ಲಹರಿ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಯಲ್ಲಮ್ಮ ಕೆ. “ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು” ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು: ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸ್ವರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಗೀತೆ“ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು” ಕನ್ನಡದ ಜನಪ್ರಿಯ ಹಾಡು. ಇದು ‘ಸುಪ್ರಭಾತ’ (1988) ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದೆ.ನಟರು: ಡಾ.ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಮತ್ತು ಸುಹಾಸಿನಿಅವಧಿ: ಸುಮಾರು 4 ನಿಮಿಷ 37 ಸೆಕೆಂಡುಗಳು 80-90ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸಿನಿಮಾ ಆ ನಡುವೆ  ನಮ್ಮ   ಹುಟ್ಟು. ಜೀವನದ ಅರ್ಥವೇನು, ಸಮಾಜವೆಂದರೆ ಏನು, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೆಂದರೆ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ದಿನಗಳು ಅವು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಭಾತ ಚಲನಚಿತ್ರದ ‘ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು’ ಗೀತೆ ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅದರ ಆಳವಾದ ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಪ್ರೌಢತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ಹಾಡಿನ ಸ್ವರ, ಅದರ ಲಯ ಮತ್ತು ಅದರ ಸರಳವಾದ ಪದಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದವು. ಚಿ. ಉದಯಶಂಕರ್ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ, ರಾಜನ್–ನಾಗೇಂದ್ರ ಅವರ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಎಸ್. ಪಿ. ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಅವರ ಗಾಯನ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿವೆ.ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತು. ಬಾಲ್ಯದ ಮುಗ್ಧತೆ ಕಳೆದು, ಬದುಕಿನ ಅನೇಕ ಹಂತಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾ ನಾವು ಬೆಳೆದೇವೆ. ಸಂಬಂಧಗಳು, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಗೆಲುವುಗಳು, ಸೋಲುಗಳು, ನೋವುಗಳು ಮತ್ತು ನಲಿವುಗಳು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದವು. ಆಗ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕೇಳಿದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡು, ಇಂದು ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಹಾಡು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ‘ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು’ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಉದಾಹರಣೆ.ನನ್ನ ಹಾಡು, ನನ್ನ ಜೀವನ“ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು, ನನ್ನ ರಾಗ ನನ್ನದು, ನನ್ನ ತಾಳ ನನ್ನದು, ನನ್ನ ಆಸೆ ನನ್ನದು” ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಇಂದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಕೇವಲ ಗೀತೆಯ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲ; ಅವು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮಾತುಗಳಾಗಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಬದುಕಿನ ರಾಗವಿದೆ. ಯಾರದೋ ಬದುಕಿನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಯಾರದೋ ಕನಸುಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದರೆ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸ್ವಂತ ಸ್ವರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ.ನನ್ನ ಜೀವನದ ಹಾಡನ್ನು ನಾನು ತಾನೇ ಹಾಡಬೇಕು. ನನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ನೋವಿಗೆ, ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ನಾನು ತಾನೇ ಅರ್ಥ ನೀಡಬೇಕು. ಇತರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ನನಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಾದವನು/ಳು ನಾನೇ.ಬಾಲ್ಯದ ಕೇಳುವಿಕೆ, ಪ್ರೌಢತೆಯ ಅರಿವುಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದೆವು. ಹಾಡಿನ ಮಧುರತೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅದರ ತಾತ್ವಿಕತೆ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು, ಬದುಕಿನ ಏರಿಳಿತಗಳನ್ನು ಕಂಡ ನಂತರ, ಅದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲೂ ನಮ್ಮದೇ ಅನುಭವಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಮನರಂಜನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಅದು ಕನಸುಗಳ ಸ್ವರವಾಗಿ ಅನಿಸಿತು. ಬದುಕಿನ ಪ್ರೌಢ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅದು ಆತ್ಮಪರಿಶೀಲನೆಯ ಗೀತೆಯಾಯಿತು. ಈಗ ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, “ನಾನು ಯಾರು? ಈ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧವೇನು? ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತವೆ.ನೋವು ಮತ್ತು ನಲಿವಿಗೆ ಸಾಂತ್ವಾನಇಂದಿಗೂ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವು ಮತ್ತು ನಲಿವುಗಳಿಗೆ ಅದು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನೋವುಗಳನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಪದಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತವು ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ.ಈ ಹಾಡು ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅಳಿಸಿಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಮನೋಬಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಅದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಮೃದುವಾದ ಸ್ವರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸಂತೋಷದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ನನ್ನ ನಲಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ; ದುಃಖದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಹಾಡು ನನಗೆ ಕೇವಲ ನೆನಪು ಅಲ್ಲ—ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಗಾತಿ.ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನದ ಪಯಣ“ನನ್ನಂತೆ ನಾನು ಇರುವೆನು, ನುಡಿವೆನು, ನಡೆಯುವೆನು, ದುಡಿವೆನು” ಎಂಬ ಭಾವ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನದೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ. ಬದುಕಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇತರರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಪ್ರಶಂಸಿಸಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ.ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಒಂದು ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ: ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಮಿತಿಗಳು, ಆಸೆಗಳು ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಪಕ್ವತೆ.ನನ್ನಂತೆ ನಾನು ಇರುವುದೆಂದರೆ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಲ್ಲ. ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಕಲಿತು, ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಬೆಳೆದು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಆದರೆ ಬದಲಾಗುವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮೂಲ ಸ್ವಭಾವ, ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು.ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದುಈ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೂರವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಸಂಬಂಧಗಳು, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನನ್ನ ಸ್ವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ:ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡೇ ಇತರರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು.ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಲೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು.ನನ್ನ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಇತರರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವುದು.ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸತ್ಯದ ಪರ ನಿಲ್ಲುವುದು.ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ, ಇತರರ ಬದುಕಿಗೂ ನೋವುಂಟುಮಾಡದಿರುವುದು.ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವುದು ಎಂದರೆ ಅದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿಯಮವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅನುಸರಿಸುವುದಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಯಾವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು, ಯಾವ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ವಿವೇಕವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ.“ನನಗೆ ನಾನೇ ಸಂಗಾತಿ”ಹಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ “ನೂರು ಜನರು ಬಂದರು, ನೂರು ಜನರು ಹೋದರು; ನನಗೆ ನಾನೇ ಸಂಗಾತಿಯು” ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತವಾಗಿದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೆ.ಸಂಬಂಧಗಳು ಜೀವನದ ಅಮೂಲ್ಯ ಭಾಗವಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಬಾರದು. ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದಾಗ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವನು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಕುಸಿಯುವುದಿಲ್ಲ.ಕಾಲವನ್ನು ದಾಟಿದ ಗೀತೆಸಿನಿಮಾ  ಬಂದ ಸಮಯದ ಆಚೀಚೆ ಹುಟ್ಟಿದ ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿನ ಬಾಲ್ಯಸ್ಮೃತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಹಾಡು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸಿತು; ಇಂದಿಗೂ ತನ್ನ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅದರ ಸಂಗೀತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದರ ಜೀವನಸತ್ಯ.ಕಾಲ ಬದಲಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ: ನಾನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅರ್ಥವೇನು? ಇತರರ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು? ನನ್ನ ನೋವು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೀಡಬೇಕು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಹಾಡು ನೇರವಾದ ಉಪದೇಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನಾವು ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಅದರ ಶಾಶ್ವತತೆಯ ರಹಸ್ಯ. ‘ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದು’ ಇಂದು ನನಗೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಚಲನಚಿತ್ರಗೀತೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು, ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಂಗಾತಿ, ನನ್ನ ನೋವು–ನಲಿವುಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನದ ಮೌನ ಸಾಕ್ಷಿ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಈ ಹಾಡು, ಪ್ರೌಢತೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.ನನ್ನ ಹಾಡು ನನ್ನದೇ ಆಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದು ಸಮಾಜದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ರಾಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳಿವೆ; ನನ್ನ ತಾಳದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲದ ಸ್ಪಂದನವಿದೆ; ನನ್ನ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಮಾಜದ ನೆರಳುಗಳಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಹಾಡನ್ನು ನಾನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಇತರರ ಹಾಡನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕು. ನನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಮಾನವೀಯತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಬೇಕು.ಇಂದಿಗೂ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತದೆ: ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಜನರು ಬಂದುಹೋಗಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ನೋವು–ನಲಿವುಗಳು ಎದುರಾಗಲಿ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸ್ವರವನ್ನು ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹಾಡನ್ನು ನಾನೇ ಹಾಡಬೇಕು; ಆದರೆ ಆ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಸತ್ಯ, ಆತ್ಮಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಸ್ವರವೂ ಸದಾ ಮೊಳಗುತ್ತಿರಬೇಕು.        ಡಾ.ಯಲ್ಲಮ್ಮ ಕೆ.                 “

ಮಹಿಳಾ ಸಂಗಾತಿ ವೀಣಾ ಹೇಮಂತ್‌ ಗೌಡ ಪಾಟೀಲ “ಹೆಂಗಸರ ಕಷ್ಟ ಗಂಡಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ??” ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಆಕೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಅಗತ್ಯಗಳು ಆಕೆಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಕಳೆದ ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಗಂಡನ ಮನೆಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆಕೆ  ಅತ್ತೆ ಮಾವ ಬದುಕಿ ಇರುವವರೆಗೂ ಊಟ-ಉಪಚಾರ, ಔಷಧಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಎಂದು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದಳು.ಗಂಡನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಆತನ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದಳು. ಮನೆಯವರ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಅಡುಗೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಿದಳು. ಮನೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.ಖುದ್ದು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಊಟ, ಉಪಚಾರ, ಓದು, ಮನೆಪಾಠ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಆಕೆಯೇ ನಿರ್ವಹಿಸಿದಳು. ಅವರ ಸುಸ್ಥಿರ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯಕವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಆಕೆ ನಿರ್ವಂಚನೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದಳು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದಳು.ಊರಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಮನೆತನವಾದ ಕಾರಣ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಹೋಗುವ ಅತಿಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು ಅಂತೆಯೇ ಆಕೆ ಅವರೆಲ್ಲದ ಚಹಾ ತಿಂಡಿಗಳ ಸರಬರಾಜು ಎಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ.ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ನಡೆದು ಬಂದ ಎಲ್ಲ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಅನೂಚಾನವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಗೆ ಓರ್ವ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಗೃಹಿಣಿ, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬ ತೃಪ್ತಿ ದೊರಕಿತ್ತು…. ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ದೊರೆಯಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಸಮ್ಮಾನಗಳು ?? ಇಂದಿಗೂ ಆಕೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.ಇದೀಗ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಸಹಕಾರ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.ಇನ್ನು ಪತಿಯನ್ನಂತೂ ಕೇಳಲೇಬೇಡಿ.ಮಾಡೋಕೆ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಹೊರಗಿನಿಂದ ತರಿಸಿ ಇಡು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇರೋ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡೋದು ಕೂಡ ಒಂದು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವೇ? ಎಂದು ಹೀಗಳೆಯುತ್ತಾರೆ . ಇಂತಹ ಗಂಡಸರು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಸ್ ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಒರೆಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೀಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಡುವ, ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಹೆಚ್ಚಿ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿ ಪಲ್ಯ ಮಾಡುವ ಅದಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಅನ್ನ ಸಾರು ಚಪಾತಿ ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಒಂದೇ, ಎರಡೇ? ಇನ್ನು ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಸಾರಿಗೆ, ಪಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಾಕುವ ಮಸಾಲೆ ಪುಡಿ ಮತ್ತಿತರ ಪುಡಿಗಳ ತಯಾರಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ?ಅದರಲ್ಲೂ ದಿನದ ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಅಡುಗೆ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಲೇಬೇಕಿರುತ್ತದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ರಂಪವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುವುದು. ಮತ್ತೆ ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಚಹಾ, ಕಾಫಿ, ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಅವರು ಇದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುವುದು. ಅವರು ತಿಂದು ಕುಡಿದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ತಟ್ಟೆ ಲೋಟಗಳನ್ನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ತಂದು ತೊಳೆದು ಸ್ವಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವುದು ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತಲ್ಲ ಅಲ್ವೇ? ಇದೆಲ್ಲಾ ಗಂಡಸರಿಗೆ  ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆಯೇ?ಇಂತಹ ನೂರಾರು ಸಾವಿರಾರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಗೋಳಿನ ಬಾಳನ್ನು ಗಂಡಸರು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆಯೇ?ಮುಂಜಾನೆಯಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೂ ಎಡಬಿಡದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಆಕೆ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೊರಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬರುವ ಆಶಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ದುಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ! ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಇದೆ ಅಂತ.ತಣ್ಣಗೆ ಫ್ಯಾನಿನ ಕೆಳಗೆ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಇರ್ತಿ ನೋಡು.. ನಿನಗೇನು ಗೊತ್ತು ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ! ಎಂದು ಹಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತೆಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಬಿಡುತ್ತಾ ಹೇಗೆ? ಹಾಗೇನಾದರೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಹರಿದುಕೊಂಡು ಬಾ…ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೂ ಹೋಗಿ ತಿರುಗಾಡಿ ಬರೋಣಂತೆ ಎಂಬ ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಮಾತುಗಳು ಬರುತ್ತವೆ.ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ವ್ಯಂಗ್ಯ ತುಸು ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನ ಕರಿಬೇವಿನ ಗಿಡ ಸುತ್ತುವ ನಡಿ ಎಂದುಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಂಗಿಸಿ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿ ಆಕೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಾಡುವ ಆಸೆಗೆ ಎಳ್ಳು ನೀರು ಬಿಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.ಮತ್ತೆ ಒಂಚೂರು ಆಸೆಯಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರ ಜೊತೆಗೆ ಕಿಟ್ಟಿ ಪಾರ್ಟಿ, ಚೀಟಿ ಹಾಕೋದು ಅಂತ ಮಾಡುವ ಆಶಯವನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ಹು ಇದೊಂದು ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು. ಅದೇನು ಹೆಣ್ಣು  ಮಕ್ಕಳೋ ಏನೋ? ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಕಿಟ್ಟಿ ಪಾರ್ಟಿಯಂತೆ. ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಬಟ್ಟೆಗಳಂತೆ, ಹುಚ್ಚುಚ್ಚಾರ ಅಲಂಕಾರಗಳಂತೆ, ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಡ್ರೆಸ್ ಅಂತೆ… ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಮಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ ನೋಡಿ .ಗಂಡಸರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ತರ್ತಾರೆ ಇವ್ರು ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಜಾ ಮಾಡಿ ಫೋಟೋ ತಕ್ಕೊಂಡು ಸ್ಟೇಟಸ್ ಗೆ ಇಡುವುದರಲ್ಲಿ ಆಯ್ತು… ಹೀಗಾದ್ರೆ ಗಂಡ ಉದ್ದಾರ ಆದಹಾಗೆ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಸಲೀಸಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ.ಇನ್ನು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೇ ಸೇರಿ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗ್ತೀವಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ಇನ್ನು ಇದೊಂದು ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು ನೋಡು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ತಾವು ತಾವೇ ಹೊರಟು ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟರು. ಮನೆ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ಕಾರದವರು ಇವರಿಗೆ ಬಸ್ ಫ್ರೀ ಮಾಡಿ ನಮಗೆ ಸಂಕಷ್ಟ ತಂದಿಟ್ಟರು ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಹಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ.ಒಂದೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿಯ ಊಟಕ್ಕೆ ಬೇಗನೇ ಗಂಡ ಮನೆಗೆ ಬರದೇ ಹೋದಾಗ ಆಕೆ ಪದೇ ಪದೇ ಕರೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಇಡೀ ದಿನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಇದ್ದು ಈಗಲೂ ಕೂಡ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡುವಾಗ ಗಂಡಸರು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಹೆಂಡಂದಿರನ್ನು ಕುರಿತು  ರಾತ್ರಿ 8 ಘಂಟೆ ಆಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಪ್ಪ ಈ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಅಲ್ಲ ಇವರಿಗೇನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ ಅಂತ ಈ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೇನಾದರೂ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು ಸಂಪಾದಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಆಸೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ ನಿನಗಾರು ಕೊಡ್ತಾರಪ್ಪ ನೌಕರಿ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೀವು ಓದಿರೋದಾದ್ರೂ ಏನು? ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡಿದವರು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣು ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತದ್ದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಂಥವರಿಗೆ ನೌಕರಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅವರು ಅಂಗಡಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ ! ಎಂದು ಹಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ.ಅದಾಗ್ಯೂ ಅವರು ಹಠ ಬಿಡದೆ ಹೋದಾಗ ಮನೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿನ್ನದೇ …ನಂತರ ಇಲ್ಲದ ತಗಾದೆ ತಗೀಬಾರದು ಅಂತ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹಣ ಕೊಡೋದಿಲ್ಲ ನಿನ್ನ ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಆಕೆಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.ಇನ್ನು ಆಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ದುಡಿತೀನಿ ಅಂತ ಧಿಮಾಕು ತೋರಿಸಬೇಡ. ಅದೆಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳ ಅಂಡುತೊಳೆಯೋದು ತಪ್ಪೋದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಿಚಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ.ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಆಕೆ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ತುಸು ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ಕೈಲಿ ಆಗುವ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲ ಇದು ಎಂದು. ನೀನೇನು ದುಡಿದು ಮನೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು ಎಂದು ಆರಾಮಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಕೆ ಏನಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳದ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಬೇರೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಶೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ…… ಹಾಗಾದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಕಷ್ಟ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಅವರದ್ದು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಕುರುಡು. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಬಹುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಂತೆ ಇದ್ದರೆ ?ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನ ಬದುಕಲು ಗಂಡಸರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಪುರುಷಾಹಂಕಾರ ಸಮ್ಮತಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಂಗಸರು ಇರುವುದೇ ತಮ್ಮ ಚಾತರಿಗೆ ತಾವು ಇರುವುದೇ ಅವರನ್ನು ಆಳಲು ಎಂಬ ಭಾವ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪುರುಷರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪುರುಷರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸುಧಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ಅರ್ಥವಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾಗದೇ ಇರುವುದು ಕೈಲಾಗದತನವೋ, ಅವಜ್ಞೆಯೋ ನೀವೇ ಹೇಳಿ ? ವೀಣಾ ಹೇಮಂತ್ ಗೌಡ ಪಾಟೀಲ್

ಇತರೆ ಸಂಗಾತಿ “ಸಮಕಾಲೀನ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ದಾರಿದೀಪವಾದ ‘ಹೊಲದಂಬಾರಿ” ಬಯಲು ಕವಿಗೋಷ್ಠಿ ​ರಾಣೇಬೆನ್ನೂರಿನ ಕೂನಬೇವು ಗ್ರಾಮದ  ಚಂಸು ಪಾಟೀಲ್ ರವರ ಹೊಲದ ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಿಲೊಳಗೆ ಜರುಗಿದ ” ಹೊಲದಂಬಾರಿ”  ಅಪರೂಪದ ಬಯಲು ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಯು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ​ ರಾಣೇಬೆನ್ನೂರಿನ ‘ಕಾಗದ ಸಾಂಗತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೇದಿಕೆ’. ದಸರಾ ಹಬ್ಬದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಮಣ್ಣಿನ ತೇವಾಂಶ ತುಂಬಲು ರೂಪುಗೊಂಡ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ “ಹೊಲದಂಬಾರಿ”. ನಗರದ ಸದ್ದು-ಗದ್ದಲದಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದು, ಕೂನಬೇವು ಗ್ರಾಮದ ರೈತನ ಹಸಿರು ಹೊಲದಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಬಯಲು ಕವಿಗೋಷ್ಠಿ ಸಮಕಾಲೀನ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಚಿಂತನೆಯ ಕದ ತಟ್ಟಿದೆ. ​ವಿಸ್ಮಯದ ಚಾಲನೆ: ​ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಆರಂಭವೇ ಎಲ್ಲರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗು ಮಾಡಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಕೈಯಿಂದ ರಿಬ್ಬನ್ ಕತ್ತರಿಸುವ ಅಥವಾ ಗಣ್ಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ದೀಪ ಬೆಳಗಿಸುವ ಜಡ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಕೃಷಿಕರಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಕವಿಯಾಗಿ ಹಲವು ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳನ್ನು ನಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ಹಿರಿಯ ಕೃಷಿ ಕವಿ ಚಂ.ಸು. ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು ಹೊಲದಂಗಳಕ್ಕೆ ನೇಗಿಲೊಡನೆ ಬಂದಿಳಿದರು.​ಅವರು ಕಪ್ಪು ಮಣ್ಣಿನ ನೆಲದ  ಮೇಲೆ ನೇಗಿಲಿನಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯ ಒಂದು ಸಾಲು (ಗೆರೆ) ಎಳೆದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರಗು ಮೂಡಿತ್ತು. ಬಿದಿರಿನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನವಧಾನ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕವಿಯೂ ತಾವು ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ತಂದಿದ್ದ ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಆ ನೇಗಿಲ ಸಾಲಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಿತ್ತಿದರು. ನಂತರ ಕೃಷಿಕರ ಒರಟು ಕೈಗಳು ಆ ಅಕ್ಷರ-ಧಾನ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದವು; ಮಣ್ಣಿನ ಕೊಡದಿಂದ ಹನಿ ನೀರೆರೆದು, “ಅಕ್ಷರ ಬಿತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಭಾವದ ಫಸಲು ತೆಗೆಯಲಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದಾಗ ಇಡೀ ಹೊಲದಂಗಳದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಟ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಮೊಳಗಿತು. ​ಚಾಲನೆ ನೀಡಿ  ಮಾತನಾಡಿದ ಚಂ.ಸು. ಪಾಟೀಲ್, “ರೈತ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕಾಳು ಬಿತ್ತಿದರೆ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದೇ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಭಾವ ಬಿತ್ತಿದರೆ ಬದುಕಿಗೆ ಕಾವ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನ್ನ ಕೊಡುವ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಅರಿವು ಕೊಡುವ ಅಕ್ಷರ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಕವಿಗಳು ಎಸಿ ಹಾಲ್ ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಹೊಲದ ಬದುವಿಗೆ ಬಂದಿರುವುದು ಈ ನೆಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸಂದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಗೌರವ. ಕಾವ್ಯ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಎರಡೂ ಸಮ್ಮಿಲನಗೊಂಡಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಯ ಕಲಾವಿದನ ಕಣ್ಣೋಟ ಮತ್ತು ಅಂಕಣಕಾರನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೆರೆತಾಗ ಇಂತಹದೊಂದು ನೈಸರ್ಗಿಕ, ಕಲಾತ್ಮಕ ಕಲ್ಪನೆ ಮೈದಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾಮದೇವ ಕಾಗದಗಾರರು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಂದು ನುಡಿದರು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದ ಲೇಖಕ, ಕಲಾವಿದ ನಾಮದೇವ ಕಾಗದಗಾರರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ“ನಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಗರಕೇಂದ್ರಿತವಾಗುತ್ತಾ, ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಕಾವ್ಯ ಹುಟ್ಟುವುದೇ ಮಣ್ಣಿನ ತೃಷೆಯಿಂದ, ಹಸಿರಿನ ಕಂಪಿನಿಂದ. ಆ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅದರ ಹುಟ್ಟೂರಾದ ನೆಲದ ಮಡಿಲಿಗೇ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಹಂಬಲವೇ ‘ಹೊಲದಂಬಾರಿ’. ಕೃಷಿಕನ ಬೆವರು ಸುರಿಯುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಸಾಲುಗಳು ಮೊಳೆಯಬೇಕು; ಆಗ ಮಾತ್ರ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ತೂಕ ಬರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಕೃತಕ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕಾವ್ಯ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದು ಬದುಕಿನ ಪರಮ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಂತೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.ಪತ್ರಕರ್ತರಾದ ನಿಂಗರಾಜ ಗುದಗೇರ, ಕೆ.ಎಸ್ ನಾಗರಾಜ  ಇತರರು ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು ಈ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಕವಿಮನಗಳ ಅನುಭವದ ಜೊತೆಗೆ ಕಾಲೇಜು ಯುವ ಕವಯಿತ್ರಿಯರ ಹೊಸ ಸಂವೇದನೆಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದರು. ​ಭಾವದ ಫಸಲು ಎಂಬ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಕವಿಮನಗಳಾದ ಸಾಹಿತಿ ಡಾ. ಎಂ.ಈ.ಶಿವಕುಮಾರ ಹೊನ್ನಾಳಿ,ಡಾ. ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತ ಮಿರಜಕರ ಶಿಗ್ಗಾಂವಿ, ನಾಗರಾಜ ಹುಡೇದ ಹಾವೇರಿ, ರಮೇಶ ಬಡಿಗೇರ ಹಲಗೇರಿ, ಎಸ್.ಹೆಚ್.ಪಾಟೀಲ್ ರಾಣೇಬೆನ್ನೂರ, ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ ಉದಗಟ್ಟಿ ರಾಣೇಬೆನ್ನೂರ  ಅವರು ಭಾಗವಹಿಸಿ ಕವನ ವಾಚಿಸಿದರು.  ಹಾಗೂ​ಕಾವ್ಯದ ನವ ಚಿಗುರು ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಯುವ ಕವಯಿತ್ರಿಯರುಸ್ಥಳೀಯ ಕೆ.ಎಲ್.ಇ.ಸಂಸ್ಥೆಯ ರಾಜರಾಜೇಶ್ವರಿ ಕಲಾ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಹಿಳಾ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷದ ಬಿ.ಎ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರಾದ ಜಾಸ್ಮಿನ್.ಬಿ.ದೊಡ್ಡಮನಿ, ಅನುಪಾ ಕೋಗಿಲೇ, ಚೈತ್ರಾ ಪೂಜಾರ ಚಿಕ್ಕಕುರುವತ್ತಿ, ಸುಮಾ ರಾಮಣ್ಣನವರ ಚಿಕ್ಕಕುರುವತ್ತಿ ಹಾಗೂ ನಮ್ರತಾ ಚಂದ್ರಪ್ಪ ಭಂಗೇರ್, ವರ್ಷಾ ಬೆಳಕೇರಿ  ಅವರು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ವಾಚಿಸಿದರು. ​ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ಅರಳಿದ ಕಾವ್ಯದ ಮೆರುಗು​ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಕೃತಕ ವೇದಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹೊಲದ ಮಣ್ಣೇ ರಂಗಮಂಟಪವಾಗಿತ್ತು. ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ, ಹೊಲದ ಒಡ್ಡು-ಬದುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದರು.​ಕವಿಗಳು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಬಯಲು ಗಾಳಿಯ ಲಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಮ್ಮ ಕವನಗಳನ್ನು ವಾಚಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ಹಸಿರು ಜೋಳದ ಸಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಕವಿತೆ ಓದಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮಣ್ಣಿನ ಹೆಂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ರೈತನ ಬದುಕಿನ ಬವಣೆ, ಮಳೆ-ಬೆಳೆಯ ಸಂಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ದಸರೆಯ ನೈಜ ಸಡಗರವನ್ನು ಕಾವ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರು. ಗಾಳಿಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಸಿರು ಪೈರುಗಳು, ತಂಪೆರೆಯುವ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಧ್ವನಿಗಳು ಕಾವ್ಯವಾಚನಕ್ಕೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಸಾಥ್ ನೀಡಿದವು. ಕಾವ್ಯವು ಕಾಗದದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಗಾಳಿಯ ತರಂಗಗಳಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣಗಳಿಗೆ ಪ್ರವಹಿಸುವಂತಿತ್ತು ಆ ವಾತಾವರಣ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿನ ಮುನ್ನುಡಿ. ​ದಸರಾ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಅರಮನೆಯ ವೈಭವವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅದು ರೈತನ ಕಣಜ ತುಂಬುವ, ಭೂತಾಯಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹಬ್ಬವೂ ಹೌದು ಎಂಬುದನ್ನು ‘ಹೊಲದಂಬಾರಿ’ ಅತ್ಯಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.​ ವಿನೂತನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಕಾಗದ ಸಾಂಗತ್ಯದ ಈ ಪ್ರಯತ್ನವು, ಕೇವಲ ಸಭಾಂಗಣಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಕಾಲೀನ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ದಾರಿದೀಪವಾಗಿದೆ. ನೇಗಿಲಿನ ಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದ ಆ ಅಕ್ಷರಗಳು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನೊಳಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳಾಗಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿವೆ. ಕಾವ್ಯವೆಂಬುದು ಬದುಕಿನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಲ್ಲ, ಅದು ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣ ಮತ್ತು ಬೆವರಿನ ಧ್ವನಿ ಎಂಬುದನ್ನು ‘ಹೊಲದಂಬಾರಿ’ ಸಾರಿತು.  ಡಾ. ಎಂ. ಈ. ಶಿವಕುಮಾರ್ ಹೊನ್ನಾಳಿ.

ಬದುಕಿನ ಸಂಗಾತಿ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೆ. “ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಬದುಕು.” ನಾನು  ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮಡಿಕೇರಿಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಿದು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಎದುರಿದ್ದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಒಂದು ಸಂಸಾರ  ಬಂತು, ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಒಂದು ಮಗು.ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ ನೋಡುವುದೇ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬವಾಗಿತ್ತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಯಾವುದೇ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಕಾಫಿ ತೋಟದ ಮಾಲಿಕರಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆವು. ಹೀಗೆ ಭಾವಿಸಲೂ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು. ಅವರ ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕ ಒಂದು ಹೊಸ ಕಾರು ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ ತಂದ ಮರುವಾರವೇ ಇವರೂ ಹೊಸ ಕಾರು ಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರು ವಿದೇಶ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇ ಇವರೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಜೊತೆಗೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಅನುಭವ ವನ್ನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮನೆ ಮಾಲೀಕನ ಮಗ ಟೆರೇಸ್ ನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಇಳಿ ಸಂಜೆಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಮಗು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಗೆ ಹಠ ಮಾಡಿತೆಂದು  ತಕ್ಷಣ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಗುವಿಗೆ ಕ್ಯಾಮರಾ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.( ಆಗ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಇರಲಿಲ್ಲ ) ಅವರ ವೈಭವದ ಜೀವನಾ ಶೈಲಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ ” ಸಿರಿವಂತರ ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಚಂದ!! ಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅವರಿಗಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಮಗು ಅದೆಂತ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿ! ” ಎಂದೆಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಹೆಚ್ಚು ದಿನಗಳೇನೂ ಕಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಕಾರು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು!! ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಆ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯ ಎದುರು ಹತ್ತಾರು ಪೊಲೀಸರು !!! ಅಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನನ್ನ ಮಗುವನ್ನು  ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಆಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಒಂದೇ ವಿಚಾರ…ಆ ಮನೆಯವರು ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬರೀ ಪೊಲೀಸರು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು. ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸುದ್ದಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹಬ್ಬತೊಡಗಿತ್ತು. ಆ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಾತ ಕಾರಿಗಾಗಿ ಸಾಲ ಮಾಡಿದ್ದ, ಸಾಲಗಾರರು ಕಾರನ್ನು ಒಯ್ದಿದ್ದರು. ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಪಾವತಿಸದೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿದೆ.ತಮ್ಮ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲೇ ಸಮೀಪದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆತನ ಮಾವ ( ಮಡದಿಯ ತಂದೆ )ನನ್ನು   ಪದೇ ಪದೇ ಪಿಡಿಸಿ ಹಣ ತರುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸ . ಆ ದಿನ ಮಡದಿ ಮತ್ತು ಮಗುವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ . ಅಲ್ಲಿ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದಾನೆ . ಮಾವ ಹಣ ಕೊಡಲು ಉಪ್ಪದೇ  ಹೋದಾಗ ಮಾವನನ್ನು ಇರಿದು ಕೊಂದು,  ಎದುರು ಬಂದ ಅತ್ತೆಗೂ ಮಡದಿಗೂ ಇರಿದು ಅರೆಸ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಮಗು ಅನಾಥ ಆಗಿದೆ, ಸುಂದರ ಬದುಕಿನ ಪಯಣ ದುರಂತಗೊಂಡಿದೆ. ಇತ್ತ,ಮನೆ ಮಜರು ನಡೆಸಲು ಪೊಲೀಸರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು  ಅಸಹಜ ಬದುಕಿನತ್ತ ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತೇವೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಹಾಕುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇಳಿದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ವೈಭವದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಯಾರನ್ನೋ ನೋಡಿ ನಾವು ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದೇಕೆ ಬಯಸಬೇಕು?  ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟೇ ಕಾಲು ಚಾಚ ಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಏನು ದೊರೆಯಬೇಕೋ ಅದಷ್ಟನ್ನು ದೇವರು ಕೊಟ್ಟೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.” What is in our fate, that much we definitly get ” ಎನ್ನುವ ಆಂಗ್ಲ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವೂ ಇದೇ. ” ಅದೃಷ್ಟವೋ..ಅವಕಾಶವೋ.. ಸಂಪತ್ತೋ… ಸೌಂದರ್ಯವೋ.. ನಿನಗೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟದ್ದು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನದು  ” ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನಂತೆ  ಬದುಕಿನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ದೊರೆಯಬೇಕೋ ಅದಷ್ಟೇ  ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ನೆರೆಯ ಮನೆಯವನಿಗೆ ಗಿಟ್ಟಿತೆಂದು ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಹಠಕ್ಕೆ ನಾವು ಬೀಳಬಾರದು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ಕಾರು,ಫೋನು,ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದಾಗ ತಾವೇನೂ ಅವರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಲ ಮಾಡಿಯಾದರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅವಮಾನವನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಲಗಾರ ಎಂದೆನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ,ಅಥವಾ ಬದುಕೇ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ  ನೆರೆಹೊರೆಯವರೊಡನಾಗಲೀ,   ಕುಟುಂಬದವರೊಡನಾಗಲೀ ಎಂದಿಗೂ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಇಳಿಯಬಾರದು. ಅಂತಹ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ ಮನಃಶಾಂತಿ ಕೆಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ  ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೆ ಅಶಾಂತಿಯ ಗೂಡಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಆನಂದವೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತದೆ.  ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬೀಳುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡುವುದು, ಆ ಹಂತಕ್ಕೇ ತಾನೂ ತಲುಪಬೇಕು ಎಂದು ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದು.. ಅದೊಂದು  ಮಾನಸಿಕ ಕಾಯಿಲೆ. ಒಮ್ಮೆ ಆ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಮುಗಿಯಿತು! ಅವರಿಗಿಂತ ತಾವು ಮೇಲಿರಬೇಕೆಂದು ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುವ ಮನೋಭಾವ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗಿ  ಸಂತೋಷ ಸರ್ವನಾಶವಾದಂತೆ!!ಇಂತಹ ಮನಸ್ಥಿತಿ  ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ  ಅಪರಾಧಗಳಿಗೂ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು. ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಫ್ಯಾಶನ್ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ವಸ್ತುಗಳ ಖರೀದಿಯ  ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೆ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಪರ್ಧೆ… ಸ್ಪರ್ಧೆ.  ಬದುಕು ಸ್ಪರ್ಧೆಗಿಟ್ಟ ಸರಕಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಅನನ್ಯ ಪಯಣ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿ ಕೂಡ ವಿಶಿಷ್ಟ,ವಿಭಿನ್ನ. ಜೀವನವೆಂಬ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಕಲು ಮಾಡುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯೂ ಅವರ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಸಮಯ, ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ತಳಹದಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಪಥಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನತೆ ಇರುವಂತೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುವ ಅಂಶಗಳೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಯಾರದ್ದೋ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಂಥಾಗಲು ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಇಳಿಯುವ ಬದಲು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸುಧಾರಣೆಯತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದಲ್ಲಿ ಸುಖ ಸಂತೋಷದ ಜೀವನ ನಮ್ಮದಾಗಬಹುದು. ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬರ ನುಡಿಮುತ್ತು ” ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಎಂದಿಗೂ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಬೇಡಿ, ಯಾರಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಡಿ, ನಿನ್ನೆ ನೀವು ಇದ್ದುದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಇಂದು ಉತ್ತಮರಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ  “ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೆ.

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ಗೊರೂರು ಅನಂತರಾಜು “ನೂರು ಸಿನಿಮಾ ಕನಸು ಹೊತ್ತು ಬಂದೆ, ರಂಗನಟನಾದೆ”  ರಮೇಶ್ ಸುರ್ವೆ ನೂರು ಸಿನಿಮಾ ಕನಸು ಹೊತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದೆ. ಆದರೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಒಂದೆ ಸಿನಿಮಾ ಅದು ಮಂದಾಕಿನಿ ಎಂದರು ರಮೇಶ್ ಸುರ್ವೆ. ಕಥೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಚಿತ್ರಕಥೆ, ಸಂಭಾಷಣೆ, ನಿರ್ದೇಶನ ಎಲ್ಲಾ ನನ್ನದೆ. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದವರು ಒಂದು ಸಾವಿರ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮನರಂಜನೆ  ಇತ್ತು. ಅದೃಷ್ಟ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲ ತಾಣದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದವರು ಬಹಳ ಇರಬಹುದು. ಬಾನಿಗೆ ಭಾಸ್ಕರ್ ಚೆಂದ..ಎಂಬ ನನ್ನ ಗೀತೆಗೆ ೨೦೦೮ರಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಗಾಯನಕ್ಕೆ ನಂದಿತಾ ಅವರು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದರು.. ಎಂದು  ಸುರ್ವೆ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡರು. ಇವರು ನನಗೆ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪರಿಚಿತರು. ಸುರ್ವೆ ಪತ್ರಿಕೆ. ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಡೈರಿ ಎರಡೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಸಂಪಾದಕರು. ಸಿನಿಮಾ ರಂಗ ಇವರ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬರವಣಿಗೆ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.ನಾನು ಜನಿಸಿದ್ದು ಇಟಗಿಯಲ್ಲಿ ದಿ. ೫.೫.೧೯೫೮ರಂದು. ಇಟಗಿ ಕೊಪ್ಪಳ ಜಿಲ್ಲೆ ಕುಕನೂರು ತಾಲ್ಲೂಕಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಮಹಾದೇವ ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ಇತಿಹಾಸ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.  ನಾನು ಓದಿದ್ದು ಪಿಯುಸಿವರೆಗೆ.  ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕವಿತೆ ಮೊರಾರ್ಜಿ ಸ್ವಾಗತ ಗೀತೆ. ಬರೆದು ವಾಚಿಸಿದ್ದೆ. ದಿನಕರ ದೇಸಾಯಿ ಅವರ ಚುಟುಕು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ. ಮೊದಲಿಗೆ ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳು ದುಡಿಮೆ, ವಾಸವಿ, ವಿಶ್ವ ಪರ್ಯಟನೆ, ವಿನೋದವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಕಂಡವು. ನನ್ನ ತಂದೆ ಮಾರುತಿರಾವ್ ಸುರ್ವೆ ಜೂನಿಯರ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು. ಅಜ್ಜ ಗೋವಿಂದರಾವ್ ಸುರ್ವೆ ಕರಣಿಕರು. ಕರಾರು ಪತ್ರ ಆಸ್ತಿ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವ ಪರಿಣಿತರು.    ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಕೇಶವರಾವ್ ಭಜನಾ ಕಲಾವಿದರು. ಮಾವ ವಾಸುದೇವರಾವ್ ಬಯಲಾಟದಲ್ಲಿ ಆಂಜನೇಯ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದರು.  ಇವರೆಲ್ಲಾ  ಪ್ರಭಾವ ನನ್ನ ಮೇಲಿತ್ತು. ಪ್ರಾಚಾರ್ಯ ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣರಾವ್ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕ್ರೀಡೆ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ೧೦ ನಿಮಿಷದ ಭೀಮ ಏಕಪಾತ್ರಾಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಗದೆ ಎತ್ತಿ ಆರ್ಭಟಿಸಿದೆ. ಇವೇ ೮೫ ಪ್ರದರ್ಶನ ಆಗಿವೆ. ಸೇತು ಮಾದವರಾವ್ ಹಂಜಕ್ಕಿ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ವಯಸ್ಸು ೧೮. ನನಗೆ ಮೊದಲು ಗುಬ್ಬಿ ಕಂಪನಿ ಜೊತೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಗೆಳತನವಿತ್ತು. ಚಿತ್ರನಟಿ ಶೃತಿ ಅವರ ತಾಯಿ ರಾಧಾ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಲವಕುಶ ಪಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ನನ್ನ ರಂಗಾಸಕ್ತಿ ಗಮನಿಸಿ ವೀರಣ್ಣನವರು ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಅವರ ಕ್ಯಾಂಟಿನ್‌ನಲ್ಲಿ ಊಟ ತಿಂಡಿ ನೀಡಿದರು. ಇದರಿಂದ  ನನ್ನ ರಂಗಾಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಕುಕನೂರು ರಹಮಾನರ ಕಂಪನಿ, ಮಹಾಂತೇಶ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಕಂಪನಿ, ಹಾರಾಪೂರ ರಾಮರಾವ್ ದೇಸಾಯಿ ಕಂಪನಿ, ಬನಶಂಕರಿ ನಾಟ್ಯ ಸಂಘ, ಹುಮ್ನಾಬಾದ್ ಕಂಪನಿಗಳ ಸಹವಾಸ.  ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಏಕದೃಶ್ಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ.   ೧೯೭೭ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದೆ. ಆದರ್ಶ ಫಿಲಂ ಇನ್ಸ್ಟ್ಯೂಟ್ ಸೇರಿದೆ. ಬಿ.ವಿ.ಕಾರಂತರು, ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಪ್ರಾಚಾರ್ಯರು. ಗಿರೀಶ್ ಕಾರ್ನಾಡ್, ಪಿ.ಲಂಕೇಶ್, ನಾಗಾಭರಣ, ಟಿ.ಎಸ್.ರಂಗ, ಜಿ.ವಿ.ಅಯ್ಯರ್, ಸುಂದರರಾಜ್, ಆರ್.ಟಿ.ರಮಾ, ರಾಜನ್ ನಾಗೇಂದ್ರ ಮುಂತಾದ ದಿಗ್ಗಜರ ಪಾಠ ಮತ್ತು ಒಡನಾಟ ದೊರಕಿತು. ೧೯೭೮ರಲ್ಲಿ  ಬೆಂಗಾಲಿ ನಾಟಕ ಕನ್ನಡಿಕರಿಸಿ ಬರೆದ ಪರಮೇಶಿ ಪಂಗನಾಮ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ  ಪ್ರಯೋಗ ಕಂಡಿತು. ಹಾಸ್ಯನಟ ವೈಜನಾಥ ಬಿರಾದಾರ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಟಿಸಿದ್ದರು. ಇದು ೨೦ ಪ್ರಯೋಗ ಕಂಡಿದೆ. ನನ್ನ ೨ನೇ ನಾಟಕ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ.  ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ನಟಿಸಿದವರು ಮೈಸೂರು ರಮಾನಂದ, ವೈಜನಾಥ ಬಿರಾದರ, ಜಯಶ್ರೀ.  ಜಲೀಲನ ಜಟಕಾ,  ಕಿತಾಪತಿ ಕೃಷ್ಣಯ್ಯ ನನ್ನ ಇನ್ನೆರೆಡು ನಾಟಕಗಳು. ಹಾಸ್ಯವೇ ಈ ನಾಟಕಗಳ ಜೀವಾಳ.  ೩೦ ನಿಮಿಷಗಳ ಪೌರಾಣಿಕ, ಐತಿಹಾಸಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಏಕಪಾತ್ರಾಭಿನಯ ಸ್ತ್ರಿಪ್ಟ್ ಬರೆದು ಅಭಿನಯಿಸಿರುವೆ. ಛತ್ರಪತಿ ಶಿವಾಜಿ, ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಮೊದಲಾಗಿ ವಿವಿಧ ಪಾತ್ರಗಳ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಪೋಟೋಗಳು ನನ್ನ ಆಲ್ಬಂನಲ್ಲಿವೆ.  ಇದು ಸುರ್ವೆ ಅವರ ನಾಟಕ ಸಿನಿಮಾ ರಂಗದ ಕಿರುನೋಟ. ಇನ್ನೂ ಪತ್ರಿಕೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಇವರ ಸಾಧನೆ ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ. ಗೊರೂರು ಅನಂತರಾಜು, ಹಾಸನ.ಮೊ: ೯೪೪೯೪೬೨೮೭೯.ವಿಳಾಸ: ಹುಣಸಿನಕೆರೆ ಬಡಾವಣೆ, ೨೯ನೇ ವಾರ್ಡ್, ೩ನೇ ಕ್ರಾಸ್, ಹಾಸನ-೫೭೩೨೦೧.

ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂಗಾತಿ ಹಿರಿಯೂರು ರಾಘವೇಂದ್ರ “ಕ ಸಾ ಪ ಅಧ್ಯಕ್ಷಗಿರಿಗೆ ಜಾಣಗೆರೆಯೇ ಸೂಕ್ತ ಗರಿ” ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ರಾಜ್ಯಾಧ್ಯಕ್ಷ  ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಈಗಾಲೆ ಸರ್ಕಾರ ಚುನಾವಣಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಿದೆ. ಮತಾದಾರರ ಪಟ್ಟಿ‌ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ ಆಗಿ, ದಿನಾಂಕ ಘೋಷಣೆಯಷ್ಟೇ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿದೆ.ರಾಜ್ಯಾಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಸಾಹಿತಿ, ಪತ್ರಕರ್ತ ಜಾಣಗೆರೆ ವೆಂಕಟರಾಮಯ್ಯ, ವೈದ್ಯೆ ವಿಜಯಲಜ್ಷ್ಮಿ ಬಾಳೆಕುಂದ್ರೆ, ನಿವೃತ್ತ ಅಧಿಕಾರಿ ಸಿ. ಸೋಮಶೇಖರ ಮೂರು ಹೆಸರುಗಳು ಸಧ್ಯ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿವೆ.ಡಾ. ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬಾಳೇಕುಂದ್ರಿ,ಮಕ್ಕಳ ಹೃದ್ರೋಗ ತಜ್ಞೆ,‘ದೊಡ್ಡ ಪರಂಪರೆಯುಳ್ಳ‌ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಇದುವರೆವಿಗೂ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿಲ್ಲ, ಈ ಬಾರಿ ನನಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಿ’ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.ಡಾ. ಸಿ. ಸೋಮಶೇಖರ್ನಿವೃತ್ತ ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಆಗಿದ್ದವರು,‘ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನ ಅಧಿಕಾರವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಸೇವೆ ಈ ಬಾರಿ ಆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಸೂಕ್ತ’ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.ಒಬ್ಬರು ವೈದ್ಯೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸರಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಿದವರು.ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಂದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರತ್ತ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಕಂಡುಬರುವುದುಜಾಣಗೆರೆಯ ಜಾಣ ಜಾಣಗೆರೆ ವೆಂಕಟರಾಮಯ್ಯ ನವರು. ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರ, ಆತ್ಮಕತೆ ಬರೆದು, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆಗೆ ಹಲವು ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಪುರಸ್ಕಾರ ಪಡೆದವರು. ಅವರು ಪತ್ರಕರ್ತರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ  ಹಿರಿಯರು.ಕನ್ನಡ ಹಾಗೂ  ಸಮಾಜದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಿತಿಮೀರಿ ತುಡಿದವರು.ದುಡಿದವರು.ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಹಾಸಿ, ಹೊದ್ದು, ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸಿದೇ ಅಹರ್ನಿಶಿ ದುಡಿದು, ಯಾವುದೇ ಆಮಿಷಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ಧ್ಯೇಯ, ನಿಷ್ಠೆ ಬದಲಿಸದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವವರು.ಅವರಿಗೆ,‘ಕನ್ನಡವೇ ಬದುಕು.ಅವರ ಉಸಿರು ಇರುವುದೇ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ.ತಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಅಂಕುಶವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಈ ಕನ್ನಡತನದ ಭೀಷ್ಮ ಜಾಣಗೆರೆ,ಕ ಸಾ ಪ ದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಗಿರಿಗೆ ಅತಿ ಸೂಕ್ತ ಗರಿ.ಅವರ ಬದುಕಿನ ಗುರಿಯೇ ಕನ್ನಡ.ಅವರ ಉಸಿರೇ ಕನ್ನಡ.ಅವರ ನಡೆ ನುಡಿಯೇ ಕನ್ನಡ.ಅವರ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಕನ್ನಡ.ಕನ್ನಡ, ಕನ್ನಡತನ ಬಿಟ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಬೇರೊಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಬೇರೆಯೇ ಆದ ಗತ್ತು ಅವರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ, ಮಾಜಿಯಾದವರಿಗೆ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳನ್ನೇ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆಲಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಿ ಮಾತ್ರ  ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ.‘ನಿವೃತ್ತಿ’ಯ ನಂತರವಷ್ಟೇ ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಕಂಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ಮೂಡಿರುತ್ತದೆ !ಆದರೆ ಸದಾ, ಸರ್ವದಾ ಕನ್ನಡಿಗರ ಜೊತೆ ಬೆರೆತು,ಅವರನ್ನು ಅರಿತು, ಅವರಿಗೆ ದುಡಿಯುವ ದುಡಿತ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ‘ಜಾಣ’ಗೆರೆ ಹಾಗಲ್ಲ,ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದು,ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹಂಬಲಿಸಿ ,‘ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರಾನ್ನವೇ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ’ಎಂದು ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಕಣ್ಣಿಗೊತ್ತಿಕೊಂಡು , ಕನ್ನಡ ಪರ ಹೋರಾಟಗಾರರ ಕಣ್ತೆರೆಸಿದವರು ಜಾಣಗೆರೆ ವೆಂಕಟರಾಮಯ್ಯ.ಅವರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಓಟಿಗೂ ಸಾವಿರ, ಸಾವಿರ ನೋಟಿನ ಮೌಲ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.ಅವರ ಗೆಲುವು ಕ ಸಾ ಪ ದ ಉದ್ದೇಶದ ನೈಜ ಗೆಲುವಾಗುತ್ತದೆ.ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಅನುಭವಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು ಬೇಡವೇ ಬೇಡ,ಕನ್ನಡದ ಪರವಾದ ನಿಜ ಸೇವಕರು ಬೇಕು,ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಜಾಣಗೆರೆಯವರೇ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಆಶಯ.ಈ ಬಾರಿಯಾದರೂ ಸಾಹಿತಿ, ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರನನ್ನೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷಗಿರಿಗೆ ಚುನಾಯಿಸಿ.ಜಾಣಗೆರೆಯ ಬದುಕಿನ ಜಾಡನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಗೌರವಿಸಿ, ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನಾಗಿಸಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನೊಬ್ಬನ ಒಡಲ ಅನಿಸಿಕೆಯಲ್ಲ, ಕನ್ನಡಿಗರೆಲ್ಲರ ಪರವಾದ ನಮ್ರ ವಿನಂತಿ.ಈ ಬಾರಿಯ ಗೆಲುವು ಕನ್ನಡಿಗನ ಗೆಲುವಾಗಲಿ.ಜೈ ಭುವನೇಶ್ವರಿ. ಹಿರಿಯೂರು ರಾಘವೇಂದ್ರಲೇಖಕ, ಕಿರುತೆರೆ ಕಲಾವಿದ, ಕನ್ನಡಪರ ಚಿಂತಕ.

ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ ನಿರಂಜನ ಕೆ ನಾಯಕ “ಬೆರೆತು ಕಲಿಸೋಣ ಮತ್ತು ಕಲಿಯೋಣ” ಶಿಕ್ಷಕನೆಂದರೆ ಜ್ಞಾನದ ಕಾರಂಜಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಪಾತ್ರೆಗಳು; ಅಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಣವೆಂಬುದು ಕೇವಲ ‘ಒಮ್ಮುಖ ಹರಿವು’ ಎಂದೇ ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ತರಗತಿ ಕೋಣೆಯೆಂಬ ಜ್ಞಾನದೀವಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ನನ್ನ ಈ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಾವನೆ ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವಾಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಜಮೈಕಾ ದೇಶದ ಕಥೆಯೊಂದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. “ಜಮೈಕಾ ಎನ್ನುವುದು ಉತ್ತರ ಅಮೆರಿಕ ಖಂಡದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ದ್ವೀಪ ರಾಷ್ಟ್ರ…” ಎಂದು ನಾನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಂತು, “ಸರ್, ನಾವು ದಿನವೂ ಕೇಳುವ ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದ ಓಟಗಾರ ಉಸೇನ್ ಬೋಲ್ಟ್ ಇದೇ ದೇಶದವರಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ. ಆ ಕ್ಷಣ ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದೆ! ಪಾಠದ ಭೂಗೋಳಕ್ಕೆ ಕ್ರೀಡಾಲೋಕದ ಜೀವಂತ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ವಿಚಾರ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಹೊಳೆದೇ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಕ್ಕಾದೆ. ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಜ್ಞಾನಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ಜಮೈಕಾದ ಧ್ವಜ ಹಿಡಿದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವ ವೇಗದ ಓಟಗಾರನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಾದ ಅಪರಿಮಿತ ಆನಂದವನ್ನು ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ನೆರವಾದ ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಮನದಲ್ಲೇ ಧನ್ಯವಾದ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರೊಬ್ಬರ ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಸ್ಮಯ ಕಾದಿತ್ತು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯೊಬ್ಬಳು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು “ಪೊಮೇಟೋ” (Pomato) ಸಸ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಳು. “ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಟೊಮೇಟೊ ಫಲ ನೀಡುತ್ತಾ, ಭೂಮಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಲೂಗಡ್ಡೆಯನ್ನು ಕೊಡುವ ಕಸಿ ಸಸ್ಯವಿದು” ಎಂದು ಆಕೆ ವಿವರಿಸಿದಾಗ, ಇಡೀ ತರಗತಿ ತೆರೆದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನೇ ಬೆರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿತು! ತಕ್ಷಣವೇ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ಆ ಸಸ್ಯದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ, ವಿಜ್ಞಾನದ ಅಗಾಧ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಸತ್ಯದರ್ಶನ ನಮಗಾಯಿತು. “ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ನಾನೇ ತರಗತಿಯ ಸರ್ವಜ್ಞ” ಎಂಬ ಅಹಂಭಾವನೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕನಲ್ಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಸುಳಿದು ಹೋಗುವುದುಂಟು. ಆದರೆ ನನ್ನ ತರಗತಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಈ ಘಟನೆಗಳು ನನ್ನ ಆ ಭಾವನೆಯನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸಿದವು! ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೂ ಜ್ಞಾನದ ಅಪಾರ ಕೌತುಕ ಹಾಗೂ ವಿಸ್ಮಯದ ಲೋಕವೇ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕೇವಲ ಬೋಧಕರಾಗಿ ನಿಲ್ಲದೆ, ಅವರ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಡುವ ಸಹ-ಕಲಿಕೆದಾರರಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಶಿಕ್ಷಣವು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.ತರಗತಿಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಶಿಕ್ಷಕ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ; ಮಗು ಕೇಳುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಥವಾ ನೀಡುವ ಅಪರೂಪದ ಮಾಹಿತಿ ನಮಗೇ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.  ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ‘ಕಲಿಸುವುದು’ ಅಲ್ಲ, ಅದು ‘ಕಲಿಯುತ್ತಾ ಕಲಿಸುವ’ ಸುಂದರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕ ತನ್ನ ಸರ್ವಜ್ಞತೆಯ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಕಳಚಿಟ್ಟು, ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಜಾಗೃತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆತನ ಬೋಧನೆಗೆ ನೈಜ ಅರ್ಥ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನ ಎನ್ನುವುದು ಯಾರ ಒಬ್ಬರ ಸ್ವತ್ತಲ್ಲ, ಅದು ಹಂಚಿಕೊಂಡಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾಗುವ ಅಗಾಧ ಸಾಗರ ಎಂಬುದನ್ನು ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನನಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿರಂಜನ ಕೆ ನಾಯಕ

ಬದುಕಿನ ಸಂಗಾತಿ ಜಯಶ್ರೀ. ಜೆ. ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ “ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಆಯಸ್ಸಿನ ಲೆಕ್ಕವಲ್ಲ, ,,,,,,,,,? “ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕ ಒಲಿವರ್ ಗೋಲ್ಡ್ ಸ್ಮಿತ್ ಅವರ ‘ದಿ ವಿಕಾರ್ ಆಫ್ ವೇಕ್ ಫೀಲ್ಡ್’ ಕೃತಿಯ ಒಂದು ಸುಂದರ ರೂಪಾಂತರ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಗ್ಧ ಪಾದ್ರಿ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಅರಮನೆಯಂತಹ ಭವ್ಯ ಸೌಧದಲ್ಲಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಬಡತನದ ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಆಯಸ್ಸು ಕಷ್ಟಗಳಿಂದಲೇ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿ, ತ್ಯಾಗ, ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ಮೂಲಕ ನೊಂದವರ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ. ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆತ ಸೋತವನಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಬದುಕಿನ ಸಂಜೆವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ: “ನನ್ನ ಉಸಿರಿನ ಲೆಕ್ಕ ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಬಡವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೂಡಿಸಿದ ಕಿರುನಗೆಯ ಅನುಭವ ನನ್ನನ್ನು ಚಿರಂಜೀವಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ.” ಈ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯವಿರುವುದು ಕಾಯದ ಆಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಲ್ಲ, ಚೇತನದ ಅನುಭವದ ಆಳದಲ್ಲಿ. ಕಾಲದ ಅಲೆಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜಾರಿಹೋಗುವ ಮರಳಿನ ಕಣಗಳಂತೆ. ಮಾನವನ ಆಯಸ್ಸು ಕೇವಲ ಒಂದು ಉಸಿರಿನ ತಂಗಾಳಿಯಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳ ಮುತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ ಏರುವ ಅನುಭವಗಳ ಶಿಖರವೇ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಅಳತೆಗೋಲು. ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವ ಆಯಸ್ಸಿನ ಲೆಕ್ಕವಲ್ಲ; ಅದು ಚೈತ್ರಮಾಸದ ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಅನುಭವಗಳ ಅದ್ಭುತ ಮೊತ್ತ.  ಬಾಲ್ಯದ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಮುಗ್ಧತೆ  ನಾವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ವರ್ಷಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಬದುಕು ಅಡಗಿರುವುದು ಬಾಲ್ಯದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಆನಂದದಲ್ಲಿ. ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಆಕಾಶದಂತಹ ನೆಮ್ಮದಿ, ಮಳೆಯ ಹನಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಮೂಡುವ ರೋಮಾಂಚನ ಕೇವಲ ಅನುಭವದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದರು: “ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ವರ್ಷಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೇಗೆ ಬದುಕಿದಿರಿ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ.”ಬೆಳಗಿನ ಮುಂಜಾನೆ ತಂಪಾದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸ್ಪರ್ಶದ ಸುಖ, ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮಗುವಿನಂತೆ ನಗುವ ಕ್ಷಣಗಳು ಬದುಕಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಕೇವಲ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಬದಲು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಅನುಭವವನ್ನೂ ಆನಂದಿಸುವುದೇ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಸಂಕೇತ. ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನೀರಸ ಆಯಸ್ಸಿಗಿಂತ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅನುಭವ ನಮ್ಮ ಚೇತನವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಸವಿಯುವ ಒಳಗಣ್ಣು ನಮಗಿರಬೇಕು. ಸೋಲು ಮತ್ತು ಗೆಲುವಿನ ಸಮಚಿತ್ತ  ಜೀವನ ಎಂಬ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ತರಂಗಗಳಂತೆ ಏಳುಬೀಳುಗಳು ಸಹಜ. ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೋ ಸೋತಾಗ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಆಯಸ್ಸು ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಸೋಲು ನೀಡುವ ಪಾಠ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೂ ಕಲಿಸಲಾರದು. ಹೆನ್ರಿ ಡೇವಿಡ್ ಥೋರೋ ನುಡಿದಂತೆ: “ಬದುಕಿನ ಸಂಪತ್ತು ಎಂದರೆ ನೀವು ಕರಗಿಸಿದ ಸಮಯವಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ.” ಒಬ್ಬ ಕೃಷಿಕ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ಒಣಗಿದಾಗ ಧೃತಿಗೆಡದೆ, ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಸನು ಮಾಡುವ ದೃಢ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅನುಭವವೇ ಆತನ ಶಕ್ತಿ. ದೈನಂದಿನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸವಾಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸೋಲಿನ ಕಹಿಯನ್ನೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಿಹಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು. ಬದುಕು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಚಂಡಮಾರುತ ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹಡಗಿನ ಧೈರ್ಯ. ಅನುಭವಗಳ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದ ಚಿನ್ನವೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಧ್ರುವತಾರೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಿಹಿ–ಕಹಿ  ನಾವು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಸಂಬಂಧಗಳು ನೀಡುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಅನುಭವವೇ ಬದುಕಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವ. ಹೆಲೆನ್ ಕೆಲರ್ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಹೇಳಿದ್ದರು: “ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಲಾಗದು, ಕೇವಲ ಹೃದಯದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು.”ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಬಂದು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ‘ನಾನಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಶ, ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯ ಅಪ್ಪುಗೆ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಅನುಭವ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ದಂಪತಿಗಳು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮೌನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವಾಗ ಅವರ ಆಯಸ್ಸಿನ ಲೆಕ್ಕ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ; ಕೇವಲ ಅನುಭವಗಳ ಸಿಹಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಪರಮೋಚ್ಚ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಜೀವಾಳ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನೋದಯಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಓಡುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ. “ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಪರಮ ಗುರು, ಅದರ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಬದುಕಿನ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿದೆ” ಎಂಬ ಹಿರಿಯರ ನಾಣ್ಣುಡಿಯಂತೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅನುಭವ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆಕಾಶವು ಕೆಂದಾವರೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಕಾಡಿನ ಕೋಗಿಲೆಯ ಗಾನವನ್ನು ಆಲಿಸುವುದು ಬದುಕಿನ ಪರಮ ಸುಖ. ದಿನದ ಆಯಸ್ಸು ಕರಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಸಂಜೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತುತ್ತದೆ. ದುಡಿಮೆಯ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ನಗುವ ಹೂವನ್ನು ಸವಿಯುವ ಅನುಭವವೇ ಬದುಕಿನ ಸಂಜೀವಿನಿ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವು ನಮಗೆ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಮೂಕವಾಗಿಯೇ ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಕಲೆಯ ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಅನುಭವಗಳು. ಕೇವಲ ಅನ್ನ ತಿಂದು ಬದುಕುವುದು ಮೃಗಸಮಾನ. ಆದರೆ ಕಲೆಯ ಆಸ್ವಾದನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವತ್ವಕ್ಕೆ ಏರಿಸುತ್ತದೆ. “ಕಲೆಯಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯ ಕೊಂಬಿಲ್ಲದ ಪಶು ಇದ್ದಂತೆ” ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿ ಇಲ್ಲಿ ಅನ್ವರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ದಿನವಿಡೀ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ದಣಿದ ತಂದೆ, ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹಳೆಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಆಲಿಸುವಾಗ ಆತನ ಸಕಲ ಆಯಾಸವೂ ಮಂಜಿನಂತೆ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂಗೀತ ನೀಡುವ ಆನಂದದ ಅನುಭವ ಆತನ ಆಯಸ್ಸನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಸೃಜನಶೀಲತೆಯು ನಮ್ಮ ಒಳಮನಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳಗುವ ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆ. ಚಿತ್ರಕಲಾವಿದನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಕುಂಚದಿಂದ ಮೂಡಿಸುವ ಬಣ್ಣಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನ ಕೇವಲ ಚಿತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಆತನ ಆತ್ಮದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ಕಲೆಯ ಸೌರಭವು ಬದುಕಿನ ಒರಟುತನವನ್ನು ಮೃದುಗೊಳಿಸಿ ಬೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ಅಮೃತ ಧಾರೆ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವವನು ಬದುಕಿದ್ದೂ ಸತ್ತಂತೆ. ಆದರೆ ಇತರರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವವನು ಮರಣದ ನಂತರವೂ ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. “ಪರೋಪಕಾರವೇ ಪುಣ್ಯ, ಪರಪೀಡನೆಯೇ ಪಾಪ” ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಪರಮ ಧ್ಯೇಯವಾಗಬೇಕು. ತ್ಯಾಗದ ಮೂಲಕ ಸಿಗುವ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಸಾಟಿಯೇ ಇಲ್ಲ.ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕ ತನಗೆ ಬರುವ ಅಲ್ಪ ಆದಾಯದಲ್ಲೇ ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಡಿಸಿ, ಆ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅನುಭವಿಸುವ ತೃಪ್ತಿ ಅಪಾರ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಆತನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದಾಗ ಮೂಡುವ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ ಬದುಕಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧನೆ. ಆಯಸ್ಸಿನ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಮುಗಿಯಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳ ನೆನಪು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇತರರ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸುವ ಕೈಗಳೇ ದೇವರ ಪವಿತ್ರ ರೂಪ. ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಅಮರ ಕಾವ್ಯ ಧಾರೆ “ಓ ದೇವರೆ, ನಿನ್ನೀ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮಾಯೆಯಲಿ,ಆಯಸ್ಸಿನ ಎಣಿಕೆಯಲಿ ಕರಗದಿರಲಿ ಮನವು.ಅನುಭವದ ಅಮೃತವನು ಜಿನುಗಿಸು ಒಡಲಲಿ,ಅದರಿಂದಲೇ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಲಿ ಜನ್ಮವು!” ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಈ ಸಾಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನು ದೇವರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ, “ಓ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ, ಕೇವಲ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಆಯಸ್ಸನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಮಾಯೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಬೇಡ. ಬದಲಾಗಿ, ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ಅನುಭವದ ಅಮೃತ ಧಾರೆಯನ್ನು ಜಿನುಗಿಸು. ಆ ಸತ್ತ್ವಭರಿತ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ನನ್ನ ಈ ಮಾನವ ಜನ್ಮವು ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಶಿಖರವನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯ” ಎಂದು ಸಾರಿದ್ದಾರೆ. ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಟದ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವು ಸವಿಯುವ ರಸಾನುಭವಗಳ ಅದ್ಭುತ ಕಾವ್ಯ. ಜಯಶ್ರೀ. ಜೆ. ಅಬ್ಬಿಗೇರಿ

ಸಮ್ಮಾನ ಸಂಗಾತಿ ಡಾ.ಶಶಿಕಾಂತ್‌ ಪಟ್ಟಣ ರಾಮದುರ್ಗ “ಮಹಾ ಮಾನವತಾವಾದಿ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ನವಿ ಪಿಳ್ಳೆ ಇವರಿಗೆ 2026 ರ ನೊಬೆಲ್   ಶಾಂತಿ ಪುರಸ್ಕಾರ” *ಮಹಾ ಮಾನವತಾವಾದಿ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ನವಿ ಪಿಳ್ಳೆ ಇವರಿಗೆ 2026 ರ ನೊಬೆಲ್  ಶಾಂತಿ ಪುರಸ್ಕಾರ* ನವನೇತೆಮ್ “ನವಿ” ಪಿಳ್ಳೆ (Navanethem “Navi” Pillay) ಅವರು 85 ವರ್ಷದ  ಭಾರತೀಯ ತಮಿಳು ಮೂಲದ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ. ಇವರು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಅಪಾರ ಕೊಡುಗೆಗಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿ 2026ರ ಸಾಲಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ನೊಬೆಲ್ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಭಾಜನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಗಳ ಮುಖ್ಯ ವಿವರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ: ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ • ಜನನ: 23 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 1941 ರಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಡರ್ಬನ್‌ನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. • ತಂದೆ: ಇವರ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿ ನಾಯ್ಡು (Narrainsamy Naidoo). ಇವರು ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬಸ್ ಚಾಲಕರಾಗಿದ್ದರು. ಬಡತನದಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಲಹಲು ಬಸ್ ಚಾಲನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.• ತಾಯಿ: ಇವರ ತಾಯಿಯ ಹೆಸರು ಶಾಂತಮ್ಮ ನಾಯ್ಡು (Santhama Naidoo). ಇವರು ಗೃಹಿಣಿಯಾಗಿದ್ದು, ಒಟ್ಟು ಎಂಟು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಪತಿ ಗ್ಯಾಬಿ ಪಿಳ್ಳೆಒಬ್ಬ ಮಗ  ವರ್ಣಭೇದ ನೀತಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.ಇವರ ಪೋಷಕರು ಭಾರತೀಯ ತಮಿಳು ಮೂಲದವರಾಗಿದ್ದರು.• ಆರಂಭಿಕ ಹೋರಾಟ: ವರ್ಣಭೇದ ನೀತಿಯ (Apartheid) ಕಠಿಣ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಇವರು, ಜನಾಂಗೀಯ ತಾರತಮ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರಮುಖ ಹುದ್ದೆಗಳು ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಧನೆಗಳು • ಮೊದಲ ಬಿಳಿಯೇತರ ಮಹಿಳಾ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶೆ: 1994 ರಲ್ಲಿ ನೆಲ್ಸನ್ ಮಂಡೇಲಾ ಅವರು ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದಾಗ, ನವಿ ಪಿಳ್ಳೆ ಅವರನ್ನು ದೇಶದ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ನ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಮೂಲಕ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತಲುಪಿದ ಮೊದಲ ಬಿಳಿಯೇತರ ಮಹಿಳೆ ಎಂಬ ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.• ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೈಕಮಿಷನರ್: ಇವರು 2008 ರಿಂದ 2014 ರವರೆಗೆ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ (UN) ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೈಕಮಿಷನರ್ ಆಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.• ರುವಾಂಡಾ ನರಮೇಧ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿ: ರುವಾಂಡಾ ನರಮೇಧದ ಆರೋಪಿಗಳ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿದ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿಯ (ICTR) ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಾಚಾರವನ್ನು ನರಮೇಧದ ಒಂದು ಕ್ರೂರ ಅಂಗ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಇವರು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು.• ಪ್ರಸ್ತುತ ಜವಾಬ್ದಾರಿ: ಸದ್ಯ ಇವರು ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರೋಹಿಂಗ್ಯಾ ನರಮೇಧದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ (ICJ) ತದರ್ಥ (Ad hoc) ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 2026ರ ನೊಬೆಲ್ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಯುದ್ಧ ಅಪರಾಧಗಳು, ಮಾನವೀಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಅಪರಾಧಗಳು ಮತ್ತು ನರಮೇಧಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರನ್ನು ಕಾನೂನಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಅವರು ನಡೆಸಿದ ನಿರಂತರ ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಓಸ್ಲೋದ ನಾರ್ವೇಜಿಯನ್ ನೊಬೆಲ್ ಸಮಿತಿಯು ಈ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಅಲ್ಬೇನಿಯಾ ಮೂಲದ ಮದರ ಥೆರೇಸಾ ಅವರ ನಂತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಇದಾಗಿದೆ.ನೂರು ವರುಷ ಬಾಳಲಿ ನವಿ ಪಿಳ್ಳೆ ಡಾ ಶಶಿಕಾಂತ ಪಟ್ಟಣ ರಾಮದುರ್ಗ ಪುಣೆ

ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂಗಾತಿ ಗೊರೂರು ಅನಂತರಾಜು “ಟೆಂಟ್ ಸಿನಿಮಾದಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ರಂಗಕ್ಕೆ ಆಟೋ ನಾಗರಾಜ್.” ಬಂಗಾರದ ಮನುಷ್ಯ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಡಾ. ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವಿಸಿ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡುವ ರೈತರಿಗೆ ರೋಲ್ ಮಾಡಲ್ ಆದರು. ಆಟೋರಾಜ ಸಿನಿಮಾದಿಂದ ಆಟೋ ಚಾಲಕರಿಗೆ ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್ ಆದವರು ಶಂಕರ್ ನಾಗ್. ನಾನೀಗ ಬರೆಯ ಹೊರಟಿದ್ದು ಆಟೋ ನಾಗರಾಜ್ ಕಥೆ. ಇವರು ಮೂಲತ; ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆ ಮಳವಳ್ಳಿ ತಾಲೂ ಕಿನ ಮೇಗಲಪುರದವರು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ. ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಘಟ್ಟ. ಇಲ್ಲಿ ಫೇಲಾದವರು ಮುಂದೆ ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವರು. ಓದು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಹುಡುಕುವರು. ಅಂತೆಯೇ ನಾಗರಾಜ್ ಹೆಚ್.ಐ,ಎಸ್, ಎಂಬ ಸಿನಿಮಾ ಟೆಂಟಿನÀಲ್ಲಿ ಟಿಕೇಟ್ ಹರಿದುಕೊಡುವ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡರು. ನಂತರ ಹಲಗೂರು ದೊಡ್ಡಿ ಮಂಡ್ಯ ಸುತ್ತುವ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಕಮ್ ಕ್ಲೀನರ್ ಆದರು. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಟನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಸಿನಿಮಾ ಟೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಟಿಕೇಟ್ ಕೊಡುವಾಗಲೇ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದೆ. ಬಸ್ ಟಿಕೇಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಡ್ರೆöÊವರ್‌ಗೆ ರೈಟ್ ಹೇಳಿ ನೈಟೆಲ್ಲಾ ನಟನೆಯ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಸಿನಿಮಾ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆಟೋ ಸ್ಟಾö್ಯಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಟೋ ತೊಳೆಯುತ್ತಾ ಆಟೋ ಡ್ರೆöÊವರ್ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ತುಮಕೂರು ಮಹಾದೇವಯ್ಯ ಆಟೋ ಖರೀದಿಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತಾರೆ. ರಿಕ್ಷಾ ಓಡಿಸಿದ್ರೂ ಚಿನ್ನಾ ರಿಚ್ ಆಗಿ ಸಾಕ್ತೀನಿ ನಿನ್ನಾ..ಎಂದು ಆಟೋ ಹಿಂದೆ ಬರೆಸಿ ಐದು ವರ್ಷ ಯಾವುದೇ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕದೇ ಆಟೋ ಓಡಿಸಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಿರಲು ಒಮ್ಮೆ ಇವರು ಕಂಠೀರವ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಶೂಟಿಂಗ್ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ನಿರ್ದೇಶಕರು ಓಂ ಸಾಯಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ಜನರನ್ನು ಹಿಂದೆ ಕಳಿಸಲು ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ತಿಳಿಸಲು ಈ ತಳ್ಳಾಟದಲ್ಲಿ ನಾಗರಾಜ್ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವ ಮತ್ತೇ ಮೇಲೆದ್ದು ಇದೇ ಓಂ ಸಾಯಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಂತೆ ಆಟೋಗಳಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಪೋಸ್ಟರ್ ಅಂಟಿಸಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಸಿನಿಮಾ ರಂಗದ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಿ ಪೋಷಕ ನಟರಾಗಿ ಅವಕಾಶ ಗಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವರ ೨೦ ವರ್ಷಗಳ ಗತ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ೬೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದರ್ಶನ್ ಅಭಿನಯದ ಸಾರಥಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ತೂಗುದೀಪ ದಿನಕರ್ ನಟನೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿ ಈ ಸಿನಿಮಾದ ಹಾಡಿಗೆ ೪೦೦ ಆಟೋಗಳು ಬೇಕಾಗಿ ಇಷ್ಟೂ ಆಟೋ ಸರಬರಾಜು ಮಾಡಿದ ಸಂಘಟಕರು ಈ ಆಟೋ ನಾಗರಾಜ್.ಈ ಪಾದ ಪುಣ್ಯಪಾದ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇವರದು ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮೈಸೂರು ದಸರಾ ಫಿಲಂ ಫೆಸ್ಟಿವೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಈ ಪಾದ ಪುಣ್ಯಪಾದ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಲ್ ಆಫ್ ಮೈಸೂರು ಶಾಪಿಂಗ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ನ ಐನಾಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಇದೊಂದು ಆನೆಕಾಲು ರೋಗಿಯ ಕಥೆ. ಈ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ರೋಗ ಬಂದಾಗ ರೋಗಕ್ಕಿಂತ ಮಾನಸಿಕ ಯಾತನೆಯೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅಂತಹ ವೇಳೆ ಎದೆಗುಂದದೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಎದುರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಂದೇಶ ನೀಡುವ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಿದ್ಧು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ. ಇವರ ನಿರ್ದೇಶನದ ದಾರಿ ಯಾವುದಯ್ಯ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರಾಷ್ಟಿçÃಯ, ಅಂತಾರಾಷ್ಟಿçÃಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿವೆ. ಸಿದ್ದು ಈ ಮೊದಲೇ ನನಗೆ ಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಇವರ ಕರೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಅಂದು ಮೈಸೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ನಾನು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ವಿಮರ್ಶೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಆಟೋ ನಾಗರಾಜು ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿ ಖುಷಿ ಹಂಚಿಕೊAಡಿದ್ದರು. ಇವರ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರದ ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿದೆ. ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿ ಪದದ ಅರ್ಥ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವವ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಮನದ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವವ ಎಂದರ್ಥ. ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ದುರುಪಯೋಗದ ದುರಂತ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಈ ಸಿನಿಮಾದ ನಿರ್ದೇಶಕರು ರಂಗಸ್ವಾಮಿ ಕಪನಿಪಾಳ್ಯ. ಇವರು ಈ ಮೊದಲು ಕೃಷ್ಣ ಲೀಲಾ, ಅಮ್ಮ ಐ ಲವ್ ಯು, ಶಿವಾಜಿನಗರ, ತಾಯಿಗೆ ತಕ್ಕ ಮಗ ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು, ಕಾಟೇರ ರಾರ‍್ಟ್ ದೃಶ್ಯ, ರಸ್ತುಂ ಮೊದಲಾದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಯದರ‍್ಗಿ, ಗುಡ್ಡದ ಭೂತ, ವಿಚಾರಣೆ, ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಮೈಸೂರ್ ಡಾನ್ ಇವು ಇವರ ಮುಂಬರುವ ಚಿತ್ರಗಳು. ಚಿತ್ರರಂಗದಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಟನಾಗಿ ಗರ‍್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ನಾಗರಾಜ್ ಮುಂದೆ ಆಟೋ ಪದವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇದು ಬದುಕಿನ ಪಾಠ. ಗೊರೂರು ಅನಂತರಾಜು, ಹಾಸನ.ಮೊ: ೯೪೪೯೪೬೨೮೭೯.ವಿಳಾಸ: ಹುಣಸಿನಕೆರೆ ಬಡಾವಣೆ, ೨೯ನೇ ವಾರ್ಡ್, ೩ನೇ ಕ್ರಾಸ್, ಹಾಸನ-೫೭೩೨೦೧.