ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ
ಡಾ.ಹೆಚ್.ನಟರಾಜ್ ಅರ್ಯ
“ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿ ಕಂಡ ಕನಸು”
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳ್ಳಿ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ,
ಮನಸು ಮೌನವಾಗಿ ತೇಲಿತು;
ನೆರಳಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತ ಕನಸು,
ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯಿತು.
ಕತ್ತಲ ಕಾಡು ದಟ್ಟವಾದರೂ,
ಚಂದ್ರ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿತು;
ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ,
ಕನಸೇ ದಾರಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತು.
ಒಣ ಮಣ್ಣಿನ ನಿಶ್ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ,
ಒಂದು ಮೊಳೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿತು;
“ದಯೆ ಬಿದ್ದ ಬೀಜವಾದರೆ,
ಬಾಳೇ ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು.”
ಹಸಿದ ಕಣ್ಣಿನ ತೇವದಲ್ಲಿ,
ದೇವರ ಮೌನ ಕಾಣಿಸಿತು;
ಒರೆಸಿದ ಒಂದು ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲಿ,
ಒಂದು ದೀಪವೇ ಹೊತ್ತಿತು.
ಸುಲಭ ಸಿಹಿಯ ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿ,
ದೂರದಿಂದ ಕರೆಯಿತು;
ಬೆವರಿನ ಉಪ್ಪು ಬಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ,
ಸತ್ಯದ ಬೆಳೆ ಮೊಳೆಯಿತು.
ಕಲ್ಲಿನ ಹೃದಯದೊಳಗೂ,
ಒಂದು ಹನಿ ದಯೆ ಬೀಳಿತು;
ಹಿಮಾಲಯದ ಅಹಂಕಾರವೂ,
ಮೌನವಾಗಿ ನೀರಾಯಿತು.
ಬೀಜವಾಗಿ ಬಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕೈಹಿಡಿತ,
ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮರವಾಗಿ ನಿಂತಿತು;
ಆ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ,
ಕೊಟ್ಟ ಕೈಯೂ ಮರೆತು ಹೋಯಿತು.
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಮೌನ ರಾತ್ರಿ,
ಕನಸು ಬಂದು ಮಾತಾಡಿತು
“ಒಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಹತ್ತಿದರೆ,
ಲೋಕವೆಲ್ಲ ಪ್ರಭಾತವಾಯಿತು.”
ಡಾ.ಹೆಚ್.ನಟರಾಜ್ ಅರ್ಯ
About The Author
ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ…ಸರ್.
Very hesrt touching lines
ಕತ್ತಲಾದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿ ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಬೆಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಭಾವ ಒಡಮೂಡಿದೆ. ಅಭಿನಂದನೆಗಳು ಸಹೋದರ
ಬೆಳದಿಂಗಳು ಅನ್ನುವುದೇ ಒಂದು ಸಡಗರ
ಅದರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುವ ಕವನ ಚಂದವಾಗಿದೆ
ಬರವಣಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗಲಿ ಬ್ರದರ್