಿಂಬಗಳಲ್ಲಿಮನದ ಬಿರುಕಿನ ಅನಾವರಣ! ಹೋದರೆ ಹೋಗಲೆಂದುಹೊಸದು ಕನ್ನಡಿ ಕೊಟ್ಟರೆಬೇಕೆಂದೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒಡೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೆಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಸೋಜಿಗವೆಂದರೆ;ಅವರ ಮನದ ಕನ್ನಡಿಒಡೆದು ಹೋಳಾಗಿವೆ ಆಗಲೆಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬಿಂಬ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳುಇಡಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ! ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿ ಒಳಗಿನ ಚಿತ್ರಗಳುಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ! ಒಮ್ಮೆ ಹೋಳಾದ ಮೇಲೆಮತ್ತೆ ಬೆಸೆಯಲಾದೀತೆಮನದ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನ? ಎಷ್ಟು ತೇಪೆ ಹಾಕಿದರೂ ಅಷ್ಟೆನೈಜತೆಯ ಬಿಡದುಆ ಒಡೆದ ಚೂರುಗಳ ಸ್ಪರ್ಶಇರಿದು ನೋಯಿಸುವುದೇ! ಎಲ್ಲಿ ಎಸೆದರೂ ಅಷ್ಟೆಅಪಾಯ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿತಿಪ್ಪೆಗೆ ಎಸೆಯಲೂ ಭಯವೆ!ಗೊಬ್ಬರ ಹೇರುವವರಿಗೆ,ಹೊಲ ಊಳುವವರಿಗೆ,ನಟ್ಟರೆ? ಇರಿದರೆ? ಚುಚ್ಚಿದರೆ?ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದರೆ? ರಕ್ತ ಹರಿಸಿದರೆ? ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯ ಚೂರುಗಳುಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಎಂದಿದ್ದರೂಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ ಕೆಂಡ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಂತೆ!  ಡಾ. ಸುಮಂಗಲಾ ಅತ್ತಿಗೇರಿ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಹಿರೇಮಠ್‌ ಗಜಲ್ ಜಗದ ಎಲ್ಲ ಸುಖವು ಸಿಗುವುದೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆಬಯಸಿದ ಒಲವು ದೊರಕುವುದೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಏನಿಲ್ಲ ಏನುಂಟೆಂಬ ಕುತೂಹಲ ಬಿಡದೆ ಕಾಡಿತ್ತುಅಪ್ರತಿಮ ಗೆಳೆಯನೇ ದಕ್ಕುವನೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಹಾತೊರೆವ ಭಾವ ಬಿತ್ತಿಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳುಸ್ವರ್ಗ ಸಿರಿಯ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಏರುವೆನೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಅರಿಯದಾಸೆಗಳು ಉಬ್ಬಿ ಉಬ್ಬಿ ತಾರಕಕೇರಿದ್ದವುಗರಿಗೆದರಿದಂಬಲ ಹಸಿರಾಗುವುದೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಕಾಲಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಪ್ರೇಮ ಪರವಶದಲ್ಲಿತ್ತುಅನುಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಧಾರೆ ಎರೆವನೆಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆಡಾ ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಹಿರೇಮಠ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ವಾಣಿ ಯಡಹಳ್ಳಿ ಮಠ ಗಜಲ್ ನಿನ್ನನು ಈ ಕಂಗಳು ಮರೆಯುವ ಮುನ್ನ  ಬಂದು ಬಿಡುಕನಸುಗಳು ರೆಪ್ಪೆಯನು ತೊರೆಯುವ ಮುನ್ನ  ಬಂದು ಬಿಡು ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ,ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳನೇ ಉಸಿರಾಡುತಿರುವೆಎದೆಬಡಿತ ಈ ಎದೆಯನೇ ಕೊರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಬಂದು ಬಿಡು ಹಗಲು ಹಗುರಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇರುಳು ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸುತಿಲ್ಲಹಗಲಿರುಳುಗಳ ನೋವು  ಪೊರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಬಂದು ಬಿಡು ನೀ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿರುವೆ ಇಂದಿಗೂ ನಲ್ಲಆ ಜಾಗವೂ ನಿನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶಕಾಗಿ ಮೊರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಬಂದು ಬಿಡು ಕನವರಿಸುತ ಕಾಯುತಿಹಳು ‘ವಾಣಿ ‘  ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು ದಿನವೂಬಿಸಿ ಹನಿಗಳ ಕಡಲು ಬದುಕು ಹೊರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಬಂದು ಬಿಡು ವಾಣಿ ಯಡಹಳ್ಳಿಮಠ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಕಾವೇರಿ ಪಾಟೀಲ ಶಹಾಪುರ “ಮತ್ತೆ ಭಾವ ಚಿಗುರಿತು” ಬರಿದಾಗಿದ್ದ ಎದೆಯಬರಡು ಮರದಲ್ಲಿ,ಮೌನ ಆವರಿಸಿದರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿ,ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನಎಲೆಯು ಉದುರಿ,ಹೊಸದೊಂದು ಆಸೆಮೂಡಿತು ಚೈತ್ರ ಚೆಲುವು. ಬಾಗಿದ ಬಾಡಿದ ಹೂವಿನಒಣಗಿದ ಗಿಡಕೆ,ಒಲವಿನ ಹನಿಗಳುತಗುಲಿದ ತಕ್ಷಣ,ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ,ಕಣ್ಣಿನ ಅಂಚಲಿನರ್ತಿಸದ ಕ್ಷಣ. ಕೇಳದೆ ಬಂದಆ ಭಾವ ಕನ್ನಿಕೆ,ಹೇಳದೆ ಮೂಡಿಸಿದಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವ,ಅಲೆಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶಾಂತತುಂಬಿದ ಕಡಲಲಿ,ಎದ್ದಿದೆ ಈಗ ಹೊಸದೊಂದುತೀವ್ರ ಚಲನೆ. ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆಮೂಡಿದೆ ನಗುವು,ಮನಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲಾಹಸಿರ ಸಿರಿಯು,ಕಾಲದ ಮರೆಯಲ್ಲಿಅಡಗಿದ್ದ ಒಲವು,ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರಿ ಅರಳಿತು ಇಂದು!ಬರುವ ನಾಳೆ ನನ್ನದು ಕಾವೇರಿ ಪಾಟೀಲ ಶಹಾಪುರ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಪರಿಮಳ ಐವರ್ನಾಡು ಸುಳ್ಯ “ಕಾಡುತಿದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು” ಕಾಡುತಿದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದುಉಸಿರೇ ನಿನ್ನಲಿಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿದರೂಉಸಿರೆತ್ತಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ನನ್ನಲಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ ನಿನ್ನನುನಗುವಿನ ತೀರದಲಿಮುಳುಗಿತ್ತು ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳದಲಿ ಹೇಳದೆ ಉಳಿದ ಮಾತುಗಳುತುಟಿಯಂಚಲೇ ನಿಂತಿತ್ತುನೀ ಕೇಳುವೆಯಾ ಎಂದುಕನಸುಗಳು ಕಾದಿತ್ತು ಉಸಿರೇ ನನ್ನುಸಿರೇಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದೆನಿನ್ನೊಂದು ನೋಟಕ್ಕಾಗಿನಾನೇ ಕವಿತೆಯಾದೆ ಹೃದಯ ತುಂಬಿದ ಪ್ರೀತಿಯನುಹುದುಗಿಸಿಟ್ಟೆಯಾ ನಿನ್ನೆದೆಯಲಿಹೇಳಬಾರದಿತ್ತೇ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನಲಿನಾನು ನಿನ್ನವನೇ ಎನ್ನುತಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಪ್ರೇಮಕೀಗ ಬೆಳ್ಳಿಹಬ್ಬವರುಷಗಳೇ ಸಂದರೂ ನೆನಪುಗಳ ಹಬ್ಬಭಿನ್ನ ಹಾದಿಯಲಿ ಜೀವನ ಯಾನಮರೆಯಲಾಗದ ಮೌನ ಗಾನ ಕಾಡುತಿದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದುಉಸಿರೇ ನಿನ್ನಲಿಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿದರೂಉಸಿರೆತ್ತಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ನನ್ನಲಿ ಪರಿಮಳ ಐವರ್ನಾಡು ಸುಳ್ಯ

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಸಂತೆಬೆನ್ನೂರು ಫೈಜ್ನಟ್ರಾಜ್ ಗಜಲ್ ಒಡಲ ಈ ಉಸಿರಿನ ಒಲುಮೆ ನನ್ನದೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿಉದಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಲುಮೆ ನನ್ನದೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಮಣ್ಣ ಒಳಗಿನ ಬೇರು ನೀನು ಹೂ ಕಾಣದೇ ಹೋದೆಅಮೃತ ನಿನ್ನೊಲವ ಚಿಲುಮೆ ನನ್ನದೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಹೊರಡುವಾಗ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳದಾದೆ ಒಲವೇಎದೆಯ ಗಾಯದ ನಲುಮೆ ನನ್ನದೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ನಟಿಸಿ ನಕ್ಕು ಬಿಡಬಹುದು ಸುಮ್ಮನೆನೀನಿರದ ಭಾವದ ಗರಿಮೆ ನನ್ನದೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ದೇವರಿತ್ತ ಪ್ರಸಾದ ಎಂದೇ ಒಲವ ಕಣ್ಣಿಗೊತ್ತಿಕೊಂಡೆ ನಾನುವಿರಹದುರಿ ಚಿಮ್ಮಿಸುವ ಕುಲುಮೆ  ನನ್ನದೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಕಳೆದ ರಸಗಳಿಗೆಗೆ ಕೆರೆ ಕಟ್ಟೆ ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಸಖಿಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗಿದು ಶಾಪ ಈ ಹಿರಿಮೆ ನನ್ನದೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಬೆರಳ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ಹೋದೆ ಶೂನ್ಯದೆಡೆಗೆ ನೀನುಫೈಜ್ ಬದುಕಿದ್ದಾನೆ ಈ ಮಹಿಮೆ ನನ್ನದೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಸಂತೆಬೆನ್ನೂರು ಫೈಜ್ನಟ್ರಾಜ್ 

ಕಾವ್ಯಸಂಗಾತಿ ಡಾ ರೇಣುಕಾತಾಯಿ ಸಂತಬಾ ರೇಮಾಸಂತ  ಗಜಲ್ ಎಂಥಾ ಚೆಲುವಿ ಅದಾಳ ಈಕೀ ಹ್ಯಾಂಗ ವರ್ಣಿಸಲಿ.ಮಾತ ಮಾತಿಗೂ ನಗುವಾಕೀ ಹ್ಯಾಂಗ ಹಿಡಿದಿಡಲಿ.ll ಕಾಲಿಗೆ ಗೆಜ್ಜಿ ಕಟಗೊಂಡ ಘಲ್ ಘಲ್ ಕುಣಿಸುವಾಕೀ,ಎದ್ಯಾಗ ಪ್ರೀತಿನ ಪುಟಿಸುವಾಕೀ ಹ್ಯಾಂಗ ಮುಚ್ಚಿಡಲಿ.ll ಎಲ್ಲಾರು ಬೆರಗಣ್ಣಾಗ  ನೋಡುವಂಗ ಮಿಂಚುವಾಕೀ,ಕಂಡವರ ಮನಸ್ಸ ಕದಿಯುವಾಕೀ ಹ್ಯಾಂಗ ಸುಮ್ಮಿರಲಿ.ll ಬೆಳಕಿನ ಸೀರೆ ಉಟ್ಗೊಂಡು ಬೆಳದಿಂಗಳ ಆದಾಕೀ,ಮಂಜಿನ ಹಾಂಗ ಕರಗುವಾಕೀ ಹ್ಯಾಂಗ ಕಾಪಾಡಲಿ.ll ತಾಯಿ ದೇವಿ ಗರ್ಭಗುಡಿ ದೀಪದಂಗ ಶಾಂತ ಈಕೀ,ರಾಗದಾಗ ಇರು ಸ್ವರದಂತಾಕೀ ಹ್ಯಾಂಗ ಹಾಡಲಿ.ll ಡಾ ರೇಣುಕಾತಾಯಿ ಸಂತಬಾ ರೇಮಾಸಂತ 

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು “ಎಲ್ಲಾ ವಿದಾಯವೂ ಅಂತ್ಯವೇನಲ್ಲ!” ಎಲ್ಲಾ ವಿದಾಯವೂ ಅಂತ್ಯವೇನಲ್ಲ! ಆ ಮಾಯಗಾರನಿಲ್ಲಿಹಾದಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಹೂವಿನಕ್ಷರಗಳಹರಡಿ ಬರೆದು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ—ಪತ್ರಗಳಓದಲು ಬಾರದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಕಣ್ಣಿನಾಳದ  ಕನ್ನಡಕ ತೆರೆದು ಓದುವವರಿಗಾಗಿ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿಇನ್ನೂ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇದೆ ಬದುಕು;ಆದರೆ ಅದರ ಕೆಳಗೆಎಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ವಿದಾಯಗಳ ಪಕಳೆಗಳುಈ ವಿದಾಯವನ್ನು ಕಾಣಲುಕಣ್ಣಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು—ಹೂವು ತೊಟ್ಟು ಕಳಚಿದ ಶಬದವನ್ನೂಮೌನದಲ್ಲಿ ಆಲಿಸಬಲ್ಲಅಂತ:ಕರಣ ಬೇಕು! ಯಾವ ಶಬ್ದವೂ ಸಿಡಿಯದೆಪರಿಮಳ ಮಾಯವಾಗದೆಯಾವ ಕೈಯೂ ಬೀಳಿಸದೆಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಗದೆಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದೆಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬದುಕಿನಿಂದ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆಒಮ್ಮೆ ನೆರಳಾಗಿದ್ದವರುಒಂದು ದಿನ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ;ಆಪ್ತರೆನಿಸಿದ್ದವರುಮನೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲೇಅಪರಿಚಿತರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ನೆಲ ಮಾತ್ರಬಿದ್ದದ್ದನ್ನೂ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ,ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ!ಮಣ್ಣಿಗೆ  ಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡುಕಾಪಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಇದೇನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದದ್ದೆಲ್ಲನಾಶವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆಈ ಹೂವುಗಳಂತೆಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡರೂಅವರನ್ನು ಹುಡುಕಲಾಗುವುದಿಲ್ಲಾ ಅವರುನಡೆದುಹೋದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲನಮ್ಮ ಮೌನದೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ.ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಥೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಇಂದು ಈ ಬಯಲು ಕೇವಲಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಲ್ಲ ಹಲವುರೂಪಾಂತರದಿಂದಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಇದ್ದರುಎಂಬ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಮೇಲಿನ ಕೊಂಬೆತನ್ನ ಖಾಲಿತನವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ—ಹೊಸ ಮೊಗ್ಗಿಗಾಗಿಮೌನವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆಮುಗ್ಧತೆಯ ಹುಟ್ಟುಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಮರದ ಮೇಲಿರುವ ಈ ಹೂವುಗಳುನಮಗೆ  ಕೇಳುತ್ತಿವೆ:“ಬದುಕಿನಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುವುದೇ ಅಂತ್ಯವೇ?ಅಥವಾನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ನಂತರವೂನಮ್ಮೊಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆಯೇ ಆಪ್ತರು  ನೋಯಿಸಿದವರು ಪ್ರೀತಿಕೊಟ್ಟವರು ದ್ವೇಷಿಸಿದವರೂ .. ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರತಿದಿನಹುಟ್ಟುವುದನ್ನೂ ಕಳಚುವುದನ್ನೂಒಂದೇ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದಸಂಭ್ರಮದಿಂದಆಚರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ;ನಾವು ಮಾತ್ರಉಳಿದದ್ದನ್ನು ಬದುಕು ಎಂದೂ,ಉದುರಿದ್ದನ್ನು ಅಂತ್ಯವೆಂದೂತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು