ಕವಿತೆ
ಕಡ್ಡಿ ಗೀರಿದಾಗ
ಧನಂಜಯ ಕುಂಬ್ಳೆ
ಎಡಗೈ
ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಮತ್ತು ತೋರುಬೆರಳು
ನಡುವೆ ವಾಮನ
ಅಲುಗಾಡಿದರೆ ಕಟ ಕಟ ಸದ್ದು
ಎದೆಗೆ ಗುದ್ದಿದಂತೆ
ಒಳಗಿನ ಪುಟ್ಟ ಕಡ್ಡಿಗೆ ಮೆತ್ತಿದ ತಲೆ
ಒಂದೇ ಗೀರಿಗೆ ಕಾದು ಕೂತಿದೆ
ಪೊಟ್ಟಣದ ಬದಿ ಸವರಿದೆ
ಶವದ ತುಟಿ ಸವರಿದಂತೆ
ಕಂಪಿಸಿತು ಒಡಲು
ಮನೆಯೆದುರ ಮಾವಿನ ಮರದ
ತೂಗುವ ಹಣ್ಣು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ
ಬದಲು
ಹಸಿ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ರಾಶಿಯಲಿ
ನಾನೇ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿದಂತೆ
ಪೊಟ್ಟಣದ ಕಡ್ಡಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ಕುಣಿದಂತೆ
ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿ
ಧಗಧಗನೇ ಉರಿವಗ್ನಿ ಚೆಂಡು
ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಲಲಾರದೆ ಓಡುತಿದೆ
ಯಾರದೋ ಸುತ್ತ
ನಡುಗುವ ಕೈ
ನಡುಗುವ ದೇಹ
ಒದ್ದಾಡುವ ಮನಸು
ಕಡ್ಡಿಯೊಂದರ ಹೊರಗೆಳೆದು
ಪೊಟ್ಟಣದ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಗೀರಿದೆ
ಚಳಕ್ ಎಂದಿತು
ದೀಪ ಉರಿಸಿದೆ ನನಗೆ ನಾನು
*************************
About The Author
Leave a Reply