ಕಾವ್ಯ ಸಂಗಾತಿ
ಡಾ.ಹೆಚ್.ನಟರಾಜ್ ಅರ್ಯ
“ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿ ಕಂಡ ಕನಸು”
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳ್ಳಿ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ,
ಮನಸು ಮೌನವಾಗಿ ತೇಲಿತು;
ನೆರಳಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತ ಕನಸು,
ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯಿತು.
ಕತ್ತಲ ಕಾಡು ದಟ್ಟವಾದರೂ,
ಚಂದ್ರ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿತು;
ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ,
ಕನಸೇ ದಾರಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತು.
ಒಣ ಮಣ್ಣಿನ ನಿಶ್ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ,
ಒಂದು ಮೊಳೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿತು;
“ದಯೆ ಬಿದ್ದ ಬೀಜವಾದರೆ,
ಬಾಳೇ ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು.”
ಹಸಿದ ಕಣ್ಣಿನ ತೇವದಲ್ಲಿ,
ದೇವರ ಮೌನ ಕಾಣಿಸಿತು;
ಒರೆಸಿದ ಒಂದು ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲಿ,
ಒಂದು ದೀಪವೇ ಹೊತ್ತಿತು.
ಸುಲಭ ಸಿಹಿಯ ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿ,
ದೂರದಿಂದ ಕರೆಯಿತು;
ಬೆವರಿನ ಉಪ್ಪು ಬಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ,
ಸತ್ಯದ ಬೆಳೆ ಮೊಳೆಯಿತು.
ಕಲ್ಲಿನ ಹೃದಯದೊಳಗೂ,
ಒಂದು ಹನಿ ದಯೆ ಬೀಳಿತು;
ಹಿಮಾಲಯದ ಅಹಂಕಾರವೂ,
ಮೌನವಾಗಿ ನೀರಾಯಿತು.
ಬೀಜವಾಗಿ ಬಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕೈಹಿಡಿತ,
ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮರವಾಗಿ ನಿಂತಿತು;
ಆ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ,
ಕೊಟ್ಟ ಕೈಯೂ ಮರೆತು ಹೋಯಿತು.
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಮೌನ ರಾತ್ರಿ,
ಕನಸು ಬಂದು ಮಾತಾಡಿತು
“ಒಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಹತ್ತಿದರೆ,
ಲೋಕವೆಲ್ಲ ಪ್ರಭಾತವಾಯಿತು.”
ಡಾ.ಹೆಚ್.ನಟರಾಜ್ ಅರ್ಯ
About The Author
