ಹಕೀಮಾ
ತಕ್ಕಡಿ ತಡಬಡಿಸುತ್ತಿದೆ ನೋಡು

( ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕವಿತೆಯೊಂದರ ಭಾವಾನುವಾದ )
God”s gifts – Alon calunao

ಎಂ. ಅರ್. ಅನಸೂಯ

ಅನುವಾದಿತ ಕವಿತೆ ನೀನಿನ್ನೂ ಅಪರಿಚಿತನೇನು….? ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೂಲ-ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪುಟ್ಟಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ-ಸಮತಾ ಆರ್. ನೀನಿನ್ನೂ ಅಪರಿಚಿತನೇನು….? ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಯಾಕೋನೀ ಅಪರಿಚಿತ ಅನಿಸತೊಡಗಿಮತ್ತಿನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಂಟು ಬೆಳೆಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂಎದೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದುತಡಕುತಿದೆಏನಾಯಿತು?ಯಾಕೀ ಕೋಪ?ನನ್ನ ತಪ್ಪೇನು?ಎದುರಾದಾಗ ಹೇಗೆ ದಿಟ್ಟಿಸಲಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ? ಆದರೂ ಹೊಸ ಭರವಸೆ,ಹೊಸ ಪಯಣ,ಹೊಸ ಪ್ರಮಾಣ ಕಾಯುತಿರುವೆಹೃದಯತುಂಬಿ ನಾ..ಯಾರದೋ ಆಗಮನಅರಿಯದ ತಳಮಳ ಗಲಿಬಿಲಿ ಸುಗಂಧವೊಂದು ಗಾಳಿಯಲಿ ತೇಲಿದಂತೆ ನಿನ್ನ ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳು. ಇಂದೇನಿದು ನನ್ನಲ್ಲಿ,ಯಾವತ್ತೂ ನಾನರಿಯದ ಈ ಚಡಪಡಿಕೆ.ಹಿಂದೆಂದೂ ಇರದಿದ್ದ ಮನೋಕಾಮನೆ.ಕಾತುರದ ಕಂಗಳು ಹುಡುಕುತ್ತಿವೆ ನಿನ್ನನ್ನೇ.ಎನ್ನ ಜೀವನದ ಹೊತ್ತಿಗೆಯ ಚಿತ್ರಪಟವಾದಅವನಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಈ ಭಾವನೆ. ನನಗಾಗಿಯೇ,ನನ್ನ ಸಹಚರ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೇಸ್ವರ್ಗದಿಂದಿಳಿದು ಬಂದಂತಹ ಜಾಣ್ಮೆಯ ಮೂರ್ತಿ.ಈ ರಾಗ ರಂಗಿನಲಿ,ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಬೀರುವ ಕಡೆಗಣ್ಣ ನೋಟಮಂಜುಗಟ್ಟಿದ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿನುಡಿಯದ ಭಾವಗಳು ನೂರುನನ್ನೆದೆಯ ಮಿಡಿತ ತಪ್ಪಿಸಿತೇ ನಿನಗಾಗಿ ಪದವೊಂದ..ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವೆಇನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುವೆ.. *************** Are you still a stranger.. Feeling Unacquainted as strangersTrying to build a bond againBut there’s a question lingers in my heart..What happenedWhy this wrath?what’s my folly?How should I face you after we meet? But Waiting for new hopes, new joynew promises,A strange fragrance fills the airWith the coming of some oneFor whom I waited with all my heart What is this restlessnessI feel todayNever was I in this state of mind before..Eyes eagerly searching for youThis feeling is for him aloneThe one I picturedIn the book of my life.. Like an icon of intelligenceDescended from heavenHas come only for me to favor me to assist me.. In this splendorStealing furtive glances at meCausedUnspoken words upon my frozen lipsDid my heart miss a word for you..Searching..Still searching..

ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ಒಮ್ಮೆ ಮೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡೆ. ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಆಚೆ ಈಚೆ ನಡೆದರೆ ಮೈ ಹಗುರವಾಗುತ್ತದೆ ಎನಿಸಿ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಕಿಟಿಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ. ದೂರದ ಕಡಲ ಮೇಲಿಂದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಶಾಖ ಸುಂದರಿ ವಜ್ರವೈಢೂರ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡವಳ ಹಾಗೆ, ಬೀದಿ ದೀಪಗಳ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು

ನೆನಪಿಡಿ,
ಯಾರೂ ಪರದೇಶೀಯರಲ್ಲ,
ಯಾವ ನೆಲವೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಲ್ಲ

ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಮಾರಲೆಳೆಸುವೆನೇನೋ,
ಇಲ್ಲವೇ, ಈ ರಾತ್ರಿಯ ನೆನಪ ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ
ಕೊಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುವೆನೇನೋ,

ಒಂದು ಅನುವಾದಿತ ಕವಿತೆ

ನೀ ಮೆಲ್ಲನೇ ಇಲ್ಲವಾಗತೊಡಗುತ್ತೀಯ,
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಹೊಳಪು, ಎದೆಯ ಮಿಡಿತ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ
ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧ ಭಾವನೆಗಳ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಮೋಹಿಸದಿದ್ದರೆ,

( ದಸ್ತಯೇವಸ್ಕಿಯ
‘ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದವಳು’ ನೀಳ್ಗತೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಕವಿತೆ )
ವೈ.ಜಿ.ಅಶೋಕ್ ಕುಮಾರ್ ರವರಿಂದ

ಅನುವಾದ ನಿಜವಾದ ಹಸಿವು ಆಂಗ್ಲಮೂಲ: ಪ್ರಸೂನ್ರಾಯ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಕೋಡೀಹಳ್ಳಿಮುರಳೀಮೋಹನ್   ರಾಹುಲನಿಗೆ ಹಸಿವು ಆಯ್ತು! ಇದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅವನಿಗೆ ಆತಂಕವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.  ರಾಹುಲ್ಗೆ ತನ್ನ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಏನು ಕೇಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷದ ರಾಹುಲ್ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೊನೆಯ ವಿಧಿಗಳಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಹುಲ್ ಒಂದು ದಿನದ ಹಿಂದೆಯೇ ಕೋಲ್ಕತಾ ತಲುಪಿದ್ದ. ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ  ಕೊನೆಯ ವಿಧಿಗಳ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಉಪನಗರ ಅಜೀಮ್ಗಂಜ್ಗೆ ಹೋಗಲು ರಾಹುಲ್ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದಿಂದ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ರೈಲು ಹತ್ತಿದ್ದ. ಇದು ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳ ಪ್ರಯಾಣ ವಾಗಿದ್ದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸುಮಾರು ತನ್ನ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಹಠಾತ್ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ವಿಳಂಬದಿಂದಾಗಿ, ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಯಿತು. ಬೇಸಿಗೆಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಉಷ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಸುಡುವ ಶಾಖದಿಂದಾಗಿ ರಾಹುಲ್ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತು ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಅವನ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಸಿಂಹಭಾಗವನ್ನು ಕೊಲೊರಾಡೋದ ಡೆನ್ವರ್ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದ. ರಾಹುಲ್ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ವಯಸ್ಸಿನವನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ತ೦ದೆತಾಯಿ  ಭಾರತದಿಂದ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅವನು ರೈಲಿನ ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದವು. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರೊಂದಿಗೆ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನ ಅಜ್ಜಿಯೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವು ರಾಹುಲ್ ಅವರ  ತಂದೆಯ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ ತಂದೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಎಂದಿಗೂ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ! ಆರೋಗ್ಯಕರವಲ್ಲದ ಪರಿಸರ ಮತ್ತು ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವಳು ಅವನ ಕಡೆಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಉಷ್ಣತೆ  ಅವನ ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಅವಳು ಕೋಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನಿಗೋಸ್ಕರ ಸ್ವತಃ ತಯಾರಿಸಿದ ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ ಮಿಠಾಯಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಅಜೀಮ್ಗುಂಜ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ರಾಹುಲ್ ‘ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದೆ!  ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಏನಾದರೂ ತಿನ್ನಬೇಕು’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. ಆದರೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿನ ಸಣ್ಣ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಧೂಳು ಏರುತ್ತಿರುವುದು – ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಶಯ ಬಂತು. ಅವನ ಪೂರ್ವಜ ಹಳ್ಳಿಯಾದ ಹಲ್ಡಿಪಾರ ಹತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನದೆ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗ ಬಾರದಲ್ಲವೇ. ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಸ್ತೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಮಿಠಾಯಿಗಳ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ರಾಹುಲ್ ಗಮನಿಸಿದ. ದೂರದಿಂದಲೂ, ಈ ಸ್ಥಳವು ಅವನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು, ‘ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ತಿನ್ನೋಣ.  ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು ಉಪಾಹಾರವನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಯಾಗಿತ್ತು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ. ರಾಹುಲ್ ಅಂಗಡಿಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ. ಅವನು ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ಸಮೋಸಾ ನೀಡಲು ಕೇಳಿದೆ. ಅಂಗಡಿಯವನು ಬಿಸಿಯಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಸವಿಯಾದ ಎರಡು ತಾಜಾ ಸಮೋಸಾಗಳನ್ನು ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ರಾಹುಲ್ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟನು. ಅವನು ಸಮೋಸಾದ ಮೊದಲ ತುಂಡನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾಗ, ರಾಹುಲ್ ಏಕೋ ಏನೋ ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದ. ಮೇಜಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ವಯಸ್ಸಾದ ಮಹಿಳೆ, ಬಹುಶಃ ಭಿಕ್ಷುಕಿ, ಸಮೋಸಾಗಳನ್ನು ಆಶಾದಾಯಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು! ರಾಹುಲ್ಗೆ ಸಮೋಸಾವನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಅನಾನುಕೂಲವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ, ‘ಈ ಮಹಿಳೆ ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಏನಾದರೂ ತಿಂದಿದ್ದಾಳೆ? ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಹಸಿದಿದ್ದಾಳೆ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ನನ್ನ ಹಸಿವು ಅವಳ ಹಸಿವುಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ! ಅವಳು ತುಂಬಾ ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ… ‘ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಉಂಟಾಯ್ತು. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸಮೋಸಾವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆ ಸಮೋಸಾವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಹೋದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ನೋಟ ರಾಹುಲ್ ಹೃದಯವನ್ನು ಕರಗಿಸಿ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು.  ಅಂತಹ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ರಾಹುಲ್ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಅವನು ತನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮೋಸಾ ತಿಂದು ಎದ್ದನು.  ತನ್ನ ಜೀರ್ಣಕಾರಿ ರಸಗಳ ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ತಣಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ಅವನು ನಿರಾಳನಾಗಿದ್ದನು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಮಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಒಂದು ಗಂಟೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಹೊರಡುತ್ತದೆ. ಅವನು ಬಸ್ ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಹುಲ್ ತಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ‘ಅಪ್ರೈಸಲ್’ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಮತ್ತು ಅವನ ಬಾಸ್ ಏನು ಹೇಳಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. ಅವನ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ, ಅವನ ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಬೆಳವಣಿಗೆ – ಎಲ್ಲವೂ ಬಾಸ್ ನೀಡಿದ ರೇಟಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮುಂಬರುವ ಅಪ್ರೈಸಲ್, ಬಾಸ್ ರೇಟಿಂಗ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಅವನು ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. ಪದವಿಯ ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಹಾಸ್ಯ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಉತ್ತಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನವನ್ನು ಗಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದನು. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಅವನು ಆಶಿಸಿದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತೆ ಹಸಿವಿನ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹಸಿವು ಏಕೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಲೆ ತಿರುಗುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಆತಂಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.  ‘ಈಗ ತಾನೆ ನಾನು ಸಮೋಸಾವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ!’ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟ ರಾಹುಲ್, ‘ಇದು ಹಸಿವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ! ಇದನ್ನು ಏನು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ? ‘ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಅಲೆಮಾರಿ ಬಂದು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ‘ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾನೆ! ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಆಲೋಚನೆಗಳು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ .. ನಿಮ್ಮ ಕನಸುಗಳು ನನಸಾಗುತ್ತವೆ … ನನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಕಣ್ಣಿನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ರಾಹುಲ್ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ. ಅಲೆಮಾರಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ‘ಮಗನೇ… ಕಳೆದ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ…’ ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ಬಾರಿ ರಾಹುಲ್ ಅವನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಮುದುಕನ ದೇಹವು ಅವನ ನಿಜವಾದ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮೂಳೆಗಳ ಗೂಡಿನಂತೆ ಇದ್ದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನು ಬಡವನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಸರಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನುವು ದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಪರ್ಸ್ನಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನೋಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಅಲೆಮಾರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ರಾಹುಲ್ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ. “ದೇವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು, ಮಗನೇ! ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾನು ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಗಮನವನ್ನು ದೇವರ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಬಸ್ ಬಂದಿತು. ರಾಹುಲ್ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕುಳಿತ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಅಲೆಮಾರಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಬಸ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಂದ ಹಣ ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ರಾಹುಲ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಲೋಚನೆ ತಟ್ಟಿ ನಗುವು ಬಂತು. ಮೋಜಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ‘ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ! ಅದೇ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ವಂಚಕರು! ದೇವರಿಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ನಾನು ಅಜ್ಜಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಅಪ್ರೈಸಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಹಸಿದಿದ್ದೇವೆ! ‘  ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಬಸ್ ಹೊರಡುವಾಗ, ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ರಾಹುಲ್ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಸಣ್ಣ ಮಗು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು, ತಾಯಿ ನಿಭಾಯಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಮಗು ಅಳುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಮುಜುಗರವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತು. ತಾಯಿ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ರಾಹುಲ್ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ತಮಾಷೆಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಪುಸಲಾಯಿಸಿದನು. ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಯು ಇದರಿಂದ ರಂಜಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅಳುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಅದು ಮೊದಲು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ನಂತರ ನಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ತಾಯಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟು, ‘ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು! ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ  ಅವಳನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ! ಅವಳು ಹಸಿದಿದ್ದಾಳೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿದ ನಂತರವೂ ಅವಳು ತನ್ನ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು! ಈಗ, ನೀವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಶಾಂತಿಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೀರಿ!’ ಎಂದಳು. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಂಡ. ವಯಸ್ಕನಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರ ಗಮನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಂದಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು.  ‘ಮಗುವು ನಿಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಳು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಅವನು ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಕೈ ಕಾಲು ತೊಳೆದ ನಂತರ ಚಹಾ ಕುಡಿದ. ಆ ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. ಇದು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ರಾಹುಲ್ ಈ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಆಕೆ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆದ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಗ್ರಾಮೀಣ ವಾತಾವರಣ ಬೇನ್ನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಇತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹಸಿವಾಯಿತು. ‘ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ? ನಾನು ಯಾಕೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿದಿದ್ದೇನೆ? ‘ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು. ‘ರಾಹುಲ್, ಸಾಯುವ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿದ ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ ಮಿಠಾಯಿ ಇಲ್ಲಿವೆ. ನಿನಗಾಗಿ ಈ ಮಿಠಾಯಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದಾಳೆಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳು ಮಾಡಿದ ಈ ಮಿಠಾಯಿಗಳನ್ನು ನೀನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿಯೆಂದು ಅವಳು ತಿಳಿದಿದ್ದಳು. ಬಹುಶಃ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬದುಕಲಾರಳು ಎಂದು ಅವಳು ತಿಳಿದಿದ್ದಳು, ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಮಿಠಾಯಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಳು.’ ಎಂದಳು. ರಾಹುಲ್ ಭಾವೋದ್ವೇಗದ ಕೋಲಾಹಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನಿಂದ ಒಂದು ತುಂಡನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟನು. ಮಿಠಾಯಿ ಬೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ಕರಗಿತು ಮತ್ತು ಬಹಳ ಸಮಯದ ನಂತರ, ರಾಹುಲ್ನ ಹಸಿವು ಮಾಯವಾಯಿತು! ಎಲ್ಲರೂ ಹೋದ ನಂತರ ರಾಹುಲ್ ಅವನ ಅಜ್ಜಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ. ‘ನನಗೆ ಹಸಿವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿತ್ತು. ದಿನವಿಡೀ ನನ್ನ ಹಸಿವು ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ವಿವಿಧ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ನಾನು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹಸಿದಿದ್ದೆ, ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಹಸಿದಿದ್ದೆ,