ಆಕಾಶವೆಂದರೆ ಕನಸು,
ಹಾರಾಟವೆಂದರೆ ಬದುಕು,
ಎಂದು ತಿಳಿದ ಅದರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ
ಅಂದು ಕತ್ತಲೆ ತುಂಬಿತ್ತು.

ಗೂಡಿನ ಮೂಲೆಗೊಮ್ಮೆ ಕುಳಿತು
ಗಾಯಗಳನ್ನೇ ಎಣಿಸುತ್ತ,
“ಇನ್ನು ಹಾರಲಾರೆನೋ?” ಎಂಬ
ಮೌನದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿತ್ತು.

ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ಕಿರಣ
ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟಾಗ,
ಒಣಗಿದ್ದ ಕನಸಿನೊಳಗೊಂದು
ಹೊಸ ವಸಂತ ಮೂಡಿತು.

ಗಾಳಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಕರೆದಿತು
“ಬಾ, ಹೆದರಬೇಡ!” ಎಂದಿತು,
ಬಿದ್ದ ನೆಲವನ್ನೇ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿಸಿ
ಆ ಹಕ್ಕಿ ಮೇಲೇರಿತು.

ಒಮ್ಮೆ… ಎರಡು ಬಾರಿ…
ರೆಕ್ಕೆಗಳು ನಡುಗಿದವು,
ಆದರೂ ಸೋಲಿನ ನೆನಪುಗಳ ಮೇಲೆ
ಧೈರ್ಯದ ಗೀತೆ ಬರೆದವು.

ಈ ಬಾರಿ ಕೇವಲ ಆಕಾಶಕ್ಕಲ್ಲ,
ತನ್ನೊಳಗಿನ ಭಯದಾಚೆಗೆ;
ಈ ಬಾರಿ ಕೇವಲ ಬದುಕಿಗಲ್ಲ,
ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥದಾಚೆಗೆ.

ಬಿರುಗಾಳಿಗಳು ಬಂದರೂ
ಇನ್ನು ಅದು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ,
ಮುರಿದ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ
ಸೋಲಿನ ಕಥೆ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.

ಬೀಳುವುದು ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ,
ಕಣ್ಣೀರು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ;
ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಹಾರುವ ಕ್ಷಣವೇ
ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಜಯಗಾಥೆ!

ಆಕಾಶ ವಿಶಾಲವಾಗಿತ್ತು,
ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆದವು,
ಬಂಧನಗಳೆಲ್ಲ ಕೆಳಗಿಳಿದಾಗ
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹಾಡಾಗಿ ಮೊಳಗಿತು.

ಮತ್ತೆ ಹಾರಿತು ಹಕ್ಕಿ…
ಮುರಿದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನೇ ಬಲವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು,
ಸತ್ತ ಕನಸುಗಳನ್ನೇ ಜೀವವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು,
ತನ್ನ ಸೋಲನ್ನೇ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿಸಿಕೊಂಡು—