ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ಒಮ್ಮೆ ಮೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡೆ. ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಆಚೆ ಈಚೆ ನಡೆದರೆ ಮೈ ಹಗುರವಾಗುತ್ತದೆ ಎನಿಸಿ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಕಿಟಿಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ. ದೂರದ ಕಡಲ ಮೇಲಿಂದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಶಾಖ ಸುಂದರಿ ವಜ್ರವೈಢೂರ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡವಳ ಹಾಗೆ, ಬೀದಿ ದೀಪಗಳ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು

ನೆನಪಿಡಿ,
ಯಾರೂ ಪರದೇಶೀಯರಲ್ಲ,
ಯಾವ ನೆಲವೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಲ್ಲ

ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಮಾರಲೆಳೆಸುವೆನೇನೋ,
ಇಲ್ಲವೇ, ಈ ರಾತ್ರಿಯ ನೆನಪ ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ
ಕೊಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುವೆನೇನೋ,

ಒಂದು ಅನುವಾದಿತ ಕವಿತೆ

ನೀ ಮೆಲ್ಲನೇ ಇಲ್ಲವಾಗತೊಡಗುತ್ತೀಯ,
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಹೊಳಪು, ಎದೆಯ ಮಿಡಿತ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ
ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧ ಭಾವನೆಗಳ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಮೋಹಿಸದಿದ್ದರೆ,

( ದಸ್ತಯೇವಸ್ಕಿಯ
‘ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದವಳು’ ನೀಳ್ಗತೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಕವಿತೆ )
ವೈ.ಜಿ.ಅಶೋಕ್ ಕುಮಾರ್ ರವರಿಂದ

ಅನುವಾದ ನಿಜವಾದ ಹಸಿವು ಆಂಗ್ಲಮೂಲ: ಪ್ರಸೂನ್ರಾಯ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಕೋಡೀಹಳ್ಳಿಮುರಳೀಮೋಹನ್   ರಾಹುಲನಿಗೆ ಹಸಿವು ಆಯ್ತು! ಇದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅವನಿಗೆ ಆತಂಕವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.  ರಾಹುಲ್ಗೆ ತನ್ನ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಏನು ಕೇಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷದ ರಾಹುಲ್ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೊನೆಯ ವಿಧಿಗಳಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಹುಲ್ ಒಂದು ದಿನದ ಹಿಂದೆಯೇ ಕೋಲ್ಕತಾ ತಲುಪಿದ್ದ. ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ  ಕೊನೆಯ ವಿಧಿಗಳ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಉಪನಗರ ಅಜೀಮ್ಗಂಜ್ಗೆ ಹೋಗಲು ರಾಹುಲ್ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದಿಂದ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ರೈಲು ಹತ್ತಿದ್ದ. ಇದು ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳ ಪ್ರಯಾಣ ವಾಗಿದ್ದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸುಮಾರು ತನ್ನ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಹಠಾತ್ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ವಿಳಂಬದಿಂದಾಗಿ, ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಯಿತು. ಬೇಸಿಗೆಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಉಷ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಸುಡುವ ಶಾಖದಿಂದಾಗಿ ರಾಹುಲ್ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತು ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಅವನ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಸಿಂಹಭಾಗವನ್ನು ಕೊಲೊರಾಡೋದ ಡೆನ್ವರ್ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದ. ರಾಹುಲ್ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ವಯಸ್ಸಿನವನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ತ೦ದೆತಾಯಿ  ಭಾರತದಿಂದ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅವನು ರೈಲಿನ ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದವು. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರೊಂದಿಗೆ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನ ಅಜ್ಜಿಯೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವು ರಾಹುಲ್ ಅವರ  ತಂದೆಯ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ ತಂದೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಎಂದಿಗೂ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ! ಆರೋಗ್ಯಕರವಲ್ಲದ ಪರಿಸರ ಮತ್ತು ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವಳು ಅವನ ಕಡೆಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಉಷ್ಣತೆ  ಅವನ ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಅವಳು ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನಿಗೋಸ್ಕರ ಸ್ವತಃ ತಯಾರಿಸಿದ ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ ಮಿಠಾಯಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಅಜೀಮ್ಗುಂಜ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ರಾಹುಲ್ ‘ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದೆ!  ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಏನಾದರೂ ತಿನ್ನಬೇಕು’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. ಆದರೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿನ ಸಣ್ಣ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಧೂಳು ಏರುತ್ತಿರುವುದು – ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಶಯ ಬಂತು. ಅವನ ಪೂರ್ವಜ ಹಳ್ಳಿಯಾದ ಹಲ್ಡಿಪಾರ ಹತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನದೆ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗ ಬಾರದಲ್ಲವೇ. ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಸ್ತೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಮಿಠಾಯಿಗಳ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ರಾಹುಲ್ ಗಮನಿಸಿದ. ದೂರದಿಂದಲೂ, ಈ ಸ್ಥಳವು ಅವನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು, ‘ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ತಿನ್ನೋಣ.  ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು ಉಪಾಹಾರವನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಯಾಗಿತ್ತು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ. ರಾಹುಲ್ ಅಂಗಡಿಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ. ಅವನು ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ಸಮೋಸಾ ನೀಡಲು ಕೇಳಿದೆ. ಅಂಗಡಿಯವನು ಬಿಸಿಯಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಸವಿಯಾದ ಎರಡು ತಾಜಾ ಸಮೋಸಾಗಳನ್ನು ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ರಾಹುಲ್ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟನು. ಅವನು ಸಮೋಸಾದ ಮೊದಲ ತುಂಡನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾಗ, ರಾಹುಲ್ ಏಕೋ ಏನೋ ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದ. ಮೇಜಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ವಯಸ್ಸಾದ ಮಹಿಳೆ, ಬಹುಶಃ ಭಿಕ್ಷುಕಿ, ಸಮೋಸಾಗಳನ್ನು ಆಶಾದಾಯಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು! ರಾಹುಲ್ಗೆ ಸಮೋಸಾವನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಅನಾನುಕೂಲವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ, ‘ಈ ಮಹಿಳೆ ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಏನಾದರೂ ತಿಂದಿದ್ದಾಳೆ? ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಹಸಿದಿದ್ದಾಳೆ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ನನ್ನ ಹಸಿವು ಅವಳ ಹಸಿವುಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ! ಅವಳು ತುಂಬಾ ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ… ‘ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಉಂಟಾಯ್ತು. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸಮೋಸಾವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆ ಸಮೋಸಾವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಹೋದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ನೋಟ ರಾಹುಲ್ ಹೃದಯವನ್ನು ಕರಗಿಸಿ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು.  ಅಂತಹ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ರಾಹುಲ್ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಅವನು ತನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮೋಸಾ ತಿಂದು ಎದ್ದನು.  ತನ್ನ ಜೀರ್ಣಕಾರಿ ರಸಗಳ ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ತಣಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ಅವನು ನಿರಾಳನಾಗಿದ್ದನು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಮಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಒಂದು ಗಂಟೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಹೊರಡುತ್ತದೆ. ಅವನು ಬಸ್ ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಹುಲ್ ತಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ‘ಅಪ್ರೈಸಲ್’ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಮತ್ತು ಅವನ ಬಾಸ್ ಏನು ಹೇಳಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. ಅವನ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ, ಅವನ ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಬೆಳವಣಿಗೆ – ಎಲ್ಲವೂ ಬಾಸ್ ನೀಡಿದ ರೇಟಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮುಂಬರುವ ಅಪ್ರೈಸಲ್, ಬಾಸ್ ರೇಟಿಂಗ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಅವನು ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. ಪದವಿಯ ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಹಾಸ್ಯ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಉತ್ತಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನವನ್ನು ಗಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದನು. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಅವನು ಆಶಿಸಿದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತೆ ಹಸಿವಿನ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹಸಿವು ಏಕೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಲೆ ತಿರುಗುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಆತಂಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.  ‘ಈಗ ತಾನೆ ನಾನು ಸಮೋಸಾವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ!’ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟ ರಾಹುಲ್, ‘ಇದು ಹಸಿವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ! ಇದನ್ನು ಏನು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ? ‘ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಅಲೆಮಾರಿ ಬಂದು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ‘ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾನೆ! ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಆಲೋಚನೆಗಳು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ .. ನಿಮ್ಮ ಕನಸುಗಳು ನನಸಾಗುತ್ತವೆ … ನನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಕಣ್ಣಿನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ. ಅಲೆಮಾರಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ‘ಮಗನೇ… ಕಳೆದ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ…’ ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ಬಾರಿ ರಾಹುಲ್ ಅವನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಮುದುಕನ ದೇಹವು ಅವನ ನಿಜವಾದ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮೂಳೆಗಳ ಗೂಡಿನಂತೆ ಇದ್ದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನು ಬಡವನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಸರಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನುವು ದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಪರ್ಸ್ನಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನೋಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಅಲೆಮಾರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ರಾಹುಲ್ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ. “ದೇವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು, ಮಗನೇ! ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾನು ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಗಮನವನ್ನು ದೇವರ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಬಸ್ ಬಂದಿತು. ರಾಹುಲ್ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕುಳಿತ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಅಲೆಮಾರಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಬಸ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಂದ ಹಣ ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ರಾಹುಲ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಲೋಚನೆ ತಟ್ಟಿ ನಗುವು ಬಂತು. ಮೋಜಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ‘ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ! ಅದೇ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ವಂಚಕರು! ದೇವರಿಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ನಾನು ಅಜ್ಜಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಅಪ್ರೈಸಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಹಸಿದಿದ್ದೇವೆ! ‘  ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಬಸ್ ಹೊರಡುವಾಗ, ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ರಾಹುಲ್ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಸಣ್ಣ ಮಗು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು, ತಾಯಿ ನಿಭಾಯಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಮಗು ಅಳುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಮುಜುಗರವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತು. ತಾಯಿ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ರಾಹುಲ್ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ತಮಾಷೆಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಪುಸಲಾಯಿಸಿದನು. ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಯು ಇದರಿಂದ ರಂಜಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅಳುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಅದು ಮೊದಲು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ನಂತರ ನಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ತಾಯಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟು, ‘ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು! ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ  ಅವಳನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ! ಅವಳು ಹಸಿದಿದ್ದಾಳೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿದ ನಂತರವೂ ಅವಳು ತನ್ನ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು! ಈಗ, ನೀವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಶಾಂತಿಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೀರಿ!’ ಎಂದಳು. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಂಡ. ವಯಸ್ಕನಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರ ಗಮನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಂದಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು.  ‘ಮಗುವು ನಿಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಳು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಅವನು ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಕೈ ಕಾಲು ತೊಳೆದ ನಂತರ ಚಹಾ ಕುಡಿದ. ಆ ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. ಇದು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ರಾಹುಲ್ ಈ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಆಕೆ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆದ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಗ್ರಾಮೀಣ ವಾತಾವರಣ ಬೇನ್ನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಇತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹಸಿವಾಯಿತು. ‘ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ? ನಾನು ಯಾಕೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿದಿದ್ದೇನೆ? ‘ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು. ‘ರಾಹುಲ್, ಸಾಯುವ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿದ ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ ಮಿಠಾಯಿ ಇಲ್ಲಿವೆ. ನಿನಗಾಗಿ ಈ ಮಿಠಾಯಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದಾಳೆಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳು ಮಾಡಿದ ಈ ಮಿಠಾಯಿಗಳನ್ನು ನೀನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿಯೆಂದು ಅವಳು ತಿಳಿದಿದ್ದಳು. ಬಹುಶಃ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬದುಕಲಾರಳು ಎಂದು ಅವಳು ತಿಳಿದಿದ್ದಳು, ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಮಿಠಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಳು.’ ಎಂದಳು. ರಾಹುಲ್ ಭಾವೋದ್ವೇಗದ ಕೋಲಾಹಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನಿಂದ ಒಂದು ತುಂಡನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟನು. ಮಿಠಾಯಿ ಬೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ಕರಗಿತು ಮತ್ತು ಬಹಳ ಸಮಯದ ನಂತರ, ರಾಹುಲ್ನ ಹಸಿವು ಮಾಯವಾಯಿತು! ಎಲ್ಲರೂ ಹೋದ ನಂತರ ರಾಹುಲ್ ಅವನ ಅಜ್ಜಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ. ‘ನನಗೆ ಹಸಿವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿತ್ತು. ದಿನವಿಡೀ ನನ್ನ ಹಸಿವು ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ವಿವಿಧ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ನಾನು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹಸಿದಿದ್ದೆ, ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಹಸಿದಿದ್ದೆ,

ನದಿ ತಾ ಪಯಣಿಸಿದ ಹಾದಿಯತ್ತ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ
ಪರ್ವತದ ಶಿಖರಗಳಿಂದ
ಉದ್ದನೆಯ ಅಂಕುಡೊಂಕಾದ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿದೆ ಕಾಡು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳನು

ಮರಾಠಿಯ ಖ್ಯಾತ ಕವಿ ನಾಮದೇವಕೋಳಿ ಅವರ ಕವಿತೆಯೊಂದನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಕವಿ ಕಮಲಾಕರ ಕಡವೆಯವರು ಸಂಗಾತಿಯ ಓದುಗರಿಗಾಗಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದದಾರೆ

ಅನುವಾದಿತತ ಕಥೆ ಮಾಜಿ ಪ್ರದಾನಿಯವರ ಅನುವಾದಿತ ಕಥೆ ಗೊಲ್ಲರ ರಾಮವ್ವ(ಕೊನೆಯ ಭಾಗ) ತೆಲುಗು ಮೂಲ:ಪಿ.ವಿ.ನರಸಿಂಹರಾವ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ:ಚಂದಕಚರ್ಲ ರಮೇಶ್ ಬಾಬು ಭಾಗ – ೨ ರಿಂದ                ಭಾಗ- ೩ ಹಾಲು ಕರೆಯೋ ಸಮಯ ಕಳೀತಾ ಇದೆ. ಮನೆ ಹೊರಗಡೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ ಎಮ್ಮೆಗಳು ಕರುಗಳಿಗಾಗಿ ಕೂಗ್ತಾ ಇವೆ. ಹಾಗೇ ಒಳಗಡೆ ಕರುಗಳು ಕೂಡ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿವ ಹಾಲು ಕರೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಆತ್ರ ಒಂದುಕಡೆ. ಹಸಿವಿನ ಸಂಕಟ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ. ಆದರೇ ಹಾಲು ಕರೀತಾ ಇಲ್ಲ ಯಾರೂ. ದಿನಾಲೂ ಆದರೇ ಈ ವೇಳೆಗೆ ಜುಂಯಿಜುಂಯಿ ಅನ್ನುತ್ತ ಕೇಳಿಬರುವ ಪಯಸ್ಸಂಗೀತ ಪೂರ್ತಿ ನಿಂತು ಹೋಗಿದೆ. ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಜೀವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣದಾಗಿವೆ. ಸಾವಿನ ಸಮಯದ ಕೊನೆಯ ಚಲನೆಯು ಸಹ ಇಲ್ಲ. ಸುಡುಗಾಡಿನಲ್ಲಿಯ ಬೆಂಕಿಯ ಚಟಪಟ ಸಹ ಇಲ್ಲ. ಆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಬರೀ ನಿಶಬ್ದವೇ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಅನಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ರಾಮವ್ವ, ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ ಕಾವಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಯುವಕ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾನೆ. ಇರುವೆಯ ಸಪ್ಪಳವಾದರೂ ಎದ್ದು ಬಿಡುವಷ್ಟು ನಿದಾನವಾಗಿದಾರೆ ಆ ಗ್ರಾಮದ ಪ್ರಜೆಗಳು. ಆದರೇ ಆ ಇರುವೆ ಸಹ ಸದ್ದು ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಆ ಭಯಂಕರ ಘಟನೆಗೆ ಕಾರಣನಾದ ಆ ಯುವಕ ಮಾತ್ರ ನಿದ್ರಿಸ್ತಾ ಇದಾನೆ. ಉಳಿದ ಗ್ರಾಮವೆಲ್ಲಾ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕಾಯ್ತಾ ಇದೆ. ಯಾತಕ್ಕೋ ? ಯಾರಕೋಸ್ಕರವೋ ? ಯಾಕೋ? ಅದೆಲ್ಲಾ.. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು…. ಹಳೇಕಥೆ…. ರಾಮವ್ವ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾರೋ ಕಾಂಗ್ರೆಸಿನವರು ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದಾರಂತ ಹೇಳಿ ಈಗಾಗಲೇ ನಾಲ್ಕು ನಿರ್ದೋಷಿಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಕೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಈಗ ! ಇಬ್ಬರು ಪೋಲೀಸರು ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಠಾಣೆ ಭಗ್ನಾವಾಗಿದೆ. ಊರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸುಟ್ಟು ದಗ್ಧ ಮಾಡಿ, ಊರಿನವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಂದುಹಾಕಿದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಹಬ್ಬಾನೇ ಅವರಿಗೆ ! ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಮನೆಗೆ ಪೋಲೀಸರು ಬಂದು ಕೊಲೆ, ಮಾನಭಂಗ ಮಾಡುವುದು, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಏನೂ ಮಾತಾಡದ ಹಾಗೆ ಆಗುವುದು, ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದು ಮನೆ ತರ ಎಲ್ಲ ಮನೆಗಳಿಗೂ ಅದೇ ಗತಿಯಾಗುವುದು… ಇದರಿಗಿಂತ ಊರಿನವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಸಲ ಕೊಂದು ಹಾಕೋದು ಒಳ್ಳೇದಲ್ಲಾ ?  ಈ ನಾಯಿ ಸಾವಿಗಿಂತ  ಹತ್ತೂ ಜನದ ಜೊತೆ ಸತ್ತರೂ ಒಳ್ಳೇದೇ ! ಬದುಕಿದ್ರೂ ಒಳ್ಳೇದೇ !  ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕನ ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಮವ್ವ ಗೊಣಗಿದಳು. ” ಅಬ್ಬ! ಏನ್ ಹುಡುಗ ! ಇನ್ನಾ ಎಷ್ಟು ಜನ ಇಂಥಾ ಹುಡುಗರು ಸಾಯಬೇಕೋ !” ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಬಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಮೋಟಾರ್ ಟ್ರಕ್ಕಿನ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಬಂತು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬೂಟುಗಾಲುಗಳ ತಟತಟ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಬಂತು. ಏನೋ ಒದರಾಟ, ತುರಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಗುಳ, ದುರ್ಭಾಷೆಗಳು, ಪ್ರಗಲ್ಭಗಳು… ನಡು ನಡುವೆ ಛಟಿಲ್ ಛಟಿಲ್ ಎನ್ನುವ ಚಾವಟಿ ಏಟು…. ” ಅಯ್ಯೋ ! ಸತ್ತೆ !ಸತ್ತೆ! ನಿಮ್ಮ ಗುಲಾಮನು. ನನಗ್ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ! ಅಮ್ಮಾ! ವಾಮ್ಮಾ!” ಅನ್ನುವ ಕೂಗುಗಳು. ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುವ ಆಕ್ರೋಶಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನ ಮೀರಿಸುವ ಕ್ರೂರ ಘೋಷಣೆಗಳು, ಒಂದರಮೇಲೊಂದು ಸ್ಬರ್ಥೆಗಿಳಿದಿದ್ದವು. ಕಂಡವರನ್ನು ಕಂಡ ಹಾಗೇ ಬಜಾರಿಗೆ ಎಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡು ಗಳಿಗೆ ಕೆಳಗೆ ಶ್ಮಶಾನವನ್ನ ಹೋಲುತ್ತಿದ್ದ ಗ್ರಾಮ ಈಗ ಯಮಪುರಿಯನ್ನ ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು. ಮಲ್ಲಮ್ಮ ನಡುಗಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಯುವಕ ದಿಗ್ಗಂತ ಎದ್ದು ಕೂತ. ಅವನ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆ ಹಾರಿಹೋಗಿತ್ತು. ಮುದುಕಮ್ಮನ ಕೈಯಿಂದ ರಿವಾಲ್ವಾರ್ ತೊಗೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಗುಂಡು ಹತ್ತಿಸಿದ. ಹೊರಗೆ ಕೇಳಬರುತ್ತಿದ್ದ ಗಲಾಟೆ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಕೇಳಿದನೋ ಇಲ್ಲವೋ … ಅವನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆವೇಶ ಆವರಿಸಿತು. . ಮುದುಕಮ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೆದರಿಕೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನೋವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದುಃಖವಂತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪೂರ್ವವಾದ ನಿಶ್ಚಲತೆ, ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಅವಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು. ಹೊರಗಿನ ಹಾಹಾಕಾರ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಅವಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಉದ್ವೇಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳ ತೊಡಗಿತು.  ರಿವಲ್ವಾರಿನಲ್ಲಿ ಗುಂಡು ತುಂಬಿ ಯುವಕ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಗೆ ನಡೆದ. ಚಿಲಕದ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿದ. ತೆಗೆಯಬೇಕೆನ್ನುವಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೈಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕೈ ಬಿತ್ತು. ಅದು ಉಕ್ಕಿನ ಕೈ ಎನಿಸುವಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅವನ ಕೈಗೆ ತಗುಲಿತು. ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹಿಂತುರಿಗಿ ನೋಡಿ “ಆ” ಎಂದ. ಮುದುಕಮ್ಮನದೇ ಆ ಉಕ್ಕಿನ ಕೈ. “ಎಲ್ಲಿಗೆ” ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು ಮುದುಕಮ್ಮ. .. ಯುವಕನ ಮಾತು ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ತುಪಾಕಿ ಗುಂಡುಗಳ ನಡುವೆ ಹೋರಾಡುವ ಆ ವೀರ ಯುವಕ… ರಾಕ್ಷಸನನ್ನಾದರೂ ಎದುರಿಸುವ ಆ ಶೂರ ಶಿರೋಮಣಿ…. ದೇಶದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಳಯವನ್ನಾದರೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸುವ ಆ ತರುಣ ಸಿಂಹ… ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸಿನ ಒಂದು ಮುದುಕಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಂಜಿದ. “ಎಲ್ಲಿಗೇನವ್ವಾ? ಆಕಡೆಯೋ ಈಕಡೆಯೋ ಆಗಿಬಿಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ನಡೀತಿದ್ರೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದ ನಾನು ಅಡಗಿರಬೇಕಾ? ಅಡಗಿದರೂ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ? ನಿನ್ ಮನೆ ಏನು ಹುಡುಕಲ್ಲಾ ?  ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೂ ಅಪಾಯ. ನನ್ನ ಹೋಗಲು ಬಿಡು ಅವ್ವಾ!” ಮುದುಕಮ್ಮ ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಯುವಕನ ಕೈ ಹಿಡಿಕು ಹಿಂದಕ್ಕೆಳೆದಳು. ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧನ ತರ ಅವನು ಅವಳನ್ನ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ. ಹೊರಗೆ ಗದ್ದಲ ಜಾಸ್ತಿ ಯಾಯಿತು. ಬೂಟುಗಾಲಿನ ಶಬ್ದ ಗುಡಿಸಿಲ ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು. ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಗುಡಿಸಿಲನ್ನು ಹಾಸಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು. ಅದರ ಹಿಂದೇ “ರಾಮೀ ಕೀ ಗುಡ್ಸಿ ಯಹೀಹೈ ” ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಕೇಳಿಬಂದಿತು. ಮತ್ತೆ ಯುವಕ ಹೊರಗಿನ ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟ. ಆದರೇ ಮುದುಕಮ್ಮ ಅವನನ್ನ ದೂಡಿದಳು. ರಿವಲ್ವಾರ್ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡಳು. ಮಿಣುಕುತ್ತಿದ್ದ ದೀಪವನ್ನ ಆರಿಸಿದಳು. ಮಲ್ಲಮ್ಮನ್ನ ಕರೆದು ಹೇಳಿದಳು. “ಹುಡುಗೀ ! ನಿನ್ನೆ ಆಲದ ಮರ ಕಟ್ಲಿಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆನಲ್ಲಾ ? ಆ ಹೊದಿಕೆ ಶಾಲು ತೊಗೊಂಬಾ ! ಎಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯೋ ನೋಡಿ ತೊಗೊಂಬಾ! ಏ ಹುಡುಗಾ ! ಈ ಹೊದಿಕೆ ಉಟ್ಟುಕೋ ! ಶಾಲು ತಲೆಗೆ ಸುತ್ತಿಕೋ ! ಊ ! ಅದೇನದು ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ! ಮಲ್ಲೀ ನಿನ್ನ ಕೈಯ ಎರಡೂ ಕಂಕಣ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡು. ತೆಳ್ಳಗಿದ್ದಾನೆ. ಹಿಡಿತಾವೇಳು ! ಸರಿ ! ಒಂದು ದಿಷ್ಟಿ ದಾರವಿದ್ದರೇ ಒಳ್ಳೇದಾಗಿತ್ತು ! ಈಗೆಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ ಬಿಡು ? ಇಲ್ದಿದ್ರೂ ಸರಿ. ಆ ಹುಡುಗನ ಚಡ್ಡಿ ಗಂಜಿ ಮಡಿಕೆ ಕೆಳಗೆ ಬಚ್ಚಿಡು ಹುಡುಗೀ ! ಆ ! ಗೊಲ್ಲರ ವೇಷ ಹಾಕಿದೀಯಾ ಹುಡುಗಾ ! ಹಾಗೇ ಕಾಣ್ತಾ ಇದೀಯಾ ! ಯಾರಾದ್ರು ಮಾತಾಡ್ಸಿದ್ರೆ ಗೊಲ್ಲರ ತರ ಮಾತಾಡಬೇಕು !” “ಸರಿ ” ಎಂದ ಯುವಕ. ಅವನ ಹಾಗೆ ಅಡಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಈ ತರದ ಗೊಲ್ಲರ ವೇಷಗಳು ಮಾಮೂಲೇ. ಯುವಕ ಸಂಸಿದ್ಧನಾದ. ವೇಷ ತಯಾರಾಯಿತು. ಇನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಹೊರಬೀಳುವುದು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಮುದುಕಮ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ ದಬಾ ದಬಾ ಅಂತ ನಾಲ್ಕೈದು ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದವು. ” ಏ ರಾಮೀ! ಬಾಗಿಲು ಕಿ ಖೋಲ್ ” ಎನ್ನುವ ಕರ್ಕಶ ಸ್ವರ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕೆಲವರು ಬೂಟುಗಾಲಿನವರು ಆ ಮನೆ ಸುತ್ತುವರೆದು ನಿಲ್ಲುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿತು. ಇನ್ನೇನಿದೆ ? ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಗೊಲ್ಲರ ವೇಷ ಹಾಕಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ವ್ಯರ್ಥಾನೇ. ಯುವಕನ ಕೈ ರಿವಾಲ್ವಾರ್ ಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿತು. ಆದ್ರೆ ಮುದುಕಮ್ಮನ್ನ ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮುದುಕಮ್ಮ ಗುಸುಗುಸು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ” ಮಲ್ಲೀ! ಆ ಮೂಲೆಗೆ ಮಂಚ ಹಾಕಿ ಕಂಬಳಿ ಹಾಕು. ಹುಡುಗಾ ! ಅದರಲ್ಲಿ ಮಲಗು. ಊ ! ಮಲಗು “ ಯುವಕನಿಗೇನು ಮಾಡಬೇಕೋ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬೀಳುವುದೇ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಹಾಗಿದೆ. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನವೋ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ. ಮತ್ತೆ ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ ದಬದಬ! “ಏ ರಾಮೀ ! ಬಾಕ್ಲು ತೆಗಿತಿಯಾ ಇಲ್ಲಾ… ಬೇಗ್ನೆ.. ಹರಾಂಜಾದೀ ! ಮಾತಾಡೇ ! ನಿನ್ ಚರ್ಮ ತೆಗಿತೀವಿ ! ಫೌರನ್ ಬಾಕ್ಲು ತೆಗಿದಿದ್ರೆ ತೋಡ್ ದಾಲ್ತೇ ದೇಖ್ “ ಮುದುಕಮ್ಮ ಆಗಲೇ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದಹಾಗೆ ಆಕಳಿಸುತ್ತಾ ಮೈಮುರಿದ ಹಾಗೆ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಿದಳು. “ಯಾರಲೇ ಅದು ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಕಳ್ಳನ ತರ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯೋದು ? ಕಳ್ಳ ನನ್ಮಕ್ಳು ಅಂತ ಕಾಣತ್ತೆ. ನಿಮ್ ಮನೆ ಹಾಳಾಗ ! ಪೋಲೀಸಿನೋರು ಗಸ್ತುಗ್ಬಂದ್ರೆ ನಿಮ್ ಬೆನ್ನು ಮುರಿಯತ್ತೆ “ ಹೊರಗಿನವರು ” ನಾವೇ ಪೋಲೀಸಿನವರು” ಅಂತ ಏನೋ ಹೇಳ ಹೋದರು. ಮುದುಕಮ್ಮ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಗಟ್ಟಿ ಗಟ್ಟಿ ಮಾತು, ನಡುನಡುವೆ ಗುಸುಗುಸು. “ಕಾಲಾ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಯ್ತು! ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವ್ರನ್ನ ಮಲಗಾಕೆ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲ ಹಗಲಿಲ್ಲ. ಸಾಯಿಸ್ತಾರೆ. ಏ ಹುಡುಗಿ ! ಹುಡುಗನ ಮಂಚಕ್ಕೆ ಆ ದಪ್ಪ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಇಡು. ನನ್ನೇನ್ ದೋಚಿಕೊಳ್ತೀರೋ ಮುದುಕೀನ್ನ ? ನನ್ಹತ್ರ ಏನಿದೆ ಅಂತ ? ಕಳ್ರಾದರೇ ನನ್ಹತ್ರ ಇರೋ ಒಡವೆ ತಲೆಗಿಷ್ಟು ಅಂತ ತೊಗೊಳ್ಳಿ. ಏಳ್ಳಿಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲು ಮುರೀತೀರೋ ಹೇಗೆ ? ನಿಲ್ರಿ. ನಿಲ್ರಿ. ನಿಮ್ ಕುದುರೀನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ್ರೆ ತಪ್ಪಾ? ಏಳ್ಳಿಕ್ಕಾಗದ ಮುಂಡೆ ನಾನು. ಚೆಂಗುಚೆಂಗು ಅಂತ ಕುಣಕೋತಾ ಬರ್ಲಿಕ್ಕೆ? “ಮಲ್ಲೀ! ಇನ್ನೇನೂ ಮಾತಾಡ್ಬೇಡ ! ಹೋಗಿ ಆ ಹುಡುಗನ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಮಲಗು! ಊ ! ನಡೀ! ಇನ್ನ ವಡೀರಿ ! ಎದ್ದು ತೆಗೆಯೋವರ್ಗೂ ನಿಮಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿ ಇಲ್ಲಂದ್ರೇ ವಡದೇ ಬಿಡ್ರಿ. ಮನೆ ಒಳಗ್ಬಂದು ನನ್ಹತ್ರ ಇರೋವೆಲ್ಲಾ ತಲೆಗೊಂದು ಅಂತ ದೋಚಿಕೊಳ್ರಿ…! ದೀಪ ಹಚ್ಚೋಣ ಅಂದ್ರೆ ಒಲೆ ಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಇಲ್ಲ. ಈ ಮಲ್ಲಿ ಮುಂಡೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದೀನಿ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ನಾಗೆ ವಲಿ ಆರಿಸಬೇಡ ಅಂತ. ದೇಬೇ ಮುಂಡೆ! ಇನ್ನ ನಿನ್ನೆ ಗಂಡ ಬಂದಿದಾನೆ. ಹಿಡಿಲಿಕ್ಕೇ ಆಗಲ್ಲ. ಏನ್ಕೆಲ್ಸ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲ. ನಡುವಿನಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಬಿಡ್ತಾಳೆ. ಗಂಡನ್ನ ನೋಡಿ ಮುರಿಸಿಹೋಗ್ತಿದಾಳೆ. ಸೋಗುಲಾಡಿ! ಅವಳ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಮಲಗು ಹುಡುಗಾ ! ನೋಡೊವ್ರಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬರಬಾರದು. ಇನ್ನ ನನ್ಕೈಲಾಗಲ್ಲ ತಂದೇ! ಈ ಮಲ್ಲಿಮುಂಡೆ ಏಳಲ್ಲ. ಓ ಮಲ್ಲೀ ! ಓ ಮಲ್ಲಿಗಾ ! ಊಹೂ ! ಇವರು ಏಳಲ್ಲ. ನನಗಾ ದೀಪ ಸಿಗಲ್ಲ ಈ ಕತ್ಲಾಗೆ. ಇವರ ವಯಸಿಗಿಷ್ಟು ! ಬಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಗದ್ದಲ ಆಗ್ತಿದ್ರೆ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆದು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ. ಈ ತುಂಟ ಹುಡುಗ್ರನ್ನ ಏನ್ಮಾಡ್ಲಿ ? ಕಣ್ಮುಂದೆ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋದ್ರು. ಈ ಹುಡುಗೀನ್ನ ನನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ರು. ಏಟು ಹಾಕಿದ್ರೆ ರಗಳೆ. ಹಾಕದಿದ್ರೆ ಬುದ್ದಿ ಬರಲ್ಲ. ಇದೇನು ಪೀಡೆ ತಂದಿಟ್ಟೆ ತಂದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ! ಎಲ್ಲಿದೀಯೋಮಗನೇ ! ನನ್ಮಗನೇ! ಮುದುಕಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದೆಯಲ್ಲಾ ಮಗನೇ ! ನಾ ಏನ್ಮಾಡ್ಲಿ ಮಗನೇ! ನನ್ಮಗನೇ!” ಮುದುಕಮ್ಮ ಆರ್ಭಾಟದಲ್ಲಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಹೊರಗಿನವರು ನಾನಾ ತರ ಮಾತಾಡ್ತಾಇದ್ದರು. “ಪಾಪ ಹೋಗ್ಲಿ ! ” ಅಂತ ಒಬ್ಬರೆಂದರೇ ” ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ ! ಆ ಮುದುಕಿ ಮಹಾ ಬದ್ಮಾಷ್…” ಅಂತ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಹೀಗೆ