ಬಿರುಗಾಳಿಯ ನಡುವೆ ನಿಂತು
ಬೇರು ಬಿಟ್ಟ ಮರದಂತೆ,
ಎಷ್ಟು ಹೊಡೆತ ತಿಂದರೂ
ನೆಲ ಬಿಟ್ಟು ಸರಿಯದ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ.
ಅದು ಗರ್ವವಲ್ಲ, ಅಹಂಕಾರವೂ ಅಲ್ಲ.
ಇತರರನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ದುರಹಂಕಾರವಲ್ಲ,

ತನ್ನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು
ತಾನೇ ತಾನಾಗಿರುವ ಧೈರ್ಯವದು.
ಕಟ್ಟಿದ ಕನಸುಗಳು ನುಚ್ಚುನೂರಾದಾಗಲೂ
ಕಣ್ಣೀರ ಮಧ್ಯೆ ನಗು ಉಳಿಸಿದಂತೆ,
“ನಾನು ಸೋಲಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವ
ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಘೋಷಣೆಯೇ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನ.

ಸತ್ಯದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ
ಒಂಟಿತನ ಬಂದರೂ ಭಯವಿಲ್ಲ,
ನನ್ನ ನಡೆ ನನ್ನದೆ ಎನ್ನುವ
ಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ದೀಪವದು.

ಬಡತನದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದರೂ
ಮನಸ್ಸು ರಾಜಸವಾಗಿರಬಹುದು,
ಅಭಿಮಾನವಿಲ್ಲದೆ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ
ಖಾಲಿ ಮಂಟಪವಾಗಿರಬಹುದು.
ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಡೆಯಲು ಕಲಿಸುವುದು,

ನ್ಯಾಯದ ಪರ ನಿಲ್ಲಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದು,
ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದ
ಬೇರೆ ಯಾರ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ
ನನ್ನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವುದು.
ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನ