ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ
ಹಮೀದ್ ಹಸನ್ ಮಾಡೂರು
“ತಾಯಿಮನೆ”
ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ನನ್ನ ಆ ಭವ್ಯ ಮನೆಯು ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಬೆವರಾಗಿತ್ತು ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯಾಗಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸೂರಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಇಂದು ಮರ ಬಿದ್ದಾಗ ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಿತು ಗೂಡು ಕಳಚಿ ರಸ್ತೆ ಪಾಲಾಯಿತ್ತು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಹಾರಿ ಹೋದಂತೆ ಆ ಮನೆಯ ಸ್ಥಿತಿಲತೆಯ ಕಂಡು ನೋವಿಂದ ಬರೆದ ಕವನವಿದು.
*ತಾಯಿ ಮನೆ*
ಬೆವರ ಸುರಿಸಿ ದುಡಿದು
ತಂದೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದ, ನಮ್ಮ ಮನೆ
ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಆ “ತಾಯಿ ಮನೆ”
ಹಲವು ಕನಸುಗಳ ಅವರು ಕಂಡ ಮನೆ,!
ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಮನೆ
ನಾವು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆ
ಬಾಲ್ಯದಾಟದಲಿ ನಲಿದ ಮನೆ
ತಾಯಿ ಮಮತೆಯ ಕಾರುಣ್ಯ ಮನೆ,!
ಮತ್ತೇ ಬೆಳಗೊ ಕಾತರ
ತಂದೆಯ ರಕ್ತದ ಆ ಬೆವರು
ನಿತ್ಯ ಸುವಾಸಿಸುವ ನಮ್ಮ ತವರು
ಮರೆಯಲಾರೆವು ನಾವೆಂದು ಕುವರರು,!
ಕತ್ತಲಲಿ ಕೊಠಡಿಗಳು
ಗಾಜು ಹೊಡೆದ ಕಿಟಕಿಗಳು
ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟ ಜೇಡ ಜಾಲಗಳು
ಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಬಾಲ್ಯದ ಆ ನೆನಪುಗಳು,!
ಅಂದು ರಾಜ ಮನೆತನ
ಸಂಭ್ರಮ ಮೆರೆದಾಡಿತ್ತು ಕಣ್ಮನ
ವೈವಾಹಿಕ ವೈಭವಗಳ ಜೊತೆ ಜೀವನ
ಕತ್ತಲ ದಾಟಿ ಪಯನ, ವೈಭವದತ್ತ ಬೆಳಕಿನ.!
ಹಮೀದ್ ಹಸನ್ ಮಾಡೂರು.
About The Author
