ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು “ಎಲ್ಲಾ ವಿದಾಯವೂ ಅಂತ್ಯವೇನಲ್ಲ!” ಎಲ್ಲಾ ವಿದಾಯವೂ ಅಂತ್ಯವೇನಲ್ಲ! ಆ ಮಾಯಗಾರನಿಲ್ಲಿಹಾದಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಹೂವಿನಕ್ಷರಗಳಹರಡಿ ಬರೆದು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ—ಪತ್ರಗಳಓದಲು ಬಾರದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಕಣ್ಣಿನಾಳದ  ಕನ್ನಡಕ ತೆರೆದು ಓದುವವರಿಗಾಗಿ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿಇನ್ನೂ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇದೆ ಬದುಕು;ಆದರೆ ಅದರ ಕೆಳಗೆಎಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ವಿದಾಯಗಳ ಪಕಳೆಗಳುಈ ವಿದಾಯವನ್ನು ಕಾಣಲುಕಣ್ಣಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು—ಹೂವು ತೊಟ್ಟು ಕಳಚಿದ ಶಬದವನ್ನೂಮೌನದಲ್ಲಿ ಆಲಿಸಬಲ್ಲಅಂತ:ಕರಣ ಬೇಕು! ಯಾವ ಶಬ್ದವೂ ಸಿಡಿಯದೆಪರಿಮಳ ಮಾಯವಾಗದೆಯಾವ ಕೈಯೂ ಬೀಳಿಸದೆಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಗದೆಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದೆಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬದುಕಿನಿಂದ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆಒಮ್ಮೆ ನೆರಳಾಗಿದ್ದವರುಒಂದು ದಿನ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ;ಆಪ್ತರೆನಿಸಿದ್ದವರುಮನೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲೇಅಪರಿಚಿತರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ನೆಲ ಮಾತ್ರಬಿದ್ದದ್ದನ್ನೂ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ,ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ!ಮಣ್ಣಿಗೆ  ಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡುಕಾಪಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಇದೇನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದದ್ದೆಲ್ಲನಾಶವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆಈ ಹೂವುಗಳಂತೆಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡರೂಅವರನ್ನು ಹುಡುಕಲಾಗುವುದಿಲ್ಲಾ ಅವರುನಡೆದುಹೋದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲನಮ್ಮ ಮೌನದೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ.ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಥೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಇಂದು ಈ ಬಯಲು ಕೇವಲಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಲ್ಲ ಹಲವುರೂಪಾಂತರದಿಂದಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಇದ್ದರುಎಂಬ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಮೇಲಿನ ಕೊಂಬೆತನ್ನ ಖಾಲಿತನವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ—ಹೊಸ ಮೊಗ್ಗಿಗಾಗಿಮೌನವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆಮುಗ್ಧತೆಯ ಹುಟ್ಟುಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಮರದ ಮೇಲಿರುವ ಈ ಹೂವುಗಳುನಮಗೆ  ಕೇಳುತ್ತಿವೆ:“ಬದುಕಿನಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುವುದೇ ಅಂತ್ಯವೇ?ಅಥವಾನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ನಂತರವೂನಮ್ಮೊಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆಯೇ ಆಪ್ತರು  ನೋಯಿಸಿದವರು ಪ್ರೀತಿಕೊಟ್ಟವರು ದ್ವೇಷಿಸಿದವರೂ .. ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರತಿದಿನಹುಟ್ಟುವುದನ್ನೂ ಕಳಚುವುದನ್ನೂಒಂದೇ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದಸಂಭ್ರಮದಿಂದಆಚರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ;ನಾವು ಮಾತ್ರಉಳಿದದ್ದನ್ನು ಬದುಕು ಎಂದೂ,ಉದುರಿದ್ದನ್ನು ಅಂತ್ಯವೆಂದೂತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ವನಜಾಕ್ಷಿ ಬೆಟ್ಟದಾಲೂರು